H συναυλία της χρονιάς! Η Rihanna έρχεται στην Ελλάδα
Την Τρίτη 1η Ιουνίου η Rihanna θα βρεθεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά, στο Στάδιο Καραϊσκάκη για μία μοναδική συναυλία.
A star is born...
Τον Φεβρουαρίου του 1988 στις νήσους Barbados, γεννήθηκε η Robyn Rihanna Fenty. Ήταν κόρη αποθηκάριου και η λαμπερή της διαδρομή δεν ήταν καθόλου προβλέψιμη όταν μικρό κοριτσάκι στο Saint Michael τραγουδούσε πρώτη φωνή στη χορωδία του σχολείου της.
Όταν ωστόσο στα δεκαπέντε της έφτιαξε την πρώτη girl band της με δύο συμμαθήτριές της, ο δρόμος φάνηκε να ανοίγει μπροστά της... Φίλοι των κοριτσιών συνέστησαν τη μπάντα στον δισκογραφικό παραγωγό Evan Rogers. O ίδιος έχει δηλώσει: «Μόλις μπήκε η Rihanna στο δωμάτιο για ακρόαση, ήταν σαν τα δύο άλλα κορίτσια να μην υπήρχαν! »
Ο Rogers αμέσως της πρότεινε να μετακομίσει στο Los Angeles όπου τον πρώτο καιρό η Rihanna φιλοξενούταν στο σπίτι της οικογένειας του. Πολύ γρήγορα όμως η ανερχόμενη τότε Rihanna, υπέγραψε με τη Def Jam Records αφού πρώτα πέρασε από audition από τον τότε διευθυντή της εταιρίας, που δεν ήταν άλλος από τον μελλοντικό μέντορα και παραγωγό της, τον Jay Z!
Το 2005, κυκλοφόρησε το πρώτο studio album της με τίτλο «Music of the Sun» το οποίο μπήκε αμέσως στο top 10 του Billboard Hot 100, με το hit single «Pon de Relay» να ξεχωρίζει. Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, κυκλοφορεί το δεύτερό της άλμπουμ με τίτλο A Girl Like Me (2006).To album αμέσως κατατάσσεται στο top 5 του Billboard 100 στην κατηγορία albums chart. Την ίδια χρονιά κάνει και το πρώτο της US number one hit single της με τίτλο SOS , καθώς επίσης και καθιερώνεται στα top 10 με το Unfaithful και το Break It Off.
Το τρίτο της άλμπουμ Good Girl Gone Bad (2007), ανεβαίνει αμέσως στο Νο2 του Billboard 200, χαρίζοντας της πέντε to ten hits συμπεριλαμβανομένων τριών Νο1 (Umbrella, Take a Bow, Disturbia, καθώς επίσης και το διεθνές Νο1, Don't Stop The Music). To συγκεκριμένο album προτάθηκε για εννέα Grammy Awards, κερδίζοντας αυτό στην κατηγορία Best Rap/Sung Collaboration για το Umbrella στο οποίο συμμετέχει ο Jay Z.
Στα τέσσερα χρόνια της καριέρας της, η Rihanna έχει πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και έχει λάβει πολλές διακρίσεις μεταξύ των οποίων αυτής στα World Music Awards 2007 στην κατηγορία World's Best-Selling Pop Female Artist and Female Entertainer of the Year, καθώς επίσης και το 2008 American Music Awards στις κατηγορίες Favourite Soul/R&B Female Artist και Favorite Pop/Rock Female Artist.
H Rihanna έχει καταφέρει να κατακτήσει πέντε Hot 100 number one singles και βρίσκεται στην κορυφή μαζί με τη Beyonce. Οι δυό τους, έχουν τα περισσότερα number one από το 2000 μέχρι σήμερα. Τον Ιανουάριο του 2010 η Rihanna κέρδισε δύο Grammy Awards για το single του Jay Z "Run this town".
Την Τρίτη 1η Ιουνίου στο στάδιο Καραϊσκάκη, η Rihanna για πρώτη φορά στην Ελλάδα!
Η πώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία της Rihanna, ξεκινά τη Τρίτη, 23 Μαρτίου.
Τιμές Εισιτηρίων:
* Αρένα Β: 50€ τα πρώτα 2.000 εισιτήρια
* Αρένα Β: 60€ μετά την εξάντληση των πρώτων 2.000 εισιτηρίων
* Καθήμενοι Β: 70€
* Αρένα Α: 80€
* Καθήμενοι Α: 100€
* VIP: 250€
.png "English"){kind=small}
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
Ιστορικά γεγονότα
Ιστορική Ημερομηνία
20/3/1948
Γεννιέται ο τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου.
20/3/1961
Γεννιέται ο Αμερικανός drummer των Stray Cats, Slim Jim Phantom.
20/3/1965
Το soundtrack της ταινίας «Goldfinger» ανεβαίνει στο Νο 1 των Η.Π.Α.
