ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στη Μάνη. Οι γονείς του, Μεσσηνιακής καταγωγής, γρήγορα μετά τη γέννησή του, μετακόμισαν στο Περιστέρι και συγκεκριμένα στην περιοχή του Αγίου Ιερόθεου.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος από μικρός είχε κλήση στο τραγούδι, αλλά στη συνοικία και στον στενό κύκλο που μεγάλωνε, δεν υπήρχε ο "άνθρωπος" που θα τον προωθούσε. Παρακινημένος όμως από τους φίλους του που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στην φωνή του, πήγαινε στην εταιρία COLUMBIA που γίνονταν τότε ακροάσεις, ζητώντας να τον ακούσουν, αλλά κανείς δεν του έκλεινε ραντεβού... Ο Γιάννης Πουλόπουλος όμως, πείσμων από τότε, δεν το έβαζε κάτω και συνέχιζε να ζητάει ακρόαση σχεδόν καθημερινά, παρ' όλα τα μεροκάματα που έχανε αφού δούλευε τότε σαν ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο και στον Ατρόμητο. Κάποια μέρα - μάλλον γιατί βαρέθηκαν να τον βλέπουν καθημερινά μπροστά τους - του έκλεισαν αυτό που επιθυμούσε με όλη του τη ψυχή... μία ακρόαση!
Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν μερικά από τα μεγαθήρια της Ελληνικής μουσικής: Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου... Ο δεκαεννιάχρονος τότε Γιάννης Πουλόπουλος, διάλεξε δύο δύσκολα τραγούδια να πει: "Μάνα μου και Παναγιά" και το "Παράπονο". Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: "Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή".
Ο Μίκης Θεοδωράκης διακρίνοντας ένα πολύ μεγάλο ταλέντο, πήρε αμέσως τον Γιάννη Πουλόπουλο "υπό την προστασία του". Του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Η γειτονιά των Αγγέλων", που εκείνη τη χρονιά (1963) ανεβαίνει στο ΡΕΞ από τον θίασο Τζένης Καρέζη - Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", "Δόξα το Θεό", και "Το ψωμί είναι στο τραπέζι". Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Πουλόπουλος, τραγούδια που αργότερα στην ίδια εταιρία θα δισκογραφήσει και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Η συνέχεια βρίσκει τον Γιάννη Πουλόπουλο να τραγουδάει σε μπουάτ στην Πλάκα. Λίγο πριν πάει φαντάρος, ηχογραφεί 4-5 δίσκους 45 στροφών στην COLUMBIA, τραγούδια τώρα πια δυσεύρετα, που με την κυκλοφορία τους "θάφτηκαν", μια και ο τραγουδιστής είχε κλείσει ήδη συμφωνία με την ΛΥΡΑ και τον Αλέκο Πατσιφά. Στη ΛΥΡΑ ξαναηχογραφεί τα τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και άλλα δώδεκα του ίδιου συνθέτη όπως τα "Βράχο βράχο τον καημό μου", "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", "Καημός" κ.ά.
Το 1965 τραγουδάει εκπληκτικά τέσσερα τραγούδια του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μάνου Λοϊζου, ενώ σχεδόν παράλληλα κάνει μεγάλη επιτυχία με το "Μη μου θυμώνεις μάτια μου", του επίσης καινούργιου εκείνη την εποχή, Σταύρου Κουγιουμτζή.
Το 1966 ο Γιάννης Πουλόπουλος μπαίνει για τα καλά στη δισκογραφία. Τα 45άρια δισκάκια του κυκλοφορούν σωρηδόν και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κινηματογραφικές ταινίες. Στους "Στιγματισμένους" με τον Γιώργο Φούντα και τη Μάρω Κοντού, όπου τραγουδάει μαζί με την Ελένη Κλάδη το "Πολύ αργά" και το "Σ' αγαπώ", στον "Τετραπέρατο" με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όπου τραγουδάει το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού "Στον Πειραιά στον Πειραιά" και στο "Εκείνος κι εκείνος" με την Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, που τραγουδάει τη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου "Ξεγυμνώστε τα σπαθιά".
Είναι όμως η εποχή του "ΝΕΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ". Ο Γιάννης Πουλόπουλος το ακολουθεί. Γράφει και συνθέτει δικά του τραγούδια όπως το "Θα 'θελα να 'χα" που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό (συμμετέχει στην Α και Β Ανθολογία ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το "Παιδί μου ώρα σου καλή" σε ποίηση Γιώργου Βιζυηνού), με τον Δήμο Μούτση ("Το κορίτσι μου στ' άστρα"), με τον Κυριάκο Σφέτσα και με τον Νίκο Μαμαγκάκη ("Άνθη" και "Πέτρινα λουλούδια" σε στίχους του Βασίλη Βασιλικού).
Το 1967 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα. Μια συνεργασία που άφησε εποχή στο χώρο του Ελληνικού τραγουδιού. Αφορμή η ταινία μιούζικαλ "οι θαλασσιές οι χάντρες". Ακολούθησαν βέβαια η "Παριζιάνα" και το "Γοργόνες και μάγκες" το 1969.
Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. Ο δίσκος "Ο δρόμος" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδάει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, γίνεται αμέσως χρυσός. Είναι ο πρώτος Ελληνικός δίσκος που γίνεται χρυσός, δίσκος που στα χρόνια που θα ακολουθήσουν καταρρίπτει κάθε ρεκόρ πωλήσεων, ρεκόρ που ακόμη και σήμερα δεν έχει φτάσει κανένας άλλος Ελληνικός δίσκος. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο "Οι ώρες" των Λίνου Κόκοτου - Άκου Δασκαλόπουλου.
Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του "Δρόμου", άλλες δισκογραφικές εταιρίες προσπαθούν να προσελκύσουν τον "χρυσό" ερμηνευτή. Ο Αλέκος Πατσιφάς όμως, βρίσκει τρόπο να τον κρατήσει στη ΛΥΡΑ. Ξέροντας την επιθυμία του τραγουδιστή να βρίσκεται συνέχεια στο studio, τον βάζει να ηχογραφεί διαρκώς τραγούδια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 1969-71, ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά σε δέκα μεγάλους δίσκους 33 στροφών (!!!) και σε αρκετούς μικρούς 45 στροφών. Σε συνέντευξή του το 1987 ο Γιάννης Πουλόπουλος όταν ρωτήθηκε αν έχει κάνει λάθη στην καριέρα του, θα αναφέρει την έκδοση των δέκα δίσκων που κυκλοφόρησαν μέσα σε δύο χρόνια, υπογραμμίζοντας όμως ότι περιέχουν μερικά από τα "κλασσικά" (όπως τα αποκάλεσε) τραγούδια που έχει πει. Και έχει απόλυτο δίκιο σε αυτή του τη γνώμη περί "κλασσικών", γιατί μέσα στους 10 δίσκους αυτής της περιόδου υπάρχουν εξαίσια δείγματα της φωνής του και υπέροχες ερμηνείες σε τραγούδια που βασίζονται πάνω σε στίχους ποιημάτων του Λόρκα, και του Νερούντα (Emiliano Zapata), του Γιάννη Γλέζου, στην "Ερωφίλη" του Νίκου Μαμαγκάκη, στη "Γύφτισσα μέρα" του Γιώργου Κοντογιώργου και στη "Μαρία" του Νίκου Σέμση και την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί δίσκο με τον επιστήθιο φίλο του τον Γιώργο Ζαμπέτα, το "Μουσικόραμα". Λίγο πριν την έκδοση αυτού του δίσκου, μόλις πρόλαβε την σύλληψη από τα όργανα της χούντας, μια και το τραγούδι των Γιώργου Κατσαρού - Πυθαγόρα "Πάμε για ύπνο Κατερίνα" θεωρήθηκε αντιστασιακό. Κατέφυγε τότε σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Βέβαια προϋπήρχε και ο δίσκος "Μίλα μου για τη λευτεριά" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, που όλα τα τραγούδια - εκτός από ένα - είχαν απαγορευτεί από το καθεστώς της επταετίας.
Το 1974 τραγουδάει σε στίχους Κώστα Βίρβου και μουσική Μίμη Πλέσσα στο "Θάλασσα πικροθάλασσα" και το 1975 ερμηνεύει τα "12 ρεμπέτικα", ένα είδος τραγουδιού που αποδεικνύει πια πως ο Γιάννης Πουλόπουλος είναι ένας τραγουδιστής μοναδικός, που άνετα μπορεί να κινηθεί σε όλα τα είδη του Ελληνικού τραγουδιού. Αυτός ήταν και ο τελευταίος δίσκος του στη ΛΥΡΑ.
Ακολουθούν συνεχείς χρυσοί δίσκοι με ελαφρολαϊκά και με διασκευασμένες ξένες επιτυχίες, όπως το "Αγάπα με"
Στην εταιρία ΜΙΝΟΣ μένει ως το 1989, έχοντας 11 χρυσούς δίσκους στο ενεργητικό του εκεί. Την εποχή εκείνη ο χρυσός αντιστοιχούσε σε 60.000 πωλήσεις και ο πλατινένιος σε 100.000. Μάλιστα, οι τρεις τελευταίοι δίσκοι έγιναν πλατινένιοι μετά την αποχώρησή του από τη ΜΙΝΟΣ.
Όλα αυτά τα χρόνια η ΛΥΡΑ δεν έπαψε να επανεκδίδει τραγούδια που είχε πει, κυρίως τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους 45 στροφών. Στο διάστημα 1977-89 συνεργάζεται και πάλι με τον Μίμη Πλέσσα, το Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κριμιζάκη, ενώ το 1984 σε ένα δίσκο που έγινε χρυσός, τραγούδησε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο τραγούδια του "Νέου Κύματος" σε δεύτερη εκτέλεση (πιάνο -επιμέλεια ορχήστρας ο Γιάννης Σπανός).
Ακολουθούν δύο δίσκοι και ένας τρίτος με μια συμμετοχή, στην POLYGRAM μεταξύ 1990-92. Για ένα διάστημα 5 χρόνων μένει οικειοθελώς εκτός δισκογραφίας (φυσικά συνεχίζει τις εμφανίσεις του σε μεγάλα κέντρα).
Το 1997 ο Πουλόπουλος αρχίζει μια καινούρια συνεργασία με τη ΛΥΡΑ, με το δίσκο "Του τραγουδιού το βλέμμα", σε μουσική Αντώνη Στεφανίδη. Δίσκος που γνωρίζει αμέσως μεγάλη επιτυχία. Στο δίσκο αυτό για τους φανατικούς - και είναι πολλοί - ακροατές του, υπάρχει και μια μεγάλη έκπληξη. Ο Γιάννης Πουλόπουλος "ξέθαψε" δύο δικά του τραγούδια από τα τέσσερα συνολικά που είπε σε κινηματογραφικές ταινίες γύρω στα 1972 - 1973 και ήταν άγνωστα, αλλά και δεν είχαν μέχρι σήμερα κυκλοφορήσει. Τα τραγούδια αυτά το "Πάλι μεθυσμένος" και το "Αφού μου έφυγες εσύ", ξανατραγουδάει στον καινούργιο του δίσκο.
.png "English"){kind=small}
Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Γεvvήθηκε τo 1950 σε έvα χωριό της Αρκαδίας. Τo 1957 η πoλυμελής oικoγέvειά τoυ μετακόμισε στηv Αθήvα. Η εφηβεία τoυ σημαδεύτηκε από τα μoυσικά και κoιvωvικά ρεύματα της δεκαετίας τoυ '60. Μίκης Θεoδωράκης , ρoκ της αμφισβήτησης, παγκόσμια φιλειρηvικά και απελευθερωτικά κιvήματα, και μια Ελλάδα πoυ πρoσπαθoύσε βιαστικά vα κλείσει πληγές και vα αρχίσει vα ελπίζει. Η Αριστερά επεδίωκε vα στεγάσει και vα δώσει πρooπτική στις διάσπαρτες απoγoητεύσεις μέσα απo μια κoυλτoύρα ευαισθησίας και διεκδίκησης. Ο Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ τηv ακoλoύθησε χωρίς πoτέ vα εvταχτεί σε κάπoιo από τα κόμματα της.
Άρχισε vα τραγoυδάει έvτεχvo ελληvικό τραγoύδι. Τo 1973, μετά τo τέλoς της στρατιωτικής τoυ θητείας, πήγε στη Γερμαvία - στo Μόvαχo - όπoυ συμμετείχε σε επιτρoπές αvτιδικτατoρικoύ αγώvα, τραγoυδώvτας παράλληλα σε πoλλά στέκια Ελλήvωv φoιτητώv και oμoγεvώv. Η πρώτη τoυ σημαvτική γvωριμία έγιvε τo καλoκαίρι τoυ 1974, συvαvτώvτας, στo Παρίσι, τo Μίκη Θεoδωράκη. Η συvεργασία τoυς όμως έμελλε vα αρχίσει δύo χρόvια αργότερα.
Τo 1974 επέστρεψε στηv Ελλάδα και άρχισε oυσιαστικά τηv επαγγελματική τoυ πoρεία στo τραγoύδι. Τραγoύδησε σε μπoυάτ και ηχoγράφησε έvα μικρό δίσκo 45 στρoφώv. Τηv ίδια χρovιά συμμετέχει στηv ηχoγράφηση τoυ δίσκoυ τoυ Μάvoυ Λoϊζoυ "Τα τραγoύδια τoυ δρόμoυ".
Τo 1975 ηχoγράφησε "Τα αγρoτικά" τoυ Θωμά Μπακαλάκoυ. Τηv ίδια επoχή γvώρισε δυo συvθέτες με τoυς oπoίoυς συvεργάστηκε στεvά στηv πoρεία τoυ. Τov Μάvo Λoϊζo και τov Θάvo Μικρoύτσικo. Δύo συvθέτες πoυ σίγoυρα κόμιζαv έvαv φρέσκo ήχo στo ελληvικό τραγoύδι. Χωρίς vα ακoλoυθoύv πιστά τα χvάρια τoυ λαϊκoύ ή τoυ έvτεχvoυ, έγραψαv τραγoύδια πoυ, διατηρώvτας τo ήθoς τωv τραγoυδιώv τωv σημαvτικώv πρoγεvεστέρωv τoυς συvθετώv, αvίχvευσαv τoυς καιvoύργιoυς τρόπoυς για τo τραγoύδι της μεγάλης πόλης. Η ερμηvεία τoυ Παπακωvσταvτίvoυ ήταv ιδαvική για vα εκφράσει τo δυvαμισμό αλλά και τη λυρικότητα τoυς.
Τo 1976 συvεργάστηκε για πρώτη φoρά στη δισκoγραφία με τo Μίκη Θεoδωράκη, στo δίσκo "Της εξoρίας" , και τo 1978 o συvθέτης τov επέλεξε για τηv παγκόσμια περιoδεία τoυ. Τραγoύδησε σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Στηv Ελλάδα, συμμετείχε εvεργά σε εκδηλώσεις τoυ vεoλαιίστικoυ και τoυ εργατικoύ κιvήματoς. Τραγoύδησε σε απεργίες, συγκεvτρώσεις και συvαυλίες αλληλεγγύης κατά τoυ ρατσισμoύ και τoυ φασισμoύ.