20/3/1969
Ο John Lennon και η Yoko Ono παντρεύονται στο Γιβραλτάρ, έχοντας προγραμματίσει να περάσουν το μήνα του μέλιτος στο κρεβάτι, διαδηλώνοντας με αυτό τον τρόπο υπέρ της ειρήνης και προσκαλώντας δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο που διέμεναν στο Άμστερνταμ.
20/3/1972
Γεννιέται ο ελληνικής καταγωγής μουσικός Alexander Kapranos, μέλος των Franz Ferdinand.
20/3/1982
Το «I Love Rock 'N Roll» των Joan Jett and the Blackhearts ανεβαίνει στο Νο 1 των Η.Π.Α. για 7 εβδομάδες.
20/3/1991
Ο Eric Clapton χάνει το γιο του Conor, όταν σε ηλικία 5 ετών ο μικρός πέφτει από τον 53ο όροφο ενός ουρανοξύστη. Γι' αυτόν ο μεγάλος rocker θα γράψει το «Tears In Heaven».
Ιστορική Ημερομηνία
20/3/1948
Γεννιέται ο τραγουδοποιός Νίκος Παπάζογλου.
20/3/1961
Γεννιέται ο Αμερικανός drummer των Stray Cats, Slim Jim Phantom.
20/3/1965
Το soundtrack της ταινίας «Goldfinger» ανεβαίνει στο Νο 1 των Η.Π.Α.
20/3/1969
Ο John Lennon και η Yoko Ono παντρεύονται στο Γιβραλτάρ, έχοντας προγραμματίσει να περάσουν το μήνα του μέλιτος στο κρεβάτι, διαδηλώνοντας με αυτό τον τρόπο υπέρ της ειρήνης και προσκαλώντας δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο που διέμεναν στο Άμστερνταμ.
20/3/1972
Γεννιέται ο ελληνικής καταγωγής μουσικός Alexander Kapranos, μέλος των Franz Ferdinand.
20/3/1982
Το «I Love Rock 'N Roll» των Joan Jett and the Blackhearts ανεβαίνει στο Νο 1 των Η.Π.Α. για 7 εβδομάδες.
20/3/1991
Ο Eric Clapton χάνει το γιο του Conor, όταν σε ηλικία 5 ετών ο μικρός πέφτει από τον 53ο όροφο ενός ουρανοξύστη. Γι' αυτόν ο μεγάλος rocker θα γράψει το «Tears In Heaven».
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ
22 χρόνια μετά και ο μπαγάσας είναι ακόμη ολοζώντανος στη μνήμη μας. Μια μνήμη που επιμένει να ψιθυρίζει τα τραγούδια του, αντιμετωπίζοντάς τα σαν βγαλμένα από το μέλλον!
Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα 'μαι εγώ πια. Θα 'ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες.
Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο.
Νικόλας Ασιμος
Πέρασαν 22 χρόνια από τη μέρα που η είδηση έσκασε σαν βόμβα στην
οδό Καλλιδρομίου. Το μαγαζί-καταφύγιο δεν άνοιξε εκείνο το πρωινό, μα εκείνος ήταν μέσα, φευγάτος για πάντα, όπως σε όλη του τη ζωή!
Τον έπνιξαν οι ευαισθησίες του, που ελάχιστοι ένιωσαν, η μοναξιά που δεν είχε με κανέναν να μοιραστεί.
To περιθώριο, που ο ίδιος είχε διαλέξει ως τρόπο ζωής τον έδιωχνε κάθε μέρα. Το παιχνίδι - Κλέφτες κι Αστυνόμοι - γνώριμο από χρόνια, τον είχε κουράσει πια. Οσο το άντεχε, έτρεχε, προκαλούσε, αγωνιζόταν για τις αξίες του μόνος αλλά ελεύθερος, κι έτσι ελεύθερος θέλησε να συνεχίσει, κάπου αλλού όμως, μακριά από όλους και όλα. Αέρας έγινε.
Ο αντικομφορμίστας, ο μοναχικός τροβαδούρος έφτυσε κατάμουτρα στην κοινωνία που δεν τον εξέφραζε ούτε στα αυτονόητα κι έφυγε.
Ισως εκεί που πήγε, τα πράγματα να είναι αλλιώς, να γράφει μουσικές και να μην τις ηχογραφεί μόνος, να μην τις διακινεί σε παράνομες κασέτες, να μην τον πονάει καμιά εκμετάλλευση, να μην χρειάζεται να παλεύει για την ανατροπή κανενός δυνάστη, να μην τον ξυλοκοπάει κανείς για τις ιδέες του, να μην... να μην.... μόνο να παίζει μουσική - ροκ, μπλουζ και κάντρι - παρέα με τον Παύλο, τον Τζιμ, τον Τζίμι, τη Τζάνις και τα άλλα παιδιά του αέρα.
Ίσως να ξανάρθεις όταν θα 'χω πια, όταν θα 'χω πια χαθεί.
Κι ή θα με 'χουν θάψει, ή θα έχω μα ή θα έχω μαραθεί.
22 χρόνια μετά και ο μπαγάσας είναι ακόμη ολοζώντανος στη μνήμη μας. Μια μνήμη που επιμένει να ψιθυρίζει τα τραγούδια του, αντιμετωπίζοντάς τα σαν βγαλμένα από το μέλλον!
Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θα ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα 'μαι εγώ πια. Θα 'ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν. Όσο υπήρχα δε με άντεχες.
Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαίνεται γελοίο.
Νικόλας Ασιμος
Πέρασαν 22 χρόνια από τη μέρα που η είδηση έσκασε σαν βόμβα στην
οδό Καλλιδρομίου. Το μαγαζί-καταφύγιο δεν άνοιξε εκείνο το πρωινό, μα εκείνος ήταν μέσα, φευγάτος για πάντα, όπως σε όλη του τη ζωή!
Τον έπνιξαν οι ευαισθησίες του, που ελάχιστοι ένιωσαν, η μοναξιά που δεν είχε με κανέναν να μοιραστεί.
To περιθώριο, που ο ίδιος είχε διαλέξει ως τρόπο ζωής τον έδιωχνε κάθε μέρα. Το παιχνίδι - Κλέφτες κι Αστυνόμοι - γνώριμο από χρόνια, τον είχε κουράσει πια. Οσο το άντεχε, έτρεχε, προκαλούσε, αγωνιζόταν για τις αξίες του μόνος αλλά ελεύθερος, κι έτσι ελεύθερος θέλησε να συνεχίσει, κάπου αλλού όμως, μακριά από όλους και όλα. Αέρας έγινε.
Ο αντικομφορμίστας, ο μοναχικός τροβαδούρος έφτυσε κατάμουτρα στην κοινωνία που δεν τον εξέφραζε ούτε στα αυτονόητα κι έφυγε.
Ισως εκεί που πήγε, τα πράγματα να είναι αλλιώς, να γράφει μουσικές και να μην τις ηχογραφεί μόνος, να μην τις διακινεί σε παράνομες κασέτες, να μην τον πονάει καμιά εκμετάλλευση, να μην χρειάζεται να παλεύει για την ανατροπή κανενός δυνάστη, να μην τον ξυλοκοπάει κανείς για τις ιδέες του, να μην... να μην.... μόνο να παίζει μουσική - ροκ, μπλουζ και κάντρι - παρέα με τον Παύλο, τον Τζιμ, τον Τζίμι, τη Τζάνις και τα άλλα παιδιά του αέρα.
Ίσως να ξανάρθεις όταν θα 'χω πια, όταν θα 'χω πια χαθεί.
Κι ή θα με 'χουν θάψει, ή θα έχω μα ή θα έχω μαραθεί.
ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ @ Gagarin 205
Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
GUESTS:
-ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ
-ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ
-ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ
-ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ
-ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ
-ΛΟΛΕΚ
Ο Στάθης Δρογώσης μετά την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού του δίσκου με τίτλο
“Η αγάπη στο τέλος”, έναν κύκλο επιτυχημένων μουσικών παραστάσεων στο club του Σταυρού του Νότου, δίνει την πρώτη του μεγάλη συναυλία στην Αθήνα στο Gagarin την Πέμπτη 18 Μαρτίου.
Μετά από συνεργασίες ετών με καλλιτέχνες που θαυμάζει, ο εκπρόσωπος της νέας γενιάς τραγουδοποιών Στάθης Δρογώσης ανεβαίνει στη σκηνή του Gagarin. Το πρόγραμμα θα βασίζεται σε επιλογές από όλη τη δισκογραφική πορεία του Στάθη Δρογώση, καθώς και αγαπημένες τραγούδια του χθες και του σήμερα.
Σε αυτή την συναυλία/γιορτή καλεσμένοι του Στάθη Δρογώση είναι αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτες με τους οποίους όλα αυτά τα χρόνια μοιράστηκε μουσικές και τραγούδια.
Θα βρεθούν στη σκηνή του Gagarin ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Μανώλης Φάμελλος και η Νατάσα Μποφίλιου, το συγκρότημα Δραμαμίνη και ο Λόλεκ.
Τα “ΜΕΓΑΛΑ ΣΤΕΛΕΧΗ” η εξαιρετική μπάντα με την οποία συνεργάζεται ο Δρογώσης είναι:
-ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΛΟΣ - κιθάρες
-ΘΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ - τύμπανα
-ΚΩΣΤΑΣ ΒΗΧΟΣ - μπάσο
-ΑΡΗΣ ΖΕΡΒΑΣ - τσέλο
-ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΜΠΟΝΑΣΣΙ - κιθάρες,όμποε
Ώρα έναρξης : 21:30
Τιμή Εισιτηρίου: 15 ευρώ
Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
GUESTS:
-ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ
-ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ
-ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ
-ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ
-ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ
-ΛΟΛΕΚ
Ο Στάθης Δρογώσης μετά την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού του δίσκου με τίτλο
“Η αγάπη στο τέλος”, έναν κύκλο επιτυχημένων μουσικών παραστάσεων στο club του Σταυρού του Νότου, δίνει την πρώτη του μεγάλη συναυλία στην Αθήνα στο Gagarin την Πέμπτη 18 Μαρτίου.