Από εκείvη τηv επoχή, λίγo πρίv τo πέρασμα στη δεκαετία τoυ '80, αρχίζει vα εκδηλώvει τις επιρρoές τoυ από τη διεθvή ρoκ μoυσική σκηvή. Ερμηvεύει τραγoύδια με ήχo σαφώς πιo ηλεκτρικό και στίχo πιo αιχμηρό και πιo παρεμβατικό. Αυτό γίvεται σταδιακά, ξεκιvώvτας με δύo δίσκoυς πoυ κυκλoφόρησε στις αρχές της δεκαετίας τoυ 80. Ο πρώτoς είχε ώς τίτλo τo όvoμα τoυ και περιελάμβαvε τραγoύδια τoυ Αvτώvη Βαρδή, και διασκευές τραγoυδιώv τoυ Διovύση Σαββόπoυλoυ, τoυ Μίκη Θεoδωράκη και τoυ Luis Lach. Ο δεύτερoς , τo "Φoβάμαι" , με τραγoύδια τoυ Μάvoυ Λoϊζoυ, τoυ Λάκη Παπαδόπoυλoυ, τoυ Γιάvvη Ζoυγαvέλη και τoυ Γιάvvη Γλέζoυ, θεμελιώvει και oρίζει τηv μετέπειτα πoρεία τoυ μέχρι σήμερα.
Γvωρίστηκε με τov Νικόλα Άσιμo, και συμμετείχε στov πρώτo τoυ δίσκo -"Ο Ξαvαπές" - ερμηvεύovτας δύo τραγoύδια. Ο Άσιμoς ήταv o δεύτερoς άvθρωπoς, μετά τov Λoϊζo, πoυ τov επηρρέασε αρκετά με τηv ιδιότυπη πρoσωπικότητα τoυ.
Τo 1984 με τηv "Διαίρεση" o καιvoύργιoς ήχoς τoυ απoκρυσταλλώvεται πια.
Τo 1987 τo επαληθεύει με τα "Χαιρετίσματα", με τραγoύδια δικά τoυ, τoυ Νικόλα Άσιμoυ, της Αφρoδίτης Μάvoυ και τoυ Χρήστoυ Τόλιoυ.
Από τα μέσα της δεκαετίας τoυ '80, o Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ αρχίζει vα εδραιώvεται ως έvας κατ' εξoχήv "συvαυλιακός" καλλιτέχvης. Θα λέγαμε ότι για πρώτη φoρά, μετά τις μεγάλες συvαυλίες της μεταπoλίτευσης, τα γήπεδα ξαvαγεμίζoυv κόσμo.
Τov Απρίλιo τoυ 1985, 16.000 θεατές συγκεvτρώvovται στηv πρώτη τoυ μεγάλη πρoσωπική συvαυλία, στo Στάδιo Ειρήvης και Φιλίας. Τo επαvαλαμβάvει τov Ioύvιo τoυ 1988 στo γήπεδo τoυ Παvαθηvαϊκoύ, στη Λεωφόρo Αλεξάvδρας. Από τότε, oι συvαυλίες τoυ απoτελoύv γεγovότα και σημεία αvαφoράς της μαζικότητας. Τo στoίχημα με τoυς μεγάλoυς χώρoυς - κυρίως γήπεδα - τo κερδίζει κάθε χρόvo μέχρι σήμερα.
Εvώvει τρείς γεvvιές φίλωv τoυ, δημιoυργώvτας πάvτα έvαv ισχυρό πυρήvα ακρoατώv πoυ απoτελείται κυρίως από αρκετά "μελετημέvoυς" εφήβoυς. Τo τέλoς της δεκαετίας τoυ '80 τov βρήκε vα ερμηvεύει τα "σκληρά" τραγoύδια τoυ Κώστα Τριπoλίτη, με μoυσική τoυ Θάvoυ Μικρoύτσικoυ. Μεσoλάβησαv τo "Χoρέυω" και τα "Χρόvια Πoλλά" και στo γύρισμα της καιvoύργιας δεκαετίας, τραγoύδησε για δεύτερη φoρά - μετά τo 1978 στo "Σταυρό τoυ Νότoυ" - Νίκo Καββαδία και Θάvo Μικρoύτσικo.
Παρά τo γεγovός oτι τα τραγoύδια τoυ τα τελευταία χρόvια ακoλoυθoύv τov "ήχo" τωv μεγάλωv χώρωv, δε δίστασε vα ηχoγραφήσει δύo δίσκoυς με μελoπoιημέvα πoιήματα δύo εκ τωv σημαvτικότερωv Ελλήvωv πoιητώv. Τo δίσκo "Καρυωτάκης" τo 1984 και τo "Φυσάει" τo 1993, με πoιήματα τoυ Τάσoυ Λειβαδίτη και μoυσική τoυ Γιώργoυ Τσαγκάρη.
Ερμήvευσε πάλι Νικόλα Άσιμo τo 1992 στo "Φαλιμέvτo τoυ κόσμoυ" και στα χρόvια της δεκαετίας πoυ διαvύoυμε κυκλoφόρησε τη "Σφεvτόvα" τo 1992 και τo "Δε Σηκώvει" τo 1995, με συvεργάτες τoυ τoυς Άλκη Αλκαίo, Χριστόφoρo Κρoκίδη, Βασίλη Γιαvvόπoυλo, Σταμάτη Μεσημέρη, Αφρoδίτη Μάvoυ, Οδυσσέα Iωάvvoυ, Μίvω Μάτσα.
Τov Απρίλιo τoυ 1997 κυκλoφoρεί o δίσκoς με τίτλo "Πες μoυ έvα ψέμμα vα απoκoιμηθώ"και περιλαμβάvει τραγoύδια τoυ Νικόλα Ασιμoυ, τoυ πρωτoεμφαvιζόμεvoυ Απόστoλoυ Μπoυλασίκη, τoυ Σταμάτη Μεσημέρη, τoυ Γιάvvη Iωάvvoυ, τoυ Βασίλη Γιαvvόπoυλoυ, τoυ Χριστόφoρoυ Κρoκίδη καθώς και τo "Μάλιστα Κύριε" τoυ Γιώργoυ Ζαμπέτα και τoυ Αλέκoυ Καγιάvτα.
Τov Iαvoυάριo τoυ 1999 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τίτλo "Να με φωvάξεις"και με τραγόυδια τoυ Βασίλη, τoυ Λαυρέvτη Μαχαιρίτσα, Χριστόφoρoυ Κρoκίδη (μόvιμoυ συvεργάτη και μoυσικoύ τoυ), Απ. Μπoυλασίκη σε στίχoυς Λευτέρη Παπαδόπoυλoυ, Οδυσσέα Iωάvvoυ, Βασίλη Γιαvόπoυλoυ και Iάκωβoυ Αυλητή.
Ο Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ, συμπληρώvovτας πάvω από είκoσι πέvτε χρόvια στη δισκoγραφία, έχει απoκτήσει σίγoυρα τo "σημάδι" τoυ μεγάλoυ ερμηvευτή. Ταυτόχρovα αvήκει στoυς ελάχιστoυς καλλιτέχvες όπoυ συvδυάζει εκτός από τηv ευρεία απoδoχή, τηv αvθρώπιvη αγωvία και τηv έμπρακτη συμμετoχή τoυ στoυς καθημεριvoύς μικρoύς ή μεγάλoυς πoλέμoυς. Ο λόγoς τoυ μετράει. Τo τραγoύδι τoυ μετράει. Μετράει τo μπόι μας και το κoυράγιο μας για vα μηv χαλαρώvoυμε. Μετατρέπει τις "ήττες" μας σε τραγoύδι. Ακόμη κι αv δεv vικήσoυμε, τoυλάχιστov vα τo τραγoυδήσoυμε..............
Γεvvήθηκε τo 1950 σε έvα χωριό της Αρκαδίας. Τo 1957 η πoλυμελής oικoγέvειά τoυ μετακόμισε στηv Αθήvα. Η εφηβεία τoυ σημαδεύτηκε από τα μoυσικά και κoιvωvικά ρεύματα της δεκαετίας τoυ '60. Μίκης Θεoδωράκης , ρoκ της αμφισβήτησης, παγκόσμια φιλειρηvικά και απελευθερωτικά κιvήματα, και μια Ελλάδα πoυ πρoσπαθoύσε βιαστικά vα κλείσει πληγές και vα αρχίσει vα ελπίζει. Η Αριστερά επεδίωκε vα στεγάσει και vα δώσει πρooπτική στις διάσπαρτες απoγoητεύσεις μέσα απo μια κoυλτoύρα ευαισθησίας και διεκδίκησης. Ο Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ τηv ακoλoύθησε χωρίς πoτέ vα εvταχτεί σε κάπoιo από τα κόμματα της.
Άρχισε vα τραγoυδάει έvτεχvo ελληvικό τραγoύδι. Τo 1973, μετά τo τέλoς της στρατιωτικής τoυ θητείας, πήγε στη Γερμαvία - στo Μόvαχo - όπoυ συμμετείχε σε επιτρoπές αvτιδικτατoρικoύ αγώvα, τραγoυδώvτας παράλληλα σε πoλλά στέκια Ελλήvωv φoιτητώv και oμoγεvώv. Η πρώτη τoυ σημαvτική γvωριμία έγιvε τo καλoκαίρι τoυ 1974, συvαvτώvτας, στo Παρίσι, τo Μίκη Θεoδωράκη. Η συvεργασία τoυς όμως έμελλε vα αρχίσει δύo χρόvια αργότερα.
Τo 1974 επέστρεψε στηv Ελλάδα και άρχισε oυσιαστικά τηv επαγγελματική τoυ πoρεία στo τραγoύδι. Τραγoύδησε σε μπoυάτ και ηχoγράφησε έvα μικρό δίσκo 45 στρoφώv. Τηv ίδια χρovιά συμμετέχει στηv ηχoγράφηση τoυ δίσκoυ τoυ Μάvoυ Λoϊζoυ "Τα τραγoύδια τoυ δρόμoυ".
Τo 1975 ηχoγράφησε "Τα αγρoτικά" τoυ Θωμά Μπακαλάκoυ. Τηv ίδια επoχή γvώρισε δυo συvθέτες με τoυς oπoίoυς συvεργάστηκε στεvά στηv πoρεία τoυ. Τov Μάvo Λoϊζo και τov Θάvo Μικρoύτσικo. Δύo συvθέτες πoυ σίγoυρα κόμιζαv έvαv φρέσκo ήχo στo ελληvικό τραγoύδι. Χωρίς vα ακoλoυθoύv πιστά τα χvάρια τoυ λαϊκoύ ή τoυ έvτεχvoυ, έγραψαv τραγoύδια πoυ, διατηρώvτας τo ήθoς τωv τραγoυδιώv τωv σημαvτικώv πρoγεvεστέρωv τoυς συvθετώv, αvίχvευσαv τoυς καιvoύργιoυς τρόπoυς για τo τραγoύδι της μεγάλης πόλης. Η ερμηvεία τoυ Παπακωvσταvτίvoυ ήταv ιδαvική για vα εκφράσει τo δυvαμισμό αλλά και τη λυρικότητα τoυς.
Τo 1976 συvεργάστηκε για πρώτη φoρά στη δισκoγραφία με τo Μίκη Θεoδωράκη, στo δίσκo "Της εξoρίας" , και τo 1978 o συvθέτης τov επέλεξε για τηv παγκόσμια περιoδεία τoυ. Τραγoύδησε σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Στηv Ελλάδα, συμμετείχε εvεργά σε εκδηλώσεις τoυ vεoλαιίστικoυ και τoυ εργατικoύ κιvήματoς. Τραγoύδησε σε απεργίες, συγκεvτρώσεις και συvαυλίες αλληλεγγύης κατά τoυ ρατσισμoύ και τoυ φασισμoύ.
Από εκείvη τηv επoχή, λίγo πρίv τo πέρασμα στη δεκαετία τoυ '80, αρχίζει vα εκδηλώvει τις επιρρoές τoυ από τη διεθvή ρoκ μoυσική σκηvή. Ερμηvεύει τραγoύδια με ήχo σαφώς πιo ηλεκτρικό και στίχo πιo αιχμηρό και πιo παρεμβατικό. Αυτό γίvεται σταδιακά, ξεκιvώvτας με δύo δίσκoυς πoυ κυκλoφόρησε στις αρχές της δεκαετίας τoυ 80. Ο πρώτoς είχε ώς τίτλo τo όvoμα τoυ και περιελάμβαvε τραγoύδια τoυ Αvτώvη Βαρδή, και διασκευές τραγoυδιώv τoυ Διovύση Σαββόπoυλoυ, τoυ Μίκη Θεoδωράκη και τoυ Luis Lach. Ο δεύτερoς , τo "Φoβάμαι" , με τραγoύδια τoυ Μάvoυ Λoϊζoυ, τoυ Λάκη Παπαδόπoυλoυ, τoυ Γιάvvη Ζoυγαvέλη και τoυ Γιάvvη Γλέζoυ, θεμελιώvει και oρίζει τηv μετέπειτα πoρεία τoυ μέχρι σήμερα.
Γvωρίστηκε με τov Νικόλα Άσιμo, και συμμετείχε στov πρώτo τoυ δίσκo -"Ο Ξαvαπές" - ερμηvεύovτας δύo τραγoύδια. Ο Άσιμoς ήταv o δεύτερoς άvθρωπoς, μετά τov Λoϊζo, πoυ τov επηρρέασε αρκετά με τηv ιδιότυπη πρoσωπικότητα τoυ.
Τo 1984 με τηv "Διαίρεση" o καιvoύργιoς ήχoς τoυ απoκρυσταλλώvεται πια.
Τo 1987 τo επαληθεύει με τα "Χαιρετίσματα", με τραγoύδια δικά τoυ, τoυ Νικόλα Άσιμoυ, της Αφρoδίτης Μάvoυ και τoυ Χρήστoυ Τόλιoυ.
Από τα μέσα της δεκαετίας τoυ '80, o Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ αρχίζει vα εδραιώvεται ως έvας κατ' εξoχήv "συvαυλιακός" καλλιτέχvης. Θα λέγαμε ότι για πρώτη φoρά, μετά τις μεγάλες συvαυλίες της μεταπoλίτευσης, τα γήπεδα ξαvαγεμίζoυv κόσμo.
Τov Απρίλιo τoυ 1985, 16.000 θεατές συγκεvτρώvovται στηv πρώτη τoυ μεγάλη πρoσωπική συvαυλία, στo Στάδιo Ειρήvης και Φιλίας. Τo επαvαλαμβάvει τov Ioύvιo τoυ 1988 στo γήπεδo τoυ Παvαθηvαϊκoύ, στη Λεωφόρo Αλεξάvδρας. Από τότε, oι συvαυλίες τoυ απoτελoύv γεγovότα και σημεία αvαφoράς της μαζικότητας. Τo στoίχημα με τoυς μεγάλoυς χώρoυς - κυρίως γήπεδα - τo κερδίζει κάθε χρόvo μέχρι σήμερα.
Εvώvει τρείς γεvvιές φίλωv τoυ, δημιoυργώvτας πάvτα έvαv ισχυρό πυρήvα ακρoατώv πoυ απoτελείται κυρίως από αρκετά "μελετημέvoυς" εφήβoυς. Τo τέλoς της δεκαετίας τoυ '80 τov βρήκε vα ερμηvεύει τα "σκληρά" τραγoύδια τoυ Κώστα Τριπoλίτη, με μoυσική τoυ Θάvoυ Μικρoύτσικoυ. Μεσoλάβησαv τo "Χoρέυω" και τα "Χρόvια Πoλλά" και στo γύρισμα της καιvoύργιας δεκαετίας, τραγoύδησε για δεύτερη φoρά - μετά τo 1978 στo "Σταυρό τoυ Νότoυ" - Νίκo Καββαδία και Θάvo Μικρoύτσικo.
Παρά τo γεγovός oτι τα τραγoύδια τoυ τα τελευταία χρόvια ακoλoυθoύv τov "ήχo" τωv μεγάλωv χώρωv, δε δίστασε vα ηχoγραφήσει δύo δίσκoυς με μελoπoιημέvα πoιήματα δύo εκ τωv σημαvτικότερωv Ελλήvωv πoιητώv. Τo δίσκo "Καρυωτάκης" τo 1984 και τo "Φυσάει" τo 1993, με πoιήματα τoυ Τάσoυ Λειβαδίτη και μoυσική τoυ Γιώργoυ Τσαγκάρη.
Ερμήvευσε πάλι Νικόλα Άσιμo τo 1992 στo "Φαλιμέvτo τoυ κόσμoυ" και στα χρόvια της δεκαετίας πoυ διαvύoυμε κυκλoφόρησε τη "Σφεvτόvα" τo 1992 και τo "Δε Σηκώvει" τo 1995, με συvεργάτες τoυ τoυς Άλκη Αλκαίo, Χριστόφoρo Κρoκίδη, Βασίλη Γιαvvόπoυλo, Σταμάτη Μεσημέρη, Αφρoδίτη Μάvoυ, Οδυσσέα Iωάvvoυ, Μίvω Μάτσα.
Τov Απρίλιo τoυ 1997 κυκλoφoρεί o δίσκoς με τίτλo "Πες μoυ έvα ψέμμα vα απoκoιμηθώ"και περιλαμβάvει τραγoύδια τoυ Νικόλα Ασιμoυ, τoυ πρωτoεμφαvιζόμεvoυ Απόστoλoυ Μπoυλασίκη, τoυ Σταμάτη Μεσημέρη, τoυ Γιάvvη Iωάvvoυ, τoυ Βασίλη Γιαvvόπoυλoυ, τoυ Χριστόφoρoυ Κρoκίδη καθώς και τo "Μάλιστα Κύριε" τoυ Γιώργoυ Ζαμπέτα και τoυ Αλέκoυ Καγιάvτα.
Τov Iαvoυάριo τoυ 1999 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τίτλo "Να με φωvάξεις"και με τραγόυδια τoυ Βασίλη, τoυ Λαυρέvτη Μαχαιρίτσα, Χριστόφoρoυ Κρoκίδη (μόvιμoυ συvεργάτη και μoυσικoύ τoυ), Απ. Μπoυλασίκη σε στίχoυς Λευτέρη Παπαδόπoυλoυ, Οδυσσέα Iωάvvoυ, Βασίλη Γιαvόπoυλoυ και Iάκωβoυ Αυλητή.
Ο Βασίλης Παπακωvσταvτίvoυ, συμπληρώvovτας πάvω από είκoσι πέvτε χρόvια στη δισκoγραφία, έχει απoκτήσει σίγoυρα τo "σημάδι" τoυ μεγάλoυ ερμηvευτή. Ταυτόχρovα αvήκει στoυς ελάχιστoυς καλλιτέχvες όπoυ συvδυάζει εκτός από τηv ευρεία απoδoχή, τηv αvθρώπιvη αγωvία και τηv έμπρακτη συμμετoχή τoυ στoυς καθημεριvoύς μικρoύς ή μεγάλoυς πoλέμoυς. Ο λόγoς τoυ μετράει. Τo τραγoύδι τoυ μετράει. Μετράει τo μπόι μας και το κoυράγιο μας για vα μηv χαλαρώvoυμε. Μετατρέπει τις "ήττες" μας σε τραγoύδι. Ακόμη κι αv δεv vικήσoυμε, τoυλάχιστov vα τo τραγoυδήσoυμε..............
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ
Γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς. Μέχρι την ηλικία 7 ετών ζήσαμε στην Αλεξάνδρεια και ένα μικρό χρονικό διάστημα στο Σουέζ. Η καταγωγή του πατέρα μου ήταν από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας και της μητέρας μου από την Χίο.
Τα παιδικά μου χρόνια κύλησαν πολύ ευτυχισμένα και τα θυμάμαι με αγάπη: Τα ζεστά απογεύματα στην Αλεξάνδρεια, τις βόλτες με τον παππού μου, τη μυρωδιά της θάλασσας, τα ηλιοβασιλέματα, το θρόισμα από τους φοίνικες που στόλιζαν την παραλία, τους ψαράδες με τα καλάμια τους, το τραμ, τις καραμέλες αργισούς, τις βόλτες με το αυτοκίνητο στη Σαχάρα... Tο μαγαζάκι με τα χρωματιστά τζάμια που έφτιαχνε φαλάφελ και πίτες ζεστές απέναντι από το σπίτι μας ήταν αυτό που πρόσφατα ξύπνησε τις παιδικές μου μνήμες και θυμήθηκα την γειτονιά των πρώτων χρόνων της ζωής μου. Το σπίτι μας σήμερα δεν υπάρχει πια. Έχει αντικατασταθεί από ένα πολυώροφο κτίριο, το Δικαστικό Μέγαρο Αλεξάνδρειας.
Τις αταξίες μου, τις θυμάμαι περισσότερο από τις περιγραφές της μητέρας μου, ήμουνα πραγματικά θηρίο! Στο σπίτι μας στο Σουέζ υπήρχε μία μεσοτοιχία με μία σκάλα ξύλινη, ίσια και ψηλή στην οποία η μαμά απεγνωσμένα κάθε φορά με παρακαλούσε να μην ανεβαίνω. Φυσικά εγώ, όπου "μη" μέσα! Μια φορά ανέβηκα στην κορυφή της, κι έπεσα μέσα σ' ένα σκουπιδοτενεκέ που ήταν από κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν να με κάνουν μπάνιο με πετρέλαιο!!! Ήμουν αεικίνητη και δεν έτρωγα το φαγητό μου, γι αυτό και είχανε βρει το εξής κόλπο: είχανε φτιάξει ένα φίδι με πανί, το φοράγανε στο χέρι και το κινούσανε στο τζάμι για να με φοβίσουν... Κάποια μέρα όμως, η θεία μου είχε ξεχάσει στο δάκτυλό της την δακτυλήθρα που έραβε και έτσι ανακάλυψα την ...σκευωρία.
Το σχολείο μου ήταν το Αβερώφειο, ένα σχολείο που άφησε εποχή στην Αλεξάνδρεια και το οποίο δυστυχώς τώρα έχει ελάχιστους μαθητές. Το επισκέφθηκα πρόσφατα και οι μνήμες ζωντάνεψαν αμέσως. Το προαύλιο του σχολείου, ο ιστός της ελληνικής σημαίας, το γήπεδο που κάναμε τις γυμναστικές επιδείξεις, οι βρύσες που τότε δεν τις έφτανα για να πιω νερό. Μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμη εκεί ο ίδιος επιστάτης, ο οποίος έψαξε και βρήκε τους καταλόγους εγγραφής της χρονιάς μου: Άλκηστης Σεβαστή Αττικιουζέλ του Σταύρου και της Μαρίας. Μου άρεσε πάρα πολύ το όνομα που διάλεξε η μητέρα μου για μένα, κυρίως για την ριζοσπαστική της απόφαση να έχω ένα όνομα που δεν ακολουθεί την οικογενειακή κληρονομιά. Όσο για το Σεβαστή, ήταν απαίτηση του παπά, ο οποίος δεν δεχόταν μόνο το αρχαίο ελληνικό Άλκηστης.
Ο πατέρας μου ήταν χειρούργος οδοντίατρος και η μητέρα μου δασκάλα. Ήταν και οι δύο πολύ αυστηροί αλλά ταυτόχρονα πολύ τρυφεροί. Με αγαπούσαν πάρα πολύ -καθ' ότι ήμουν και μοναχοκόρη- και συχνά αυτό το εκμεταλλευόμουνα. Η σχέση μου με τον πατέρα μου ήταν εξαιρετική -όσο θυμάμαι- και δεν μου χάλαγε ποτέ χατίρι. Υπήρχαν φορές που με πήγαινε στον κινηματογράφο και τον υποχρέωνα να ξαναδούμε την ταινία πάλι από την αρχή. Εξακολουθώ να είμαι φανατική φίλη του κινηματογράφου. Μου αρέσουν κυρίως οι περιπέτειες, οι ταινίες με ιστορικό περιεχόμενο και οι επιστημονικής φαντασίας.
Αρχές της δεκαετίας του '60 οι γονείς μου αποφάσισαν λόγω των πολιτικών γεγονότων να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο και ευτυχώς να έρθουν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι συγγενείς διασκορπίστηκαν σε άλλες χώρες. Ο ξεριζωμός ήταν τόσο επώδυνος που τον θυμάμαι ακόμα, κυρίως το κλάμα των δικών μου και την σκηνή του τελωνιακού που μου πήρε την κούκλα από τα χέρια και έσπασε το κεφάλι της, ψάχνοντας για τιμαλφή. Από τότε δεν ξανάπαιξα με κούκλες. Μου άρεσε να παίζω με τ' αγόρια ποδόσφαιρο, ασχολήθηκα με τον αθλητισμό. Έτρεχα 100 και 400 μέτρα μετ' εμποδίων στον Πανιώνιο, και αργότερα έπαιζα βόλεϊ στην ομάδα του Μίλωνα της Νέας Σμύρνης. Ο αθλητισμός ήταν στο αίμα μου.
Το πρώτο μας σπίτι στην Αθήνα ήτανε στον Υμηττό. Γειτονιά γραφική με ευκαλύπτους και γιασεμιά, κι ένα θερινό σινεμά, την ΑΒΑΝΑ. Ο πατέρας μου εργαζόταν σαν επιστημονικός συνεργάτης σε μία μεγάλη γερμανική βιομηχανία. Η μητέρα στο σπίτι ασχολείτο μαζί μου. Λίγο αργότερα μετακομίσαμε στην Καλλιθέα. Εκεί πήγα δημοτικό σχολείο. Στο 6ο Καλλιθέας. Μετακoμίζουμε ξανά, στη Νέα Σμύρνη αυτή τη φορά και στο γυμνάσιο πια, της Ευαγγελικής Σχολής. Ονειρεμένα χρόνια. Όλα είχανε μπει σε μία τάξη, σχολείο, αθλητισμός, φίλοι, σχολικές εκδρομές, μέχρι την στιγμή που η πίεση και η συσσωρευμένη στενοχώρια προκάλεσαν στον πατέρα μου ένα σοβαρό εγκεφαλικό περιστατικό το οποίο ήταν και μοιραίο. Η εμπειρία αυτή, της ζωής, με ωρίμασε απότομα...
Τελειώνοντας το γυμνάσιο ήμουνα σίγουρη ότι θ' ασχοληθώ με τον αθλητισμό, μέχρι τη στιγμή που ένας φίλος με παρότρυνε να τραγουδήσω. Η πρώτη μου ακρόαση ήτανε στον Δήμο Μούτση. Από αυτόν ξεκίνησαν όλα.
Παρά τις θυελλώδεις αντιρρήσεις της μητέρας μου ο πρώτος δίσκος ήταν γεγονός: ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ σε ποίηση Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Γ. Ρίτσου, Κ. Καρυωτάκη και φυσικά σε μουσική Δήμου Μούτση. Ο ταλαντούχος συνθέτης υπήρξε ο μεγάλος μου δάσκαλος και ο καλλιτεχνικός μου νονός. αφού εκείνος με βάφτισε Πρωτοψάλτη.
Μαζί του εμφανίστηκα για πρώτη φορά στη μπουάτ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΛΥΔΡΑ στην Πλάκα, σ΄ ένα πρόγραμμα που το είχε επιμεληθεί ο ίδιος. Μαζί του και η πρώτη μου -αξέχαστη- εμπειρία σε συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ στην Θεσσαλονίκη. Από το πολύ τρακ είχε κλείσει η φωνή μου μέχρι το πρώτο τραγούδι. Οι πρώτες κριτικές αναφέρουν... τρομερό τρακ έπαθε η τραγουδίστρια του Δήμου Μούτση Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο ρεσιτάλ της Θεσσαλονίκης χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει την ερμηνεία της, είπαν οι ακροατές που θυμήθηκαν ότι το ίδιο... μεγάλο τρακ είχε πάθει ο Μπιθικώτσης στη συναυλία του στο Κεντρικό...(Απογευματινή 18.9.74)
1975. Στην οδό Σίνα υπήρχε το θέατρο ΠΑΠΑ. Εκεί πήρα το βάπτισμα αυτού του χώρου συμμετέχοντας σ' ένα πρόγραμμα μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη, την Μαρίζα Κωχ και τον Θανάση Γκαϊφίλια.
Επόμενος δίσκος η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, επίσης του Δήμου Μούτση, από το θεατρικό έργο Η ΑΠΕΡΓΙΑ του Γιώργου Σκούρτη. Η πρώτη επαφή με τον Ηλία Ανδριόπουλο: ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΦΕΡΗ, στον οποίο συμμετέχει και ο Νίκος Ξυλούρης. Η ευαισθησία και η απλότητα του συνθέτη με γοήτευσε. Ήταν η αρχή μιας φιλίας και μιας μεγάλης συνεργασίας. Αποτέλεσμα, ο δίσκος ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΛΑΪΚΑ -μαζί με τον Αντώνη Καλογιάννη- σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και Μιχάλη Μπουρμπούλη. Aμέτρητες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το τραγούδι ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ γίνεται η πρώτη μου επιτυχία. Μαζί κάναμε και τις πρώτες εμφανίσεις στην Ευρώπη, στην Σουηδία και την Δανία.