Μετά από συνεργασίες ετών με καλλιτέχνες που θαυμάζει, ο εκπρόσωπος της νέας γενιάς τραγουδοποιών Στάθης Δρογώσης ανεβαίνει στη σκηνή του Gagarin. Το πρόγραμμα θα βασίζεται σε επιλογές από όλη τη δισκογραφική πορεία του Στάθη Δρογώση, καθώς και αγαπημένες τραγούδια του χθες και του σήμερα.
Σε αυτή την συναυλία/γιορτή καλεσμένοι του Στάθη Δρογώση είναι αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτες με τους οποίους όλα αυτά τα χρόνια μοιράστηκε μουσικές και τραγούδια.
Θα βρεθούν στη σκηνή του Gagarin ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Μανώλης Φάμελλος και η Νατάσα Μποφίλιου, το συγκρότημα Δραμαμίνη και ο Λόλεκ.
Τα “ΜΕΓΑΛΑ ΣΤΕΛΕΧΗ” η εξαιρετική μπάντα με την οποία συνεργάζεται ο Δρογώσης είναι:
-ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΛΟΣ - κιθάρες
-ΘΑΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ - τύμπανα
-ΚΩΣΤΑΣ ΒΗΧΟΣ - μπάσο
-ΑΡΗΣ ΖΕΡΒΑΣ - τσέλο
-ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΜΠΟΝΑΣΣΙ - κιθάρες,όμποε
Ώρα έναρξης : 21:30
Τιμή Εισιτηρίου: 15 ευρώ
Φίλιππος Πλιάτσικας – Β' μέρος περιοδείας Χειμώνας - Άνοιξη 2010
Ο Φίλιππος Πλιάτσικας μετά τη λήξη των παραστάσεών του στο Γυάλινο μουσικό θέατρο,συνεχίζει με μια σειρά συναυλιών σε διάφορες επιλεγμένες Πόλεις και χώρους αναζητώντας... Λίγο όνειρο ακόμα!
Οι ημερομηνίες και οι τόποι όπου θα πραγματοποιηθούν οι συναυλίες του Β' μέρους της περιοδείας Χειμώνας – Άνοιξη 2010 είναι:
-Παρασκευή 19/3 - Κατερίνη - Αερικό
-Σάββατο 20/3 - Ιωάννινα - Πολυχώρος Αγορά
-Τετάρτη 24/3 - Λεμεσσός (κυπρος) - TeePee Rock Club
-Πέμπτη 25/3-Λεμεσσός (κυπρος) - TeePee Rock Club
-Σάββατο 27/3 - Λάρισα Φεστιβάλ "Πράξη Πρώτη" (more info soon..)
-Κυριακή 28/3 - Αθήνα - Μαθητικό Πανηγύρι Σχολής Μωραϊτη
Μαζί του στη σκηνή θα βρίσκονται οι εκλεκτοί μουσικοί:
-Αλέκος Αράπης (μπάσο)
-Γιώργος Γιαννόπουλος (drums)
-Σπύρος Χατζηκωσταντίνου (ηλεκτρική κιθάρα)
-Γιάννης Σκούταρης (Πλήκτρα)
-Ειρήνη Αναστασίου (τσέλο)
-Νίκη Γρανά (φωνητικά/ακουστική κιθάρα/ακορντεόν)
Καθώς επίσης και ο Mc Yinka!
Ο Φίλιππος Πλιάτσικας μετά τη λήξη των παραστάσεών του στο Γυάλινο μουσικό θέατρο,συνεχίζει με μια σειρά συναυλιών σε διάφορες επιλεγμένες Πόλεις και χώρους αναζητώντας... Λίγο όνειρο ακόμα!
Οι ημερομηνίες και οι τόποι όπου θα πραγματοποιηθούν οι συναυλίες του Β' μέρους της περιοδείας Χειμώνας – Άνοιξη 2010 είναι:
-Παρασκευή 19/3 - Κατερίνη - Αερικό
-Σάββατο 20/3 - Ιωάννινα - Πολυχώρος Αγορά
-Τετάρτη 24/3 - Λεμεσσός (κυπρος) - TeePee Rock Club
-Πέμπτη 25/3-Λεμεσσός (κυπρος) - TeePee Rock Club
-Σάββατο 27/3 - Λάρισα Φεστιβάλ "Πράξη Πρώτη" (more info soon..)