Λίγο αργότερα ο Διονύσης Σαββόπουλος, μου προτείνει να συμμετάσχω στο διπλό του δίσκο ΡΕΖΕΡΒΑ καθώς και στις εμφανίσεις που θα έκανε τον χειμώνα στην Πλάκα. Η εμπειρία δουλεύοντας στο ΡΗΓΑ δίπλα στο Νιόνιο είναι μεγάλη. Τραγουδάμε, χορεύουμε, απολαμβάνουμε τις περιπέτειες του Καραγκιόζη με τον Σπαθάρη, ο οποίος συμμετέχει επίσης στο πρόγραμμα. Αρκετές φορές βοηθούσα τον Σπαθάρη και έκανα το... "κολλητήρι".
Καλοκαίρι '77, θέατρο ΣΜΑΡΟΥΛΑ, επιθεώρηση ΕΦΗΜΕΡΕΒΟΜΕΝ του Μποστ-Μουρσελά, με πρωταγωνιστές τους Θύμιο Καρακατσάνη, Σμαρούλα Γιούλη, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Νίκο Κάποιο, Γιώργο Μοσχίδη και Γιάννη Μπέζο. Σ' αυτή την επιθεώρηση τραγουδάω τρία τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου. Τους θυμάμαι όλους με αγάπη. Την ίδια χρονιά συνεργάζομαι με τον Σταύρο Ξαρχάκο, σε μία σειρά συναυλιών στο θέατρο ΑΛΙΚΗ.
ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, Γιάννης Σπανός. Τα μαγικά δάκτυλα του Γιάννη και ο έντονος ερωτισμός του, μου άνοιξαν την πόρτα στο ερωτικό τραγούδι. Δουλεύαμε δημιουργικά στο σπίτι του στην Ερέτρια, οι αμέτρητες συναυλίες, μας έφεραν ακόμη πιο κοντά. Στο ΚΥΤΤΑΡΟ στην οδό Ηπείρου περάσαμε έναν ολόκληρο χειμώνα μαζί. Ήταν η αρχή σε μία διαδρομή που χάραξε την μετέπειτα πορεία μου. Το ομώνυμο τραγούδι ήταν και η πρώτη μου συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου.
Ο επόμενος δίσκος ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου: να τραγουδήσω έναν ποιητή που θαύμαζα, που με συγκλόνιζε, που μίλαγε στην ψυχή μου, τον Οδυσσέα Ελύτη. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου. Το έργο αυτό, μαζί με τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ και τα ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ τα παρουσίασα το 1994 στο ΗΡΩΔΕΙΟ, με την Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και τη χορωδία του Αντώνη Κοντογεωργίου. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές και συγκινητικές στιγμές της καλλιτεχνικής μου πορείας. Ένα ΗΡΩΔΕΙΟ κατάμεστο, με πανσέληνο -ερμηνεύοντας την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη σε πρώτο πλάνο- είναι ότι καλλίτερο μπορεί να ονειρευτεί ένας καλλιτέχνης. Η βραδιά αυτή έχει ευτυχώς καταγραφεί και στην δισκογραφία και τηλεοπτικά.
Το 1985 συνεργάζομαι για πρώτη φορά με τον Σταμάτη Κραουνάκη, με τον οποίο γνωριζόμασταν από τα σχολικά χρόνια αλλά δεν το θυμόμασταν!!! Κατά την διάρκεια της συνεργασίας μας από διάφορες περιγραφές ανακαλύψαμε ποιοι... ήμασταν! Από τότε μας συνδέει μία πολύ ειλικρινής φιλία, η οποία μέσα από τις δυσκολίες της ζωής και της τέχνης έγινε ακόμη πιο δυνατή και κρατάει μέχρι σήμερα. Αυτός ο δίσκος ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ, είναι η πρώτη ολοκληρωμένη συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου και η αφετηρία πολλών θεαμάτων τα οποία θεωρώ ότι έχουν αφήσει την σφραγίδα τους. Τα λόγια της Λίνας με συγκίνησαν πάρα πολύ και ο τρόπος περιγραφής των συναισθημάτων ήταν ένα βέλος που διαπέρασε την καρδιά και την ψυχή μου. Όπως είπα τότε... Το ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ στοχεύει να είναι τραγούδια για γουόκμαν, για Κυριακές πρωί, με ήλιο και βροχή... για ράδιο-ιδεολόγους και ερασιτέχνες ερωτευμένους...
Έγινε από ένα παράπονο...
Η πρώτη παρουσίαση αυτών των τραγουδιών γίνεται στην Θεσσαλονίκη, στο ΖΟΟΜ. Εκεί συνεργάστηκα για πρώτη φορά με τον Γιάννη Πάριο.
Ένα χρόνο μετά η ΛΕΩΦΟΡΟΣ Α'. Μέσα από την αναζήτησή μας για ένα νέο τρόπο παρουσίασης του ελληνικού τραγουδιού, γεννιέται η πρώτη μουσική παράσταση στην Ελλάδα. Ένα πρόγραμμα που κάναμε μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, σκηνικά και κοστούμια του Μανώλη Παντελιδάκη. Όπως είπε και ο Σταμάτης "είναι ένα σενάριο με τραγούδια για τις τρεις συγκεκριμένες φωνές, τους τρεις αγγέλους αυτών και τρεις περιστρεφόμενες καρέκλες". Άλκηστης Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κώστας Γανωτής. Η παρουσίαση των τραγουδιών εκφράζεται στην σκηνή μ' έναν εντελώς νέο, διαφορετικό τρόπο.
Τα τραγούδια αναμειγνύονται μεταξύ τους και γίνονται ένα. Η ομάδα μεγαλώνει. Ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Μανώλης Παντελιδάκης συνεργάζονται μαζί μας ανελλιπώς τα επόμενα 9 χρόνια... Χρόνια δημιουργικά, τα οποία έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μας με χρυσά γράμματα. Ο Ανδρέας υπήρξε για μένα ένας μεγάλος δάσκαλος. Η εμπειρία του, η καθοδήγησή του και η αγάπη του ήταν στοιχεία ανεκτίμητα. Σημαντική ήταν και η παρουσία του Μανώλη δίπλα μας, ο οποίος με τα σκηνικά του έντυσε τα όνειρά μας.
Το καλοκαίρι του 1986 κάνουμε μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με την Δήμητρα Γαλάνη, την οποία θαύμαζα από τα σχολικά μου χρόνια όχι μόνο για την φωνή της αλλά και για την ευαισθησία της. Αυτό το χρονικό διάστημα ήταν αρκετό να συνδεθούμε πιο πολύ και να γεννηθούν δύο υπέροχα τραγούδια: ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και το ΔΙΚΑΙΩΜΑ που ήταν και ο τίτλος του ομώνυμου δίσκου που κυκλοφόρησε αργότερα σε στίχους της Λίνας.
Η σχέση μου με την Λίνα δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Υπήρχε και μία βαθιά, δυνατή φιλία μεταξύ μας με όλα τα υπέρ και τα κατά της... Οι διαφορετικοί χαρακτήρες μας, ήταν η αιτία που δημιουργήθηκαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ μας, αλλά μέσα από αυτές τις συγκρούσεις πάντα γεννιόταν κάτι εποικοδομητικό. Η εκτίμηση, ο θαυμασμός και η αγάπη είναι συναισθήματα που αντέχουν στον χρόνο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των τραγουδιών που έχω ερμηνεύσει είναι δικά της.
ΛΕΩΦΟΡΟΣ Β'. Στην δεύτερη σκηνοθετημένη παράσταση με τους ίδιους συντελεστές -που παρουσιάστηκε και στην Θεσσαλονίκη επί 7 μήνες- ήταν επίσης ο Κώστας Γανωτής, ο ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου και ο Νίκος Γαλάτης.
Ο επόμενος δίσκος ήταν μεγάλος σταθμός στην μουσική μου διαδρομή. Ήταν καλοκαίρι και ένας φίλος μου, ο Κώστας Κωτούλας με παρότρυνε να δω την ταινία του Εμίλ Κουστουρίτσα Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ, κυρίως για ν' ακούσω τα τραγούδια της ταινίας σε μουσική του Goran Bregovic. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Η εμπειρία με τους τσιγγάνους θα μας μείνει αλησμόνητη. Ο εκτός τόπου και χρόνου τρόπος ζωής τους, η ασυνέπειά τους, ο ανύπαρκτος επαγγελματισμός τους ξεθώριασαν μονομιάς μόλις μπήκαμε στο studio.
Το πάθος, η ενέργεια και το ταλέντο τους πλημμύρισαν αμέσως τους χώρους εγγραφής, πλημμύρισαν την καρδιά μας. Ο Goran Bregovic είναι χαρισματικός. Το ίδιο και η Λίνα Νικολακοπούλου που με τα λόγια της πέτυχε το απόλυτο της έκφρασης. Ο δικός μας Αριστείδης Μόσχος με το σαντούρι του και την ορχήστρα του, έδεσε άψογα την ελληνική ψυχή με την τσιγγάνικη. Σαν επισφράγισμα αυτής της συνεργασίας, μου έδωσε να ερμηνεύσω το τραγούδι Σ' ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΑ, ένα τραγούδι που έγραψε πριν από πολλά χρόνια για την μοναδική σύντροφο της ζωής του, την κυρία Αγγέλικα.
Η μουσική παράσταση του ΖΟΟΜ το 1991-1992 ήταν για μένα μία ολοκλήρωση αυτής της περιπέτειας. Εκτός από τους γνωστούς βασικούς συντελεστές, μαζί μας ήταν πάλι ο Κώστας Γανωτής και νέοι συνεργάτες, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Νίκος Ζούκας και ο Βασίλης Μοσχονάς. Η παράσταση "των τσιγγάνων" παρουσιάστηκε για δύο χρόνια -όχι μόνο στο κοινό της Αθήνας- αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 1993 αναζητούσαμε έναν καινούριο χώρο προκειμένου να παρουσιάσουμε τη νέα μας δουλειά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ σε μουσική του Σταμάτη και στίχους της Λίνας. Η περιοχή του Γκαζιού μας ...έκανε κλικ! Ήταν ένα απόλυτο σκοτάδι στο μικρό στενό της οδού Ιεροφαντών όταν αποφασίσαμε να το φωτίσουμε με τα όνειρά μας. Συνοδοιπόρος μας ο θεατρικός επιχειρηματίας Ηλίας Μαρασούλης ο οποίος μετέτρεψε το συνεργείο σε χώρο θεάματος. Το ονομάσαμε ΓΚΑΖΙ όπως ολόκληρη η περιοχή. Ο χώρος αυτός ήταν και η αφετηρία για την μετέπειτα εξέλιξή της. ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ. Μία παράσταση ..."της βασικής ομάδας των πέντε" με το υπέροχο σκηνικό δάσος του Μανώλη Παντελιδάκη στην οποία συμμετείχαν ο Κώστας Μακεδόνας, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Σοφία Χρήστου, ο Δημήτρης Μπάσης και για πρώτη φορά επί σκηνής, ο Σταμάτης Κραουνάκης. Η ατμόσφαιρα τόσο στην σκηνή όσο και στα καμαρίνια ήταν συγκλονιστική. Οι 6 μήνες κύλησαν σαν νερό. Αυτή η παράσταση -αυτούσια παρουσιάστηκε στο Θέατρο City Center της Νέας Υόρκης και όπως πάντα σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο. ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΛΑΪΚΑ ...χορέυτηκαν με πάθος...
Δεύτερη χρονιά στο ΓΚΑΖΙ με τίτλο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Αυτή την φορά συμμετέχει και η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια Λίτσα Διαμάντη. Ήταν μία συνεργασία έκπληξη και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η απόλυτη αφοσίωση σε αυτό που κάναμε και η απόλυτη υπακοή της, στις οδηγίες του Ανδρέα Βουτσινά. Το απαράμιλλο χιούμορ της και η παιδικότητά της, θα μας μείνουν αξέχαστα! Η ίδια παράσταση μεταφέρθηκε και σε έναν καινούριο τότε χώρο της Θεσσαλονίκης στο ΦΙΞ. Εκείνη την εποχή όλοι οι συντελεστές συμμετείχαμε σ' ένα δίσκο του Σταμάτη και της Λίνας ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ. Είναι η πρώτη φορά που από ένα δίσκο έγιναν ταυτόχρονα 7 video clips υπό την σκηνοθετική ματιά του ταλαντούχου συνεργάτη και φίλου Νίκου Σούλη. Με το Νίκο συνεργαζόμαστε σχεδόν ανελλιπώς μέχρι και σήμερα. Τα video clips του μετέφεραν με ακρίβεια και ευαισθησία "την εικόνα" του λόγου και της μουσικής. Τα περισσότερα από αυτά έχουν καταγραφεί σαν ταινίες μικρού μήκους.
Το 1996 στο ΡΟΔΟΝ -όπου έγινε και το... βάπτισμα του πρωτοεμφανιζόμενου Στέλιου Διονυσίου- ακούγονται για πρώτη φορά δύο τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο του ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ: ΤΟ ΜΩΡΟ και το ΔΙΘΕΣΙΟ, επάνω στο οποίο βασίστηκε και ολόκληρο το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη.
Την επόμενη χρονιά νέος δίσκος: ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκα με τον συνθέτη Νίκο Αντύπα, πάντα σε στίχους της Λίνας. Ήταν μία πολύ ακριβή παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα. Εναλλάξ Αθήνα-Πράγα-Παρίσι προκειμένου ν΄αποκτήσουμε ένα αποτέλεσμα που να μας ικανοποιεί απόλυτα. Σ' αυτό τον δίσκο συμμετέχει και η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας υπό την διεύθυνση του Mario Clemens. Η μίξη και το mastering του δίσκου έγιναν στο Παρίσι στα studios PLUS XXX και DYAM.
Eδώ το σκηνικό αλλάζει εντελώς. Η ιδέα της Λίνας να συνεργαστούμε με τον σκηνοθέτη της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ Δημήτρη Παπαϊωάννου, μας οδήγησε στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για δύο χρονιές. Η παράσταση αυτή ήταν στην κυριολεξία μοναδική. Ήταν ότι πιο δύσκολο έχω κάνει μέχρι σήμερα αφού πέραν των άλλων προσόντων απαιτούσε και άψογη σωματική κατάσταση. Γυμναζόμουνα καθημερινά τουλάχιστον 2-3 ώρες, πήγαινα στο θέατρο αρκετές ώρες πριν, να προθερμάνω το σώμα μου προκειμένου ν' ανταπεξέλθω στις ασκήσεις ακριβείας του Δημήτρη. Η συνομιλία του σώματος με τη φωνή ήταν απόλυτα συγχρονισμένα -μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το μουσικό ταλέντο του Νίκου Αντύπα έδενε απόλυτα με τον λόγο της Λίνας, τα σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τους φωτισμούς του Ανδρέα Μπέλλη και ολοκληρωνόταν μέσα από τις αργές κινήσεις της χορογραφίας του Δημήτρη.
Το θέαμα αυτό ήταν μία δική μου παραγωγή η οποία ξεπέρασε τις 200 παραστάσεις. Συνοδοιπόρος μου η πολύτιμη φίλη και στενή μου συνεργάτης Τώνια Δραγούνη -διευθύντρια παραγωγής των θεαμάτων μου εντός και εκτός Ελλάδας- η οποία με πραγματικό πείσμα και αφοσίωση κατάφερε μέχρι σήμερα να ξεπεράσουμε πολλές φορές τα σύνορά μας. Πίστεψε με πάθος ότι η ελληνική μουσική μπορεί να σταθεί σε οποιοδήποτε σημείο της γης, έστω και αν η γλώσσα μας είναι στα περισσότερα άγνωστη. "Αρκεί να μιλάει η φωνή, η ψυχή και το σώμα" όπως λέει χαρακτηριστικά. Τότε επισκεφθήκαμε την Πορτογαλία, Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ισραήλ και Κύπρο. Ο επίλογος αυτής της παρουσίασης ήταν το ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ minimal. Ήταν μία σκέψη μας να το ταξιδέψουμε με μία μόνο κλασσική κιθάρα - του αριστουργηματικού, δεξιοτέχνη, κλασσικού κιθαρίστα Βαγγέλη Μπουντούνη. Τα ρεσιτάλ αυτά είχαν μία μοναδικότητα στον τρόπο παρουσίασής τους. Έγιναν σε καθεδρικούς ναούς σε πολλές πόλεις της Ευρώπης: Amsterdam, Koπενχάγη, Nυρεμβέργη, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Darmstadt, Aμβούργο. Μοναδικό σκηνικό τα βιτρώ της εκκλησίας, ο εσταυρωμένος και τα αναμμένα μανουάλια... Εκπληκτική εμπειρία!
Ο δρόμος για ...άλλες πολιτείες... έχει ανοίξει με αποτέλεσμα να έχω συνεχώς τη δυνατότητα να ταξιδεύω το ελληνικό τραγούδι και την ψυχή του με τον τρόπο που ακριβώς ονειρευόμουνα. Πολλά ταξίδια, πολλές εμπειρίες, ψυχική ικανοποίηση, κυρίως από την αποδοχή του κοινού που χωρίς να καταλαβαίνει την ελληνική γλώσσα γίνεται ένα με την ελληνική μουσική.
Ανάμεσα στα ταξίδια -ξανά Ισπανία, Ισραήλ, Λονδίνο- ετοιμάστηκε και η επόμενη δισκογραφική δουλειά. Φυσικό επακόλουθο -οι ΥΔΡΟΓΕΙΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ, ένα ...παιδί από τους ίδιους γονείς αλλά με διαφορετική οντότητα. Τα τραγούδια του δίσκου παρουσιάστηκαν στο DIOGENIS STUDIO, σ' ένα πρόγραμμα που φτιάξαμε μαζί με τον Σταμάτη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαιωάννου με τίτλο ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Βρεθήκαμε ξανά στην σκηνή μετά από αρκετά χρόνια. Μαζί μας και η ομάδα κρουστών ΗΧΟΔΡΑΣΗ του ταλαντούχου Νίκου Τουλιάτου. Το θέαμα αυτό ολοκληρώθηκε στο RADIO CITY της Θεσσαλονίκης. Καλοκαίρι 2001. Ένα ρεσιτάλ για φωνή και κρουστά. Ταξιδέψαμε όχι μόνο σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο -την οποία επισκεφθήκαμε 3 φορές- αλλά και το Ισραήλ, την Ισπανία, φτάνοντας μέχρι την μακρινή Κούβα! Τρεις συναυλίες σε δύο εκπληκτικά θέατρα. Η εικόνα του κοινού και στην Αβάνα και στην πόλη Matanzas θα μου μείνει αξέχαστη! Όλοι όρθιοι -ανεξαρτήτως ηλικίας- σε απόλυτο συγχρονισμό κινήσεων να χορεύουν υπό τον ρυθμό των ελληνικών τραγουδιών!!! Αισθάνθηκα πραγματικά υπερήφανη!
Μέσα στο καλοκαίρι του 2001 -ανάμεσα σε συναυλίες- μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω στο προσωπικό album του Mario Reyes -της γνωστής οικογένειας των Gipsy Kings. Τα τραγούδια YA HABIBI και DA MELA τα παρουσιάσαμε μαζί live στο JAZZ FESTIVAL που έγινε στο DIOGENIS STUDIO.
Το καλοκαίρι που πέρασε, ένα μοναδικό ρεσιτάλ κατεγράφη στην καλλιτεχνική μου διαδρομή. Ήταν σε έναν από τους ωραιότερους αρχαίους χώρους της Αθήνας, την Ρωμαϊκή Αγορά.
Ιανουάριος 2002. Τρεις εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΝΗΣ. Ένα απόσταγμα από αγαπημένα μου τραγούδια με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Πράγας, την συμμετοχή της σύγχρονης ορχήστρας μου και της χορωδίας Fons Musicalis, υπό την διεύθυνση του Francesic Preisler σε ενορχήστρωση του Κώστα Παπαδούκα. Ήταν η πρώτη φορά που ερμήνευσα και ξένα τραγούδια, κυρίως από γνωστά musicals και τον διεθνή κινηματογράφο. Αγγλικά, Ισπανικά, Κορσικάνικα.
Το καλοκαίρι του 2003 έκανα άλλη μία περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα με τα καλλίτερα τραγούδια της καλλιτεχνικής μου πορείας . Μαζί μας και ο παληός μου συνεργάτης αλλά και φίλος, ο Κώστας Γανωτής ο οποίος συμμετείχε φιλικά στο Μέγαρο Μουσικής όπου ερμηνεύσαμε το εκπληκτικό , δικό του τραγούδι "Τα καραβάνια".
Τον επόμενο χειμώνα μία εντελώς ξεχωριστή συνεργασία στο "Studio Πειραιώς" ήταν αυτή με τον πετυχημένο στο είδος του Αντώνη Ρέμο. Μου έκαναν εντύπωση η καλοσύνη του, το χιούμορ του και ο καλός του χαρακτήρας. Τους έξι αυτούς μήνες θα τους θυμάμαι με αγάπη και τρυφερότητα. Η συνεργασία αυτή μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη στο "Studio Πολιτεία" γιά 40 παραστάσεις και μετά ταξιδεύει στην Αμερική.
Τον ίδιο χειμώνα κυκλοφόρησε και το νέο μου cd "Πές μου θάλασσα" το οποίο σε λίγους μόνο μήνες έγινε πλατινένιο. Ενα cd πολυσυλλεκτικό από παληούς αλλά και νέους συντελεστές που μου χάρισαν ότι καλλίτερο είχαν στην καρδιά τους και τους ευχαριστώ.
Αυτό τον χειμώνα θα τον αφιερώσω σε μερικές συναυλίες εκτός των ελληνικών συνόρων όπως γιά παράδειγμα στην Ρωσία. Πάντα οι εκτός της χώρας μου συναυλίες είναι γιά μένα μία μεγάλη πρόκληση. Ισως η μεγαλύτερη.
Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να αλλάξω δισκογραφική εταιρία και έτσι το νέο, μουσικό, δημιουργικό μου σπίτι είναι πλέον η Heaven. Εκεί κυκλοφόρησε το LIVE cd με την συμφωνική ορχήστρα της Πράγας, από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. "Τα παραμύθια μιάς φωνής" έγινε σύντομα χρυσό. Πραγματικά ήταν μία ιδιαίτερη ικανοποίηση γιά μένα , σε μία εποχή δύσκολη γιά την ελληνική δισκογραφία.
Αυτό ήταν η αφορμή τα "Παραμύθια" να ταξιδέψουν στο Palace Theatre του Λονδίνου με την Συμφωνική ορχήστρα της Οξφόρδης, στην Κύπρο με την Προεδρική Συμφωνική του Κρεμλίνου και στη Θεσσαλονίκη.
Αυτή η συνεργασία ήταν η αφορμή που ένα ακόμη όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ενα ρεσιτάλ με την ίδια ορχήστρα στην Οπερα της Μόσχας και την χορωδία του Κρεμλίνου.
Ηταν συναρπαστικό μία ρώσσικη χορωδία να τραγουδά στην Ελληνική γλώσσα!
Καλοκαίρι 2004. Ένα από τα πιο δημιουργικά καλοκαίρια της καριέρας μου... Συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, ολοκλήρωση της νέας μου δισκογραφικής δουλειάς, πρόβες για τον χειμώνα με τη Δήμητρα Γαλάνη, συμμετοχή στην λαμπαδοδρομία επάνω από την γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου. Η μεταφορά της Ολυμπιακής Φλόγας ήταν μία μοναδική εμπειρία με συγκλονιστικά συναισθήματα. Στην κυριολεξία ένοιωθα σαν να μην πατάω στο έδαφος. Την επόμενη μέρα έγιναν και τα επίσημα εγκαίνια αυτής της πανέμορφης γέφυρας στα οποία και συμμετείχα.
Αθήνα 2004. Τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά από μία σκληρή προετοιμασία στον Ασπρόπυργο και νοιώθοντας το μεγαλείο του εθελοντισμού από όλο τον κόσμο φτάνει η ώρα της τελετής της λήξης. Μία στιγμή πολύ μοναδική, που λίγοι καλλιτέχνες στον κόσμο έχουν την ευκαιρία να νοιώσουν στην καλλιτεχνική τους ζωή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο, τα πολύχρωμα μπαλόνια, την συμμετοχή του κόσμου.
Θα κρατήσω φυλαγμένα για πάντα τα συγχαρητήρια e-mails απ' όλο τον κόσμο. Ήταν συγκινητικά...!
Οκτώβριος 2004. Σαν δυό ροκ καρδιές με την Δήμητρα Γαλάνη στο VOX.
Η φιλία τόσων χρόνων ξεδιπλώνεται σε αυτή την σκηνή, δημιουργώντας εκρηκτικές, μοναδικές βραδυές. Είναι εμφανές ότι και οι δύο απολαμβάνουμε μέχρι το κόκκαλο αυτό που κάνουμε.
Παράλληλα κυκλοφορεί και το νέο μου cd " Να σε βλέπω να γελάς" το οποίο ολοκληρώθηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα πολυσυλλεκτικό cd με άκρως συναισθηματικά τραγούδια . Ευχαριστώ από καρδιάς τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πάθος , την αφοσίωση και την μουσικότητά τους... Το cd αυτό έγινε χρυσό σε ελάχιστες ημέρες κυκλοφορίας.
Την ίδια χρονιά το "Να σε βλέπω να γελάς" απέσπασε 5 πρωτιές στα βραβεία Αρίων.
Δεύτερος χρόνος με τη Δήμητρα Γαλάνη στου Fix Θεσσαλονίκης .Οι βραδιές αυτές στην Θεσσαλονίκη ήταν συγκλονίστηκες! Δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ!!!
Αυτή η συνεργασία που γεννήθηκε μέσα από την αγάπη και την αλληλοεκτίμηση, μία συνεργασία που γεννήθηκε πηγαία και που μετέτρεψε το εγώ σε εμείς αγκαλιάστηκε από τον κόσμο με ένα μοναδικό τρόπο. Αυτό το συναίσθημα, αυτή η καθαρότητα της έκφρασης και της μοναδικής συνεργασίας δημιούργησε τρεις πρεμιέρες και τρία φινάλε. Αθήνα 2004-2005, Θεσσαλονίκη 2005-2006, Αθήνα 2006!
Παράλληλα κυκλοφόρησε και το Live στο Vox, 70 λεπτά από τις καλύτερες στιγμές του προγράμματος , το οποίο και έγινε χρυσό επίσης. Την ίδια στιγμή γινόταν πλατινένιο και το cd "Να σε βλέπω να γελάς" ενώ κυκλοφόρησε και μία ειδική έκδοση σε περιορισμένα αντίτυπα με ένα double disc τελευταίας τεχνολογίας , με συλλεκτικές φωτογραφίες , με τον Αγγελό μου remix, μία αφήγησή μου για το πώς πήρε μορφή αυτό το cd, και υλικό από την συναυλία στην Μαδρίτη επ ευκαιρία της κυκλοφορίας του cd στην Ιβηρική Χερσόνησο με Ισπανικά credits.
Τον Μάρτιο του 2006 μου δόθηκε η ευκαιρία να εκπροσωπήσω για άλλη μία φορά την χώρα μου στο εξωτερικό, στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού ITB, στο Βερολίνο όπου η Ελλάδα ήταν η τιμώμενη χώρα. Στις συναυλίες αυτές που εκπροσωπώ την χώρα μου αισθάνομαι μεγαλύτερη περηφάνια γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να μεταφέρω το σύγχρονο τραγούδι και τον πολιτισμό του σε άλλους λαούς. Η δύναμη της έκφρασης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Το καλοκαίρι του 2006 προγραμματίζουμε μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό...
Και η ζωή συνεχίζεται... Φυσικά υπάρχουν κεφάλαια αλλά και άπειρες λεπτομέρειες που είναι αδύνατον να καταγραφούν σε αυτή την φάση...αλλα θα επανελθουμε συντομα.......!!!
Γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από Έλληνες γονείς. Μέχρι την ηλικία 7 ετών ζήσαμε στην Αλεξάνδρεια και ένα μικρό χρονικό διάστημα στο Σουέζ. Η καταγωγή του πατέρα μου ήταν από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας και της μητέρας μου από την Χίο.
Τα παιδικά μου χρόνια κύλησαν πολύ ευτυχισμένα και τα θυμάμαι με αγάπη: Τα ζεστά απογεύματα στην Αλεξάνδρεια, τις βόλτες με τον παππού μου, τη μυρωδιά της θάλασσας, τα ηλιοβασιλέματα, το θρόισμα από τους φοίνικες που στόλιζαν την παραλία, τους ψαράδες με τα καλάμια τους, το τραμ, τις καραμέλες αργισούς, τις βόλτες με το αυτοκίνητο στη Σαχάρα... Tο μαγαζάκι με τα χρωματιστά τζάμια που έφτιαχνε φαλάφελ και πίτες ζεστές απέναντι από το σπίτι μας ήταν αυτό που πρόσφατα ξύπνησε τις παιδικές μου μνήμες και θυμήθηκα την γειτονιά των πρώτων χρόνων της ζωής μου. Το σπίτι μας σήμερα δεν υπάρχει πια. Έχει αντικατασταθεί από ένα πολυώροφο κτίριο, το Δικαστικό Μέγαρο Αλεξάνδρειας.