-Κυριακή 28/3 - Αθήνα - Μαθητικό Πανηγύρι Σχολής Μωραϊτη
Μαζί του στη σκηνή θα βρίσκονται οι εκλεκτοί μουσικοί:
-Αλέκος Αράπης (μπάσο)
-Γιώργος Γιαννόπουλος (drums)
-Σπύρος Χατζηκωσταντίνου (ηλεκτρική κιθάρα)
-Γιάννης Σκούταρης (Πλήκτρα)
-Ειρήνη Αναστασίου (τσέλο)
-Νίκη Γρανά (φωνητικά/ακουστική κιθάρα/ακορντεόν)
Καθώς επίσης και ο Mc Yinka!
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΚΑΙ B-MOVIES NEW CD
Να ενημερώσουμε οτι σε ένα μήνα το λιγότερο(12/04/2010) θα Κυκλοφορήσει το NEW CD του ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & τών B-MOVIES.
Το CD θα λέγετε "ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΠΟΥ ΟΛΟ ΦΤΑΝΕΙ".
Εμεις να ευχηθούμε στα παιδιά καλή επιτυχία & θα είμαστε εδώ να τους στιρίζουμε πάντα.
Να διαβάσουμε λίγα λόγια για τον Παύλο Παυλίδη&την πορεία του εώς σήμερα:
Ο Παύλος Παυλίδης δεν είναι καθόλου καινούριος στη σκηνή του ελληνικού ροκ.
Χρόνια πριν είχε ξεκινήσει να παίζει με το σχήμα του, τα Μωρά στη Φωτιά, ακολουθώντας κάποια περίεργα μουσικά μονοπάτια που λίγα ελληνικά σχήματα είχαν τολμήσει να ακολουθήσουν μέχρι τότε.
Ο ποπ ροκ ήχος τους με τα στοιχεία των ambient πειραματισμών του Brian Eno ήταν κάτι πολύ καινούριο για τη χώρα μας.
Με το συγκρότημα αυτό, ο Παυλίδης κυκλοφόρησε ένα ομώνυμο δίσκο που έκανε τα Μωρά Στη Φωτιά δημοφιλή σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το γκρουπ, όμως, δεν είχε μεγάλη διάρκεια ζωής και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Παυλίδης να μείνει εκτός των εξελίξεων του εγχώριου rock μέχρι το 1993, χρονιά που αποδείχτηκε σταθμός για τα ελληνικά δρώμενα. Εκείνη τη χρονιά σχημάτισε το συγκρότημα που σημάδεψε τόσο τον ίδιο όσο και την ελληνική ροκ σκηνή, γενικότερα.
Τα Ξύλινα Σπαθιά θεωρήθηκε, όχι άδικα, το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα της χώρας μας μαζί με τις Τρύπες. Δισκογραφική αφετηρία για το νέο τότε συγκρότημα αποτέλεσε το άλμπουμ Ξεσσαλονίκη, που κυκλοφόρησε το 1993 από την Ano Kato Records, και σήμερα θεωρείται πλέον ένα από τα κλασικότερα ντεμπούτο του ελληνικού rock.
Την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του στην Αθήνα πουλάει 2.000 αντίτυπα!
Το 1996 το δεύτερο άλμπουμ τους γίνεται χρυσό. Από τις αρχές του 1997 μέχρι και τον Απρίλιο βρίσκονται στο στούντιο και ηχογραφούν την τρίτη δουλειά τους, Μια Ματιά Σα Βροχή, που κυκλοφορεί στις 19 Μαΐου.
Το καλοκαίρι εμφανίζονται στο φεστιβάλ Βύρωνα όπου μαζεύουν 8.000 άτομα!
Στις 9 Δεκεμβρίου, έπειτα από πρόσκληση του MTV δίνουν μία συναυλία στο HQ club του Λονδίνου.
Το Πέρα Από Τις Πόλεις Της Ασφάλτου γίνεται πλατινένιο ενώ το Μια Ματιά Σα Βροχή έγινε χρυσό.
Μέσα Σεπτέμβρη του 1998, βρίσκονται στο Ολυμπιακό Στάδιο, support γκρουπ ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της διεθνούς ροκ σκηνής, των Rolling Stones σε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα Η πορεία αυτή μπορεί να κατέληξε τελικά στη διάλυση των Ξύλινων Σπαθιών, όμως, ο Παυλίδης δεν αποτραβήχτηκε από τα μουσικά δρώμενα.
Αντίθετα, αποφάσισε να ξεκινήσει σόλο καριέρα Ταξίδεψε πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου, βούτηξε στην Ατλαντίδα, γνώρισε ληστές και ζητιάνους και τελικά, έριξε άγκυρα στο πιο ωραίο, στο επόμενο λιμάνι.
Ο Παύλος Παυλίδης ξαναερωτεύτηκε το φυσικό ήχο των οργάνων και αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες ενός από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα που γέννησε ποτέ η ελληνική σκηνή. Τα Ξύλινα Σπαθιά είναι πλέον παρελθόν, όμως, ο frontman τους αποδεικνύει ότι κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή.