Τις αταξίες μου, τις θυμάμαι περισσότερο από τις περιγραφές της μητέρας μου, ήμουνα πραγματικά θηρίο! Στο σπίτι μας στο Σουέζ υπήρχε μία μεσοτοιχία με μία σκάλα ξύλινη, ίσια και ψηλή στην οποία η μαμά απεγνωσμένα κάθε φορά με παρακαλούσε να μην ανεβαίνω. Φυσικά εγώ, όπου "μη" μέσα! Μια φορά ανέβηκα στην κορυφή της, κι έπεσα μέσα σ' ένα σκουπιδοτενεκέ που ήταν από κάτω. Το αποτέλεσμα ήταν να με κάνουν μπάνιο με πετρέλαιο!!! Ήμουν αεικίνητη και δεν έτρωγα το φαγητό μου, γι αυτό και είχανε βρει το εξής κόλπο: είχανε φτιάξει ένα φίδι με πανί, το φοράγανε στο χέρι και το κινούσανε στο τζάμι για να με φοβίσουν... Κάποια μέρα όμως, η θεία μου είχε ξεχάσει στο δάκτυλό της την δακτυλήθρα που έραβε και έτσι ανακάλυψα την ...σκευωρία.
Το σχολείο μου ήταν το Αβερώφειο, ένα σχολείο που άφησε εποχή στην Αλεξάνδρεια και το οποίο δυστυχώς τώρα έχει ελάχιστους μαθητές. Το επισκέφθηκα πρόσφατα και οι μνήμες ζωντάνεψαν αμέσως. Το προαύλιο του σχολείου, ο ιστός της ελληνικής σημαίας, το γήπεδο που κάναμε τις γυμναστικές επιδείξεις, οι βρύσες που τότε δεν τις έφτανα για να πιω νερό. Μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμη εκεί ο ίδιος επιστάτης, ο οποίος έψαξε και βρήκε τους καταλόγους εγγραφής της χρονιάς μου: Άλκηστης Σεβαστή Αττικιουζέλ του Σταύρου και της Μαρίας. Μου άρεσε πάρα πολύ το όνομα που διάλεξε η μητέρα μου για μένα, κυρίως για την ριζοσπαστική της απόφαση να έχω ένα όνομα που δεν ακολουθεί την οικογενειακή κληρονομιά. Όσο για το Σεβαστή, ήταν απαίτηση του παπά, ο οποίος δεν δεχόταν μόνο το αρχαίο ελληνικό Άλκηστης.
Ο πατέρας μου ήταν χειρούργος οδοντίατρος και η μητέρα μου δασκάλα. Ήταν και οι δύο πολύ αυστηροί αλλά ταυτόχρονα πολύ τρυφεροί. Με αγαπούσαν πάρα πολύ -καθ' ότι ήμουν και μοναχοκόρη- και συχνά αυτό το εκμεταλλευόμουνα. Η σχέση μου με τον πατέρα μου ήταν εξαιρετική -όσο θυμάμαι- και δεν μου χάλαγε ποτέ χατίρι. Υπήρχαν φορές που με πήγαινε στον κινηματογράφο και τον υποχρέωνα να ξαναδούμε την ταινία πάλι από την αρχή. Εξακολουθώ να είμαι φανατική φίλη του κινηματογράφου. Μου αρέσουν κυρίως οι περιπέτειες, οι ταινίες με ιστορικό περιεχόμενο και οι επιστημονικής φαντασίας.
Αρχές της δεκαετίας του '60 οι γονείς μου αποφάσισαν λόγω των πολιτικών γεγονότων να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο και ευτυχώς να έρθουν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι συγγενείς διασκορπίστηκαν σε άλλες χώρες. Ο ξεριζωμός ήταν τόσο επώδυνος που τον θυμάμαι ακόμα, κυρίως το κλάμα των δικών μου και την σκηνή του τελωνιακού που μου πήρε την κούκλα από τα χέρια και έσπασε το κεφάλι της, ψάχνοντας για τιμαλφή. Από τότε δεν ξανάπαιξα με κούκλες. Μου άρεσε να παίζω με τ' αγόρια ποδόσφαιρο, ασχολήθηκα με τον αθλητισμό. Έτρεχα 100 και 400 μέτρα μετ' εμποδίων στον Πανιώνιο, και αργότερα έπαιζα βόλεϊ στην ομάδα του Μίλωνα της Νέας Σμύρνης. Ο αθλητισμός ήταν στο αίμα μου.
Το πρώτο μας σπίτι στην Αθήνα ήτανε στον Υμηττό. Γειτονιά γραφική με ευκαλύπτους και γιασεμιά, κι ένα θερινό σινεμά, την ΑΒΑΝΑ. Ο πατέρας μου εργαζόταν σαν επιστημονικός συνεργάτης σε μία μεγάλη γερμανική βιομηχανία. Η μητέρα στο σπίτι ασχολείτο μαζί μου. Λίγο αργότερα μετακομίσαμε στην Καλλιθέα. Εκεί πήγα δημοτικό σχολείο. Στο 6ο Καλλιθέας. Μετακoμίζουμε ξανά, στη Νέα Σμύρνη αυτή τη φορά και στο γυμνάσιο πια, της Ευαγγελικής Σχολής. Ονειρεμένα χρόνια. Όλα είχανε μπει σε μία τάξη, σχολείο, αθλητισμός, φίλοι, σχολικές εκδρομές, μέχρι την στιγμή που η πίεση και η συσσωρευμένη στενοχώρια προκάλεσαν στον πατέρα μου ένα σοβαρό εγκεφαλικό περιστατικό το οποίο ήταν και μοιραίο. Η εμπειρία αυτή, της ζωής, με ωρίμασε απότομα...
Τελειώνοντας το γυμνάσιο ήμουνα σίγουρη ότι θ' ασχοληθώ με τον αθλητισμό, μέχρι τη στιγμή που ένας φίλος με παρότρυνε να τραγουδήσω. Η πρώτη μου ακρόαση ήτανε στον Δήμο Μούτση. Από αυτόν ξεκίνησαν όλα.
Παρά τις θυελλώδεις αντιρρήσεις της μητέρας μου ο πρώτος δίσκος ήταν γεγονός: ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ σε ποίηση Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Γ. Ρίτσου, Κ. Καρυωτάκη και φυσικά σε μουσική Δήμου Μούτση. Ο ταλαντούχος συνθέτης υπήρξε ο μεγάλος μου δάσκαλος και ο καλλιτεχνικός μου νονός. αφού εκείνος με βάφτισε Πρωτοψάλτη.
Μαζί του εμφανίστηκα για πρώτη φορά στη μπουάτ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΛΥΔΡΑ στην Πλάκα, σ΄ ένα πρόγραμμα που το είχε επιμεληθεί ο ίδιος. Μαζί του και η πρώτη μου -αξέχαστη- εμπειρία σε συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ στην Θεσσαλονίκη. Από το πολύ τρακ είχε κλείσει η φωνή μου μέχρι το πρώτο τραγούδι. Οι πρώτες κριτικές αναφέρουν... τρομερό τρακ έπαθε η τραγουδίστρια του Δήμου Μούτση Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο ρεσιτάλ της Θεσσαλονίκης χωρίς όμως αυτό να επηρεάσει την ερμηνεία της, είπαν οι ακροατές που θυμήθηκαν ότι το ίδιο... μεγάλο τρακ είχε πάθει ο Μπιθικώτσης στη συναυλία του στο Κεντρικό...(Απογευματινή 18.9.74)
1975. Στην οδό Σίνα υπήρχε το θέατρο ΠΑΠΑ. Εκεί πήρα το βάπτισμα αυτού του χώρου συμμετέχοντας σ' ένα πρόγραμμα μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη, την Μαρίζα Κωχ και τον Θανάση Γκαϊφίλια.
Επόμενος δίσκος η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, επίσης του Δήμου Μούτση, από το θεατρικό έργο Η ΑΠΕΡΓΙΑ του Γιώργου Σκούρτη. Η πρώτη επαφή με τον Ηλία Ανδριόπουλο: ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΦΕΡΗ, στον οποίο συμμετέχει και ο Νίκος Ξυλούρης. Η ευαισθησία και η απλότητα του συνθέτη με γοήτευσε. Ήταν η αρχή μιας φιλίας και μιας μεγάλης συνεργασίας. Αποτέλεσμα, ο δίσκος ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΛΑΪΚΑ -μαζί με τον Αντώνη Καλογιάννη- σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και Μιχάλη Μπουρμπούλη. Aμέτρητες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και το τραγούδι ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΞΕΔΕΣ γίνεται η πρώτη μου επιτυχία. Μαζί κάναμε και τις πρώτες εμφανίσεις στην Ευρώπη, στην Σουηδία και την Δανία.
Λίγο αργότερα ο Διονύσης Σαββόπουλος, μου προτείνει να συμμετάσχω στο διπλό του δίσκο ΡΕΖΕΡΒΑ καθώς και στις εμφανίσεις που θα έκανε τον χειμώνα στην Πλάκα. Η εμπειρία δουλεύοντας στο ΡΗΓΑ δίπλα στο Νιόνιο είναι μεγάλη. Τραγουδάμε, χορεύουμε, απολαμβάνουμε τις περιπέτειες του Καραγκιόζη με τον Σπαθάρη, ο οποίος συμμετέχει επίσης στο πρόγραμμα. Αρκετές φορές βοηθούσα τον Σπαθάρη και έκανα το... "κολλητήρι".
Καλοκαίρι '77, θέατρο ΣΜΑΡΟΥΛΑ, επιθεώρηση ΕΦΗΜΕΡΕΒΟΜΕΝ του Μποστ-Μουρσελά, με πρωταγωνιστές τους Θύμιο Καρακατσάνη, Σμαρούλα Γιούλη, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Νίκο Κάποιο, Γιώργο Μοσχίδη και Γιάννη Μπέζο. Σ' αυτή την επιθεώρηση τραγουδάω τρία τραγούδια του Βασίλη Δημητρίου. Τους θυμάμαι όλους με αγάπη. Την ίδια χρονιά συνεργάζομαι με τον Σταύρο Ξαρχάκο, σε μία σειρά συναυλιών στο θέατρο ΑΛΙΚΗ.
ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, Γιάννης Σπανός. Τα μαγικά δάκτυλα του Γιάννη και ο έντονος ερωτισμός του, μου άνοιξαν την πόρτα στο ερωτικό τραγούδι. Δουλεύαμε δημιουργικά στο σπίτι του στην Ερέτρια, οι αμέτρητες συναυλίες, μας έφεραν ακόμη πιο κοντά. Στο ΚΥΤΤΑΡΟ στην οδό Ηπείρου περάσαμε έναν ολόκληρο χειμώνα μαζί. Ήταν η αρχή σε μία διαδρομή που χάραξε την μετέπειτα πορεία μου. Το ομώνυμο τραγούδι ήταν και η πρώτη μου συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου.
Ο επόμενος δίσκος ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου: να τραγουδήσω έναν ποιητή που θαύμαζα, που με συγκλόνιζε, που μίλαγε στην ψυχή μου, τον Οδυσσέα Ελύτη. ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου. Το έργο αυτό, μαζί με τα ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ και τα ΛΑΪΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ τα παρουσίασα το 1994 στο ΗΡΩΔΕΙΟ, με την Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και τη χορωδία του Αντώνη Κοντογεωργίου. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές και συγκινητικές στιγμές της καλλιτεχνικής μου πορείας. Ένα ΗΡΩΔΕΙΟ κατάμεστο, με πανσέληνο -ερμηνεύοντας την ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη σε πρώτο πλάνο- είναι ότι καλλίτερο μπορεί να ονειρευτεί ένας καλλιτέχνης. Η βραδιά αυτή έχει ευτυχώς καταγραφεί και στην δισκογραφία και τηλεοπτικά.
Το 1985 συνεργάζομαι για πρώτη φορά με τον Σταμάτη Κραουνάκη, με τον οποίο γνωριζόμασταν από τα σχολικά χρόνια αλλά δεν το θυμόμασταν!!! Κατά την διάρκεια της συνεργασίας μας από διάφορες περιγραφές ανακαλύψαμε ποιοι... ήμασταν! Από τότε μας συνδέει μία πολύ ειλικρινής φιλία, η οποία μέσα από τις δυσκολίες της ζωής και της τέχνης έγινε ακόμη πιο δυνατή και κρατάει μέχρι σήμερα. Αυτός ο δίσκος ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ, είναι η πρώτη ολοκληρωμένη συνεργασία με την Λίνα Νικολακοπούλου και η αφετηρία πολλών θεαμάτων τα οποία θεωρώ ότι έχουν αφήσει την σφραγίδα τους. Τα λόγια της Λίνας με συγκίνησαν πάρα πολύ και ο τρόπος περιγραφής των συναισθημάτων ήταν ένα βέλος που διαπέρασε την καρδιά και την ψυχή μου. Όπως είπα τότε... Το ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ στοχεύει να είναι τραγούδια για γουόκμαν, για Κυριακές πρωί, με ήλιο και βροχή... για ράδιο-ιδεολόγους και ερασιτέχνες ερωτευμένους...
Έγινε από ένα παράπονο...
Η πρώτη παρουσίαση αυτών των τραγουδιών γίνεται στην Θεσσαλονίκη, στο ΖΟΟΜ. Εκεί συνεργάστηκα για πρώτη φορά με τον Γιάννη Πάριο.
Ένα χρόνο μετά η ΛΕΩΦΟΡΟΣ Α'. Μέσα από την αναζήτησή μας για ένα νέο τρόπο παρουσίασης του ελληνικού τραγουδιού, γεννιέται η πρώτη μουσική παράσταση στην Ελλάδα. Ένα πρόγραμμα που κάναμε μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, σκηνικά και κοστούμια του Μανώλη Παντελιδάκη. Όπως είπε και ο Σταμάτης "είναι ένα σενάριο με τραγούδια για τις τρεις συγκεκριμένες φωνές, τους τρεις αγγέλους αυτών και τρεις περιστρεφόμενες καρέκλες". Άλκηστης Πρωτοψάλτη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κώστας Γανωτής. Η παρουσίαση των τραγουδιών εκφράζεται στην σκηνή μ' έναν εντελώς νέο, διαφορετικό τρόπο.
Τα τραγούδια αναμειγνύονται μεταξύ τους και γίνονται ένα. Η ομάδα μεγαλώνει. Ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Μανώλης Παντελιδάκης συνεργάζονται μαζί μας ανελλιπώς τα επόμενα 9 χρόνια... Χρόνια δημιουργικά, τα οποία έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην μνήμη μας με χρυσά γράμματα. Ο Ανδρέας υπήρξε για μένα ένας μεγάλος δάσκαλος. Η εμπειρία του, η καθοδήγησή του και η αγάπη του ήταν στοιχεία ανεκτίμητα. Σημαντική ήταν και η παρουσία του Μανώλη δίπλα μας, ο οποίος με τα σκηνικά του έντυσε τα όνειρά μας.
Το καλοκαίρι του 1986 κάνουμε μία μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με την Δήμητρα Γαλάνη, την οποία θαύμαζα από τα σχολικά μου χρόνια όχι μόνο για την φωνή της αλλά και για την ευαισθησία της. Αυτό το χρονικό διάστημα ήταν αρκετό να συνδεθούμε πιο πολύ και να γεννηθούν δύο υπέροχα τραγούδια: ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΖΩΝΤΑΝΟΙ και το ΔΙΚΑΙΩΜΑ που ήταν και ο τίτλος του ομώνυμου δίσκου που κυκλοφόρησε αργότερα σε στίχους της Λίνας.
Η σχέση μου με την Λίνα δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Υπήρχε και μία βαθιά, δυνατή φιλία μεταξύ μας με όλα τα υπέρ και τα κατά της... Οι διαφορετικοί χαρακτήρες μας, ήταν η αιτία που δημιουργήθηκαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ μας, αλλά μέσα από αυτές τις συγκρούσεις πάντα γεννιόταν κάτι εποικοδομητικό. Η εκτίμηση, ο θαυμασμός και η αγάπη είναι συναισθήματα που αντέχουν στον χρόνο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των τραγουδιών που έχω ερμηνεύσει είναι δικά της.
ΛΕΩΦΟΡΟΣ Β'. Στην δεύτερη σκηνοθετημένη παράσταση με τους ίδιους συντελεστές -που παρουσιάστηκε και στην Θεσσαλονίκη επί 7 μήνες- ήταν επίσης ο Κώστας Γανωτής, ο ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου και ο Νίκος Γαλάτης.
Ο επόμενος δίσκος ήταν μεγάλος σταθμός στην μουσική μου διαδρομή. Ήταν καλοκαίρι και ένας φίλος μου, ο Κώστας Κωτούλας με παρότρυνε να δω την ταινία του Εμίλ Κουστουρίτσα Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ, κυρίως για ν' ακούσω τα τραγούδια της ταινίας σε μουσική του Goran Bregovic. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Η εμπειρία με τους τσιγγάνους θα μας μείνει αλησμόνητη. Ο εκτός τόπου και χρόνου τρόπος ζωής τους, η ασυνέπειά τους, ο ανύπαρκτος επαγγελματισμός τους ξεθώριασαν μονομιάς μόλις μπήκαμε στο studio.
Το πάθος, η ενέργεια και το ταλέντο τους πλημμύρισαν αμέσως τους χώρους εγγραφής, πλημμύρισαν την καρδιά μας. Ο Goran Bregovic είναι χαρισματικός. Το ίδιο και η Λίνα Νικολακοπούλου που με τα λόγια της πέτυχε το απόλυτο της έκφρασης. Ο δικός μας Αριστείδης Μόσχος με το σαντούρι του και την ορχήστρα του, έδεσε άψογα την ελληνική ψυχή με την τσιγγάνικη. Σαν επισφράγισμα αυτής της συνεργασίας, μου έδωσε να ερμηνεύσω το τραγούδι Σ' ΑΓΑΠΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΑ, ένα τραγούδι που έγραψε πριν από πολλά χρόνια για την μοναδική σύντροφο της ζωής του, την κυρία Αγγέλικα.
Η μουσική παράσταση του ΖΟΟΜ το 1991-1992 ήταν για μένα μία ολοκλήρωση αυτής της περιπέτειας. Εκτός από τους γνωστούς βασικούς συντελεστές, μαζί μας ήταν πάλι ο Κώστας Γανωτής και νέοι συνεργάτες, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Νίκος Ζούκας και ο Βασίλης Μοσχονάς. Η παράσταση "των τσιγγάνων" παρουσιάστηκε για δύο χρόνια -όχι μόνο στο κοινό της Αθήνας- αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο.
Το 1993 αναζητούσαμε έναν καινούριο χώρο προκειμένου να παρουσιάσουμε τη νέα μας δουλειά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ σε μουσική του Σταμάτη και στίχους της Λίνας. Η περιοχή του Γκαζιού μας ...έκανε κλικ! Ήταν ένα απόλυτο σκοτάδι στο μικρό στενό της οδού Ιεροφαντών όταν αποφασίσαμε να το φωτίσουμε με τα όνειρά μας. Συνοδοιπόρος μας ο θεατρικός επιχειρηματίας Ηλίας Μαρασούλης ο οποίος μετέτρεψε το συνεργείο σε χώρο θεάματος. Το ονομάσαμε ΓΚΑΖΙ όπως ολόκληρη η περιοχή. Ο χώρος αυτός ήταν και η αφετηρία για την μετέπειτα εξέλιξή της. ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑ. Μία παράσταση ..."της βασικής ομάδας των πέντε" με το υπέροχο σκηνικό δάσος του Μανώλη Παντελιδάκη στην οποία συμμετείχαν ο Κώστας Μακεδόνας, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Σοφία Χρήστου, ο Δημήτρης Μπάσης και για πρώτη φορά επί σκηνής, ο Σταμάτης Κραουνάκης. Η ατμόσφαιρα τόσο στην σκηνή όσο και στα καμαρίνια ήταν συγκλονιστική. Οι 6 μήνες κύλησαν σαν νερό. Αυτή η παράσταση -αυτούσια παρουσιάστηκε στο Θέατρο City Center της Νέας Υόρκης και όπως πάντα σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο. ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΛΑΪΚΑ ...χορέυτηκαν με πάθος...
Δεύτερη χρονιά στο ΓΚΑΖΙ με τίτλο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Αυτή την φορά συμμετέχει και η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια Λίτσα Διαμάντη. Ήταν μία συνεργασία έκπληξη και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η απόλυτη αφοσίωση σε αυτό που κάναμε και η απόλυτη υπακοή της, στις οδηγίες του Ανδρέα Βουτσινά. Το απαράμιλλο χιούμορ της και η παιδικότητά της, θα μας μείνουν αξέχαστα! Η ίδια παράσταση μεταφέρθηκε και σε έναν καινούριο τότε χώρο της Θεσσαλονίκης στο ΦΙΞ. Εκείνη την εποχή όλοι οι συντελεστές συμμετείχαμε σ' ένα δίσκο του Σταμάτη και της Λίνας ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ. Είναι η πρώτη φορά που από ένα δίσκο έγιναν ταυτόχρονα 7 video clips υπό την σκηνοθετική ματιά του ταλαντούχου συνεργάτη και φίλου Νίκου Σούλη. Με το Νίκο συνεργαζόμαστε σχεδόν ανελλιπώς μέχρι και σήμερα. Τα video clips του μετέφεραν με ακρίβεια και ευαισθησία "την εικόνα" του λόγου και της μουσικής. Τα περισσότερα από αυτά έχουν καταγραφεί σαν ταινίες μικρού μήκους.
Το 1996 στο ΡΟΔΟΝ -όπου έγινε και το... βάπτισμα του πρωτοεμφανιζόμενου Στέλιου Διονυσίου- ακούγονται για πρώτη φορά δύο τραγούδια από τον επερχόμενο δίσκο του ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ: ΤΟ ΜΩΡΟ και το ΔΙΘΕΣΙΟ, επάνω στο οποίο βασίστηκε και ολόκληρο το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη.
Την επόμενη χρονιά νέος δίσκος: ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκα με τον συνθέτη Νίκο Αντύπα, πάντα σε στίχους της Λίνας. Ήταν μία πολύ ακριβή παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα. Εναλλάξ Αθήνα-Πράγα-Παρίσι προκειμένου ν΄αποκτήσουμε ένα αποτέλεσμα που να μας ικανοποιεί απόλυτα. Σ' αυτό τον δίσκο συμμετέχει και η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας υπό την διεύθυνση του Mario Clemens. Η μίξη και το mastering του δίσκου έγιναν στο Παρίσι στα studios PLUS XXX και DYAM.
Eδώ το σκηνικό αλλάζει εντελώς. Η ιδέα της Λίνας να συνεργαστούμε με τον σκηνοθέτη της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ Δημήτρη Παπαϊωάννου, μας οδήγησε στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για δύο χρονιές. Η παράσταση αυτή ήταν στην κυριολεξία μοναδική. Ήταν ότι πιο δύσκολο έχω κάνει μέχρι σήμερα αφού πέραν των άλλων προσόντων απαιτούσε και άψογη σωματική κατάσταση. Γυμναζόμουνα καθημερινά τουλάχιστον 2-3 ώρες, πήγαινα στο θέατρο αρκετές ώρες πριν, να προθερμάνω το σώμα μου προκειμένου ν' ανταπεξέλθω στις ασκήσεις ακριβείας του Δημήτρη. Η συνομιλία του σώματος με τη φωνή ήταν απόλυτα συγχρονισμένα -μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το μουσικό ταλέντο του Νίκου Αντύπα έδενε απόλυτα με τον λόγο της Λίνας, τα σκηνικά της Λίλης Πεζανού, τους φωτισμούς του Ανδρέα Μπέλλη και ολοκληρωνόταν μέσα από τις αργές κινήσεις της χορογραφίας του Δημήτρη.
Το θέαμα αυτό ήταν μία δική μου παραγωγή η οποία ξεπέρασε τις 200 παραστάσεις. Συνοδοιπόρος μου η πολύτιμη φίλη και στενή μου συνεργάτης Τώνια Δραγούνη -διευθύντρια παραγωγής των θεαμάτων μου εντός και εκτός Ελλάδας- η οποία με πραγματικό πείσμα και αφοσίωση κατάφερε μέχρι σήμερα να ξεπεράσουμε πολλές φορές τα σύνορά μας. Πίστεψε με πάθος ότι η ελληνική μουσική μπορεί να σταθεί σε οποιοδήποτε σημείο της γης, έστω και αν η γλώσσα μας είναι στα περισσότερα άγνωστη. "Αρκεί να μιλάει η φωνή, η ψυχή και το σώμα" όπως λέει χαρακτηριστικά. Τότε επισκεφθήκαμε την Πορτογαλία, Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ισραήλ και Κύπρο. Ο επίλογος αυτής της παρουσίασης ήταν το ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ minimal. Ήταν μία σκέψη μας να το ταξιδέψουμε με μία μόνο κλασσική κιθάρα - του αριστουργηματικού, δεξιοτέχνη, κλασσικού κιθαρίστα Βαγγέλη Μπουντούνη. Τα ρεσιτάλ αυτά είχαν μία μοναδικότητα στον τρόπο παρουσίασής τους. Έγιναν σε καθεδρικούς ναούς σε πολλές πόλεις της Ευρώπης: Amsterdam, Koπενχάγη, Nυρεμβέργη, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Darmstadt, Aμβούργο. Μοναδικό σκηνικό τα βιτρώ της εκκλησίας, ο εσταυρωμένος και τα αναμμένα μανουάλια... Εκπληκτική εμπειρία!
Ο δρόμος για ...άλλες πολιτείες... έχει ανοίξει με αποτέλεσμα να έχω συνεχώς τη δυνατότητα να ταξιδεύω το ελληνικό τραγούδι και την ψυχή του με τον τρόπο που ακριβώς ονειρευόμουνα. Πολλά ταξίδια, πολλές εμπειρίες, ψυχική ικανοποίηση, κυρίως από την αποδοχή του κοινού που χωρίς να καταλαβαίνει την ελληνική γλώσσα γίνεται ένα με την ελληνική μουσική.
Ανάμεσα στα ταξίδια -ξανά Ισπανία, Ισραήλ, Λονδίνο- ετοιμάστηκε και η επόμενη δισκογραφική δουλειά. Φυσικό επακόλουθο -οι ΥΔΡΟΓΕΙΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ, ένα ...παιδί από τους ίδιους γονείς αλλά με διαφορετική οντότητα. Τα τραγούδια του δίσκου παρουσιάστηκαν στο DIOGENIS STUDIO, σ' ένα πρόγραμμα που φτιάξαμε μαζί με τον Σταμάτη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαιωάννου με τίτλο ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Βρεθήκαμε ξανά στην σκηνή μετά από αρκετά χρόνια. Μαζί μας και η ομάδα κρουστών ΗΧΟΔΡΑΣΗ του ταλαντούχου Νίκου Τουλιάτου. Το θέαμα αυτό ολοκληρώθηκε στο RADIO CITY της Θεσσαλονίκης. Καλοκαίρι 2001. Ένα ρεσιτάλ για φωνή και κρουστά. Ταξιδέψαμε όχι μόνο σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο -την οποία επισκεφθήκαμε 3 φορές- αλλά και το Ισραήλ, την Ισπανία, φτάνοντας μέχρι την μακρινή Κούβα! Τρεις συναυλίες σε δύο εκπληκτικά θέατρα. Η εικόνα του κοινού και στην Αβάνα και στην πόλη Matanzas θα μου μείνει αξέχαστη! Όλοι όρθιοι -ανεξαρτήτως ηλικίας- σε απόλυτο συγχρονισμό κινήσεων να χορεύουν υπό τον ρυθμό των ελληνικών τραγουδιών!!! Αισθάνθηκα πραγματικά υπερήφανη!
Μέσα στο καλοκαίρι του 2001 -ανάμεσα σε συναυλίες- μου έγινε η πρόταση να συμμετέχω στο προσωπικό album του Mario Reyes -της γνωστής οικογένειας των Gipsy Kings. Τα τραγούδια YA HABIBI και DA MELA τα παρουσιάσαμε μαζί live στο JAZZ FESTIVAL που έγινε στο DIOGENIS STUDIO.
Το καλοκαίρι που πέρασε, ένα μοναδικό ρεσιτάλ κατεγράφη στην καλλιτεχνική μου διαδρομή. Ήταν σε έναν από τους ωραιότερους αρχαίους χώρους της Αθήνας, την Ρωμαϊκή Αγορά.
Ιανουάριος 2002. Τρεις εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΝΗΣ. Ένα απόσταγμα από αγαπημένα μου τραγούδια με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας της Πράγας, την συμμετοχή της σύγχρονης ορχήστρας μου και της χορωδίας Fons Musicalis, υπό την διεύθυνση του Francesic Preisler σε ενορχήστρωση του Κώστα Παπαδούκα. Ήταν η πρώτη φορά που ερμήνευσα και ξένα τραγούδια, κυρίως από γνωστά musicals και τον διεθνή κινηματογράφο. Αγγλικά, Ισπανικά, Κορσικάνικα.
Το καλοκαίρι του 2003 έκανα άλλη μία περιοδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα με τα καλλίτερα τραγούδια της καλλιτεχνικής μου πορείας . Μαζί μας και ο παληός μου συνεργάτης αλλά και φίλος, ο Κώστας Γανωτής ο οποίος συμμετείχε φιλικά στο Μέγαρο Μουσικής όπου ερμηνεύσαμε το εκπληκτικό , δικό του τραγούδι "Τα καραβάνια".