Με την πρώτη του προσωπική δουλειά, "Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα", ξεκινάει κάτι διαφορετικό, έχοντας συνοδοιπόρους του τα χαμηλών τόνων τραγούδια του και τα βιώματά του.
Ο Παυλίδης στο ντεμπούτο του "ξεχνάει" πως μέχρι τώρα ήταν η κινητήρια δύναμη ενός από τα δύο σημαντικότερα ελληνικά rock συγκροτήματα της δεκαετίας του 90 και παραδίδει 12 ευαίσθητες ακουστικές μπαλάντες με έντονο το στοιχείο της jazz.
Είχε να κερδίσει ένα στοίχημα (το αν θα "επιβίωνε" μετά την διάλυση του γκρουπ), το οποίο φαίνεται πως θα κερδίσει με ευκολία κρίνοντας από τον δίσκο αυτό.
Είναι προφανές ο Παυλίδης δεν ενδιαφέρεται πλέον ιδιαίτερα να κατακτήσει με τα τραγούδια του το νεανικό rock κοινό ούτε να ακούγονται σε όλα τα rock club της Ελλάδας.
Άλλωστε στο Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα απουσιάζουν δυναμικές συνθέσεις ανάλογες του "Λιωμένου Παγωτού".
Αντιθέτως το άλμπουμ είναι γεμάτο από μπαλάντες που θέλουν να μας ταξιδέψουν σε ένα φανταστικό και ταυτόχρονα γήινο κόσμο στον οποίο ο Παύλος Παυλίδης ξεδιπλώνει τα προσωπικά του βιώματα.
Στο «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» ήρθε η στιγμή να θυμηθείς ποιος είναι ο φυσικός ήχος της κιθάρας, του κοντραμπάσου, της τρομπέτας.
Λιτές ενορχηστρώσεις με ακουστικά όργανα με jazz πινελιές δημιουργούν ένα ιδιαίτερο ηχόχρωμα που σε συνδυασμό με τις γοητευτικά μελαγχολικές μελωδίες και στίχους των τραγουδιών δημιουργούν μια ατμόσφαιρα τόσο δυνατή που σου δημιουργούν την αίσθηση πως γράφτηκαν σε κάποια γωνιά του παραδείσου.
Οι B-MOVIES είναι:
Άρης Χατζησταύρου (ηλεκτρική κιθάρα)
Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου (ηλεκτρική κιθάρα)
Τόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Αλέκος Σπανίδης (τύμπανα)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα
Να ενημερώσουμε οτι σε ένα μήνα το λιγότερο(12/04/2010) θα Κυκλοφορήσει το NEW CD του ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & τών B-MOVIES.
Το CD θα λέγετε "ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΠΟΥ ΟΛΟ ΦΤΑΝΕΙ".
Εμεις να ευχηθούμε στα παιδιά καλή επιτυχία & θα είμαστε εδώ να τους στιρίζουμε πάντα.
Να διαβάσουμε λίγα λόγια για τον Παύλο Παυλίδη&την πορεία του εώς σήμερα:
Ο Παύλος Παυλίδης δεν είναι καθόλου καινούριος στη σκηνή του ελληνικού ροκ.
Χρόνια πριν είχε ξεκινήσει να παίζει με το σχήμα του, τα Μωρά στη Φωτιά, ακολουθώντας κάποια περίεργα μουσικά μονοπάτια που λίγα ελληνικά σχήματα είχαν τολμήσει να ακολουθήσουν μέχρι τότε.
Ο ποπ ροκ ήχος τους με τα στοιχεία των ambient πειραματισμών του Brian Eno ήταν κάτι πολύ καινούριο για τη χώρα μας.
Με το συγκρότημα αυτό, ο Παυλίδης κυκλοφόρησε ένα ομώνυμο δίσκο που έκανε τα Μωρά Στη Φωτιά δημοφιλή σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το γκρουπ, όμως, δεν είχε μεγάλη διάρκεια ζωής και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Παυλίδης να μείνει εκτός των εξελίξεων του εγχώριου rock μέχρι το 1993, χρονιά που αποδείχτηκε σταθμός για τα ελληνικά δρώμενα. Εκείνη τη χρονιά σχημάτισε το συγκρότημα που σημάδεψε τόσο τον ίδιο όσο και την ελληνική ροκ σκηνή, γενικότερα.
Τα Ξύλινα Σπαθιά θεωρήθηκε, όχι άδικα, το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα της χώρας μας μαζί με τις Τρύπες. Δισκογραφική αφετηρία για το νέο τότε συγκρότημα αποτέλεσε το άλμπουμ Ξεσσαλονίκη, που κυκλοφόρησε το 1993 από την Ano Kato Records, και σήμερα θεωρείται πλέον ένα από τα κλασικότερα ντεμπούτο του ελληνικού rock.
Την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του στην Αθήνα πουλάει 2.000 αντίτυπα!