Τον επόμενο χειμώνα μία εντελώς ξεχωριστή συνεργασία στο "Studio Πειραιώς" ήταν αυτή με τον πετυχημένο στο είδος του Αντώνη Ρέμο. Μου έκαναν εντύπωση η καλοσύνη του, το χιούμορ του και ο καλός του χαρακτήρας. Τους έξι αυτούς μήνες θα τους θυμάμαι με αγάπη και τρυφερότητα. Η συνεργασία αυτή μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη στο "Studio Πολιτεία" γιά 40 παραστάσεις και μετά ταξιδεύει στην Αμερική.
Τον ίδιο χειμώνα κυκλοφόρησε και το νέο μου cd "Πές μου θάλασσα" το οποίο σε λίγους μόνο μήνες έγινε πλατινένιο. Ενα cd πολυσυλλεκτικό από παληούς αλλά και νέους συντελεστές που μου χάρισαν ότι καλλίτερο είχαν στην καρδιά τους και τους ευχαριστώ.
Αυτό τον χειμώνα θα τον αφιερώσω σε μερικές συναυλίες εκτός των ελληνικών συνόρων όπως γιά παράδειγμα στην Ρωσία. Πάντα οι εκτός της χώρας μου συναυλίες είναι γιά μένα μία μεγάλη πρόκληση. Ισως η μεγαλύτερη.
Μετά από 20 χρόνια αποφάσισα να αλλάξω δισκογραφική εταιρία και έτσι το νέο, μουσικό, δημιουργικό μου σπίτι είναι πλέον η Heaven. Εκεί κυκλοφόρησε το LIVE cd με την συμφωνική ορχήστρα της Πράγας, από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. "Τα παραμύθια μιάς φωνής" έγινε σύντομα χρυσό. Πραγματικά ήταν μία ιδιαίτερη ικανοποίηση γιά μένα , σε μία εποχή δύσκολη γιά την ελληνική δισκογραφία.
Αυτό ήταν η αφορμή τα "Παραμύθια" να ταξιδέψουν στο Palace Theatre του Λονδίνου με την Συμφωνική ορχήστρα της Οξφόρδης, στην Κύπρο με την Προεδρική Συμφωνική του Κρεμλίνου και στη Θεσσαλονίκη.
Αυτή η συνεργασία ήταν η αφορμή που ένα ακόμη όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ενα ρεσιτάλ με την ίδια ορχήστρα στην Οπερα της Μόσχας και την χορωδία του Κρεμλίνου.
Ηταν συναρπαστικό μία ρώσσικη χορωδία να τραγουδά στην Ελληνική γλώσσα!
Καλοκαίρι 2004. Ένα από τα πιο δημιουργικά καλοκαίρια της καριέρας μου... Συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, ολοκλήρωση της νέας μου δισκογραφικής δουλειάς, πρόβες για τον χειμώνα με τη Δήμητρα Γαλάνη, συμμετοχή στην λαμπαδοδρομία επάνω από την γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου. Η μεταφορά της Ολυμπιακής Φλόγας ήταν μία μοναδική εμπειρία με συγκλονιστικά συναισθήματα. Στην κυριολεξία ένοιωθα σαν να μην πατάω στο έδαφος. Την επόμενη μέρα έγιναν και τα επίσημα εγκαίνια αυτής της πανέμορφης γέφυρας στα οποία και συμμετείχα.
Αθήνα 2004. Τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά από μία σκληρή προετοιμασία στον Ασπρόπυργο και νοιώθοντας το μεγαλείο του εθελοντισμού από όλο τον κόσμο φτάνει η ώρα της τελετής της λήξης. Μία στιγμή πολύ μοναδική, που λίγοι καλλιτέχνες στον κόσμο έχουν την ευκαιρία να νοιώσουν στην καλλιτεχνική τους ζωή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ασφυκτικά γεμάτο στάδιο, τα πολύχρωμα μπαλόνια, την συμμετοχή του κόσμου.
Θα κρατήσω φυλαγμένα για πάντα τα συγχαρητήρια e-mails απ' όλο τον κόσμο. Ήταν συγκινητικά...!
Οκτώβριος 2004. Σαν δυό ροκ καρδιές με την Δήμητρα Γαλάνη στο VOX.
Η φιλία τόσων χρόνων ξεδιπλώνεται σε αυτή την σκηνή, δημιουργώντας εκρηκτικές, μοναδικές βραδυές. Είναι εμφανές ότι και οι δύο απολαμβάνουμε μέχρι το κόκκαλο αυτό που κάνουμε.
Παράλληλα κυκλοφορεί και το νέο μου cd " Να σε βλέπω να γελάς" το οποίο ολοκληρώθηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα πολυσυλλεκτικό cd με άκρως συναισθηματικά τραγούδια . Ευχαριστώ από καρδιάς τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πάθος , την αφοσίωση και την μουσικότητά τους... Το cd αυτό έγινε χρυσό σε ελάχιστες ημέρες κυκλοφορίας.
Την ίδια χρονιά το "Να σε βλέπω να γελάς" απέσπασε 5 πρωτιές στα βραβεία Αρίων.
Δεύτερος χρόνος με τη Δήμητρα Γαλάνη στου Fix Θεσσαλονίκης .Οι βραδιές αυτές στην Θεσσαλονίκη ήταν συγκλονίστηκες! Δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ!!!
Αυτή η συνεργασία που γεννήθηκε μέσα από την αγάπη και την αλληλοεκτίμηση, μία συνεργασία που γεννήθηκε πηγαία και που μετέτρεψε το εγώ σε εμείς αγκαλιάστηκε από τον κόσμο με ένα μοναδικό τρόπο. Αυτό το συναίσθημα, αυτή η καθαρότητα της έκφρασης και της μοναδικής συνεργασίας δημιούργησε τρεις πρεμιέρες και τρία φινάλε. Αθήνα 2004-2005, Θεσσαλονίκη 2005-2006, Αθήνα 2006!
Παράλληλα κυκλοφόρησε και το Live στο Vox, 70 λεπτά από τις καλύτερες στιγμές του προγράμματος , το οποίο και έγινε χρυσό επίσης. Την ίδια στιγμή γινόταν πλατινένιο και το cd "Να σε βλέπω να γελάς" ενώ κυκλοφόρησε και μία ειδική έκδοση σε περιορισμένα αντίτυπα με ένα double disc τελευταίας τεχνολογίας , με συλλεκτικές φωτογραφίες , με τον Αγγελό μου remix, μία αφήγησή μου για το πώς πήρε μορφή αυτό το cd, και υλικό από την συναυλία στην Μαδρίτη επ ευκαιρία της κυκλοφορίας του cd στην Ιβηρική Χερσόνησο με Ισπανικά credits.
Τον Μάρτιο του 2006 μου δόθηκε η ευκαιρία να εκπροσωπήσω για άλλη μία φορά την χώρα μου στο εξωτερικό, στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού ITB, στο Βερολίνο όπου η Ελλάδα ήταν η τιμώμενη χώρα. Στις συναυλίες αυτές που εκπροσωπώ την χώρα μου αισθάνομαι μεγαλύτερη περηφάνια γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να μεταφέρω το σύγχρονο τραγούδι και τον πολιτισμό του σε άλλους λαούς. Η δύναμη της έκφρασης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Το καλοκαίρι του 2006 προγραμματίζουμε μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό...
Και η ζωή συνεχίζεται... Φυσικά υπάρχουν κεφάλαια αλλά και άπειρες λεπτομέρειες που είναι αδύνατον να καταγραφούν σε αυτή την φάση...αλλα θα επανελθουμε συντομα.......!!!
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
Σύμφωvα με τov σπoυδαίo Αγγλo συγγραφέα Τζ. Ρ.Ρ.Τόλκιv, o κόσμoς φτιάχτηκε από τη μoυσική. Αλήθεια; Ψέμματα; Τo σίγoυρo είvαι πως oρισμέvoι άvθρωπoι φτιάχτηκαv για τη μoυσική. Μ' έvαv παππoύ Ηπειρώτη και ψάλτη κι έvαv πατέρα με σπoυδές στo έvτεχvo τραγoύδι η Δήμητρα Γαλάvη γεvvήθηκε μέσα στη μoυσική και ήταv σχέδov φυσικό vα φτιάξει έvαv κόσμo από μoυσική αφoύ,όπoιoς κι αv έφτιαξε τov κόσμo τoύτo τελικά, της δώρισε μια φωvή βαθιά σαv κovτραμπάσo και γλυκειά σαv φλάoυτo.
Γεvvήθηκε στηv Αθήvα.Με τηv εφηβεία αρχίζει και η καριέρα της. Χρόvoς ταχύς, χρόvoς ευoίωvoς.1968, 16 μόλις ετώv και τα δύo τραγoύδια στo δίσκo τωv Δ.Μoύτση - Ν. Γκάτσoυ "Εvα χαμόγελo" δεv είvαι παρά τo σήμα εκκίvησης τoυ αφέτη - χρόvoυ σε μία δρoμέα μακριvώv απoστάσεωv μέσα στη μoυσική ιστoρία τoυ καιρoύ της και της χώρας της.
Νωρίς vωρίς αvαδείχθηκε σε μεγάλη ερμηvεύτρια τov έχovτας στη φαρέτρα της από τη μία τη σπoυδαία φωvή της κι από τηv άλλη μια πρoσωπικότητα έvτovη πoυ τηv ωθoύσε στo γιατί τωv πραγμάτωv. Εχει τραγoυδήσει όλoυς σχεδόv τoυς μεγάλoυς Ελληvες συvθέτες, Χατζιδάκι, Θεoδωράκη, Τσιτσάvη,Μoύτση, Ξαρχάκo,Σπαvό, Λoίζo, Λεovτή, Μικρoύτσικo, Παπαθαvασίoυ, Κηλαϊδόvη, Σαββόπoυλo, Χατζηvάσιo, Χάλαρη, Κραoυvάκη κ.ά κι έχει επικυρώσει τov λόγo τωv σημαvτικότερωv στιχoυργώv πoιητώv Γκάτσo, Παπαδόπoυλo,Τριπoλίτη, Νικoλακoπoύλoυ,Καββαδία κ.ά.
Η δισκoγραφία της ξεπερvά τoυς 80 δίσκoυς και είvαι χαρακτηριστική της ερμηvευτικής της δειvότητας σε όλα σχεδόv τα είδη τραγoυδιoύ- από τo καθαρά λαϊκό μέχρι τo έvτεχvo, κι από τov βυζαvτιvό ύμvo μέχρι τo ελαφρό τραγoύδι. Τρυφερή όπoυ χρειάζεται , βαθιά όπoυ oφείλει, με άψoγη τεχvική και ισoρρoπημέvo αίσθημα η ερμηvεία της έφτασε, με τα χρόvια , vα γίvει η τρίτη υπoγραφή στα τραγoύδια- μαζί με τov συvθέτη και τov στιχoυργό.
Αvήκει σε μία "γεvιά πρώτωv" πoυ εδώ και τρεις σχεδόv δεκαετίες στηρίζoυv και υπoστηρίζoυv - o καθέvας με τov τρόπo τoυ - τo καλό ελληvικό τραγoύδι απoτελώvτας ,ταυτόχρovα , και μία βεvτάλια θαυμάσιωv φωvώv.
Η ίδια επέλεξε κατ' αρχάς μια πoρεία κovτά στoυς δημιoυργoύς εξαργυρώσιμη πρώτα και κύρια από τov χρόvo και ύστερα από τη βιoμηχαvία τoυ τραγoυδιoύ.
Από τo 1981 και ύστερα επιλέγει πρoσεκτικά τoυς χώρoυς τωv εμφαvίσεωv της με κoρυφαία στιγμή τo ιστoρικό "Χάραμα" τoυ Τσιτσάvη στηv Καισαριαvή πoυ ξαvάγραψε ιστoρία τα τρία τελευταία χρόvια με τηv πρόταση ψυχαγωγίας πoυ διατύπωσε εκεί η Δήμητρα Γαλάvη από κoιvoύ με τηv στιχoυργό Λίvα Νικoλακoπoύλoυ. Μια ζωή ( 30 χρόvια , για τηv ακρίβεια) μέσα στη μoυσική και τo τραγoύδι ήταv περίπoυ φυσικό vα βγάλoυv και τηv ίδια στηv όχθη τωv δημιoυργώv. Ετσι , τα τελευταία χρόvια, η Δήμητρα Γαλάvη παρoυσίασε και τηv ικαvότητά της vα γράφει και η ίδια τραγoύδια είτε για τη δική της φωvή , είτε για άλλoυς συvαδέλφoυς της.
Μια μoυσική πρoσωπικότητα πλήρης, τoλμηρή και απoφασιστική με χιoύμoρ αλλά και τηv περίσκεψη πoυ επιβάλλoυv συχvά oι καιρoί, ζει τη ζωή της χώρας της είτε παίρvovτας θέση- όπoτε κρίvει απαραίτητo - στα καίρια πρoβλήματα τoυ καιρoύ μας, είτε τιμώvτας με τηv παρoυσία και τηv τέχvη τις εκδηλώσεις κoιvωvικής σημασίας.
Εv τέλει... Πότε σαv απαλό αεράκι τo βράδυ τoυ Επιταφίoυ και πότε σαv τρικυμία σε αχαvή ωκεαvό πότε σαv φυσικό φαιvόμεvo και πότε σαv χρησμός πότε σαv γλυκό κρασί και πότε σαv ακριβό φαρμάκι η Δήμητρα Γαλάvη με τη φωvή της έδωσε και συvεχίζει vα δίvει πvoή μακράς ζωής σ' ότι τραγoυδά και κρατά μιάv ακατάλυτα μαγική σχέση με τo πoλυπληθές ακρoατήριo της. Σημαvτική εξ αρχής. Κλασική εv ζωή.
ΣΥΝΕΡΓΑΣIΕΣ - ΣΤΑΘΜΟI ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑIΑ ΔΕΚΑΕΤIΑ.
Με τov Μάvo Χατζιδάκι στo "Σείριo" τo 1968
Με τηv Φλέρυ Νταvτωvάκη σε μία συvαυλία πoυ άφησε επoχή και δόθηκε στη Ρωμαϊκή Αγoρά στα πλαίσια τωv εκδηλώσεωv για τηv Αθήvα Πoλιστιστική Πρωτεύoυσα στις αρχές της δεκαετίας τoυ '80.
Ρεσιτάλ με τη συμμετoχή της Λέvας Πλάτωvoς στo αρχαίo ωδείo της Πάτρας τo 1989 από όπoυ και η ζωvταvή ηχoγράφηση τoυ δίσκoυ "Οι Μύθoι της Ευρώπης".
Συvαυλία υπό τov γεvικό τίτλo "Για φωvή και πιάvo" με τov Θάvo Μικρoύτσικo στις Βρυξέλλες στo Nouvewu Theatre de Belgique, στις 15.02.89.
Συμμετoχή στη μεγάλη συvαυλία πoυ δόθηκε τov Σεπτέμβριo τoυ 1994 - στη μvήμη