Το 1996 το δεύτερο άλμπουμ τους γίνεται χρυσό. Από τις αρχές του 1997 μέχρι και τον Απρίλιο βρίσκονται στο στούντιο και ηχογραφούν την τρίτη δουλειά τους, Μια Ματιά Σα Βροχή, που κυκλοφορεί στις 19 Μαΐου.
Το καλοκαίρι εμφανίζονται στο φεστιβάλ Βύρωνα όπου μαζεύουν 8.000 άτομα!
Στις 9 Δεκεμβρίου, έπειτα από πρόσκληση του MTV δίνουν μία συναυλία στο HQ club του Λονδίνου.
Το Πέρα Από Τις Πόλεις Της Ασφάλτου γίνεται πλατινένιο ενώ το Μια Ματιά Σα Βροχή έγινε χρυσό.
Μέσα Σεπτέμβρη του 1998, βρίσκονται στο Ολυμπιακό Στάδιο, support γκρουπ ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της διεθνούς ροκ σκηνής, των Rolling Stones σε μία από τις καλύτερες συναυλίες που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα Η πορεία αυτή μπορεί να κατέληξε τελικά στη διάλυση των Ξύλινων Σπαθιών, όμως, ο Παυλίδης δεν αποτραβήχτηκε από τα μουσικά δρώμενα.
Αντίθετα, αποφάσισε να ξεκινήσει σόλο καριέρα Ταξίδεψε πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου, βούτηξε στην Ατλαντίδα, γνώρισε ληστές και ζητιάνους και τελικά, έριξε άγκυρα στο πιο ωραίο, στο επόμενο λιμάνι.
Ο Παύλος Παυλίδης ξαναερωτεύτηκε το φυσικό ήχο των οργάνων και αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες ενός από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα που γέννησε ποτέ η ελληνική σκηνή. Τα Ξύλινα Σπαθιά είναι πλέον παρελθόν, όμως, ο frontman τους αποδεικνύει ότι κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή.
Με την πρώτη του προσωπική δουλειά, "Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα", ξεκινάει κάτι διαφορετικό, έχοντας συνοδοιπόρους του τα χαμηλών τόνων τραγούδια του και τα βιώματά του.
Ο Παυλίδης στο ντεμπούτο του "ξεχνάει" πως μέχρι τώρα ήταν η κινητήρια δύναμη ενός από τα δύο σημαντικότερα ελληνικά rock συγκροτήματα της δεκαετίας του 90 και παραδίδει 12 ευαίσθητες ακουστικές μπαλάντες με έντονο το στοιχείο της jazz.
Είχε να κερδίσει ένα στοίχημα (το αν θα "επιβίωνε" μετά την διάλυση του γκρουπ), το οποίο φαίνεται πως θα κερδίσει με ευκολία κρίνοντας από τον δίσκο αυτό.
Είναι προφανές ο Παυλίδης δεν ενδιαφέρεται πλέον ιδιαίτερα να κατακτήσει με τα τραγούδια του το νεανικό rock κοινό ούτε να ακούγονται σε όλα τα rock club της Ελλάδας.
Άλλωστε στο Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα απουσιάζουν δυναμικές συνθέσεις ανάλογες του "Λιωμένου Παγωτού".
Αντιθέτως το άλμπουμ είναι γεμάτο από μπαλάντες που θέλουν να μας ταξιδέψουν σε ένα φανταστικό και ταυτόχρονα γήινο κόσμο στον οποίο ο Παύλος Παυλίδης ξεδιπλώνει τα προσωπικά του βιώματα.
Στο «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» ήρθε η στιγμή να θυμηθείς ποιος είναι ο φυσικός ήχος της κιθάρας, του κοντραμπάσου, της τρομπέτας.
Λιτές ενορχηστρώσεις με ακουστικά όργανα με jazz πινελιές δημιουργούν ένα ιδιαίτερο ηχόχρωμα που σε συνδυασμό με τις γοητευτικά μελαγχολικές μελωδίες και στίχους των τραγουδιών δημιουργούν μια ατμόσφαιρα τόσο δυνατή που σου δημιουργούν την αίσθηση πως γράφτηκαν σε κάποια γωνιά του παραδείσου.
Οι B-MOVIES είναι:
Άρης Χατζησταύρου (ηλεκτρική κιθάρα)
Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου (ηλεκτρική κιθάρα)
Τόλης Δεληγιάννης (μπάσο)
Αλέκος Σπανίδης (τύμπανα)
Ορέστης Μπενέκας (πλήκτρα
Σαν σήμερα 18/3/1939
Γεννιέται ο συνθέτης...
Γιάννης Μαρκόπουλος.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. Γεννιέται το 1939 στο Ηράκλειο της Κρήτης, από γονείς παλαιών οικογενειών του νησιού, και περνάει τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα. Εκεί, στο ωδείο της παραλιακής αυτής πόλης, παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές, ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις Μικρές Αφροδίτες του Νίκου Κούνδουρου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα Θησέας (χορόδραμα), Χιροσίμα (σουίτα μπαλέτου) και τα Τρία σκίτσα για χορό.
Το 1967 επιβάλλεται στην Ελλάδα η δικτατορία και ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί στο Λονδίνο. Εκεί εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα Ήλιος ο πρώτος, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν).
Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή Ιδού ο Νυμφίος, έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα.
Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.
Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
Με την είσοδο της δεκαετίας του '70, υλοποιεί το μουσικό του όραμα: καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό.
Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του.
Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.
Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ "Κύτταρο", με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε.
Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. Τα τραγούδια του, όπως οι Οχτροί, τα Λόγια και τα χρόνια, τα Χίλια μύρια κύματα, η Λένγκω (Ελλάδα), ο Γίγαντας, το Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι, το Καφενείον η Ελλάς, το Ο τόπος μας είναι κλειστός, τα Παραπονεμένα λόγια, το Μιλώ για τα παιδιά μου και πολλά άλλα, γίνονται σύμβολα και μύθοι.
Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με τα μουσικά του έργα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους, Ήλιος ο Πρώτος, Χρονικό, Ιθαγένεια, Οροπέδιο, Θητεία και Μετανάστες – σε ποίηση και στίχους Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, Ελευθερίου, Σκούρτη, Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.
Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του ΒΒC Who pays the Ferryman?, και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.
Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.
Στην καλλιτεχνική του παραγωγή, βέβαια, σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.
Το 1980 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. Για μια περίοδο ο συνθέτης αποζητεί μια πιο ιδιωτική ζωή με την οικογένειά του, ενώ ξεκινά η προετοιμασία του για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του: στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής –καρποί της φαντασίας του–, που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας.
Από τις συνθέσεις αυτής της περιόδου σημειώνουμε έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο.
Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα,τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων,τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα,τη Λειτουργία του Ορφέα –για φωνή, χορωδία και ορχήστρα–, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση.
Ακολουθούν η Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη, μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα Ερωτόκριτος και Αρετή, τα Σχήματα σε κίνηση, κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα Ευήλια τοπία, φαντασία για σόλο φλάουτο, ο Νόμος της Θαλπωρής, ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, 16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001, Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).
Γεννιέται ο συνθέτης...
Γιάννης Μαρκόπουλος.
Ο Γιάννης Μαρκόπουλος είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. Γεννιέται το 1939 στο Ηράκλειο της Κρήτης, από γονείς παλαιών οικογενειών του νησιού, και περνάει τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα. Εκεί, στο ωδείο της παραλιακής αυτής πόλης, παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.
Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές, ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις Μικρές Αφροδίτες του Νίκου Κούνδουρου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα Θησέας (χορόδραμα), Χιροσίμα (σουίτα μπαλέτου) και τα Τρία σκίτσα για χορό.
Το 1967 επιβάλλεται στην Ελλάδα η δικτατορία και ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί στο Λονδίνο. Εκεί εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα Ήλιος ο πρώτος, σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν).
Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή Ιδού ο Νυμφίος, έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα.
Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.
Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.
Με την είσοδο της δεκαετίας του '70, υλοποιεί το μουσικό του όραμα: καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό.
Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του.
Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.
Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ "Κύτταρο", με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε.
Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. Τα τραγούδια του, όπως οι Οχτροί, τα Λόγια και τα χρόνια, τα Χίλια μύρια κύματα, η Λένγκω (Ελλάδα), ο Γίγαντας, το Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι, το Καφενείον η Ελλάς, το Ο τόπος μας είναι κλειστός, τα Παραπονεμένα λόγια, το Μιλώ για τα παιδιά μου και πολλά άλλα, γίνονται σύμβολα και μύθοι.
Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με τα μουσικά του έργα Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους, Ήλιος ο Πρώτος, Χρονικό, Ιθαγένεια, Οροπέδιο, Θητεία και Μετανάστες – σε ποίηση και στίχους Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, Ελευθερίου, Σκούρτη, Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.
Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του ΒΒC Who pays the Ferryman?, και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.
Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.
Στην καλλιτεχνική του παραγωγή, βέβαια, σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.
Το 1980 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. Για μια περίοδο ο συνθέτης αποζητεί μια πιο ιδιωτική ζωή με την οικογένειά του, ενώ ξεκινά η προετοιμασία του για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του: στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής –καρποί της φαντασίας του–, που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας.
Από τις συνθέσεις αυτής της περιόδου σημειώνουμε έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο.
Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα,τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων,τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα,τη Λειτουργία του Ορφέα –για φωνή, χορωδία και ορχήστρα–, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση.
Ακολουθούν η Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη, μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα Ερωτόκριτος και Αρετή, τα Σχήματα σε κίνηση, κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα Ευήλια τοπία, φαντασία για σόλο φλάουτο, ο Νόμος της Θαλπωρής, ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, 16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001, Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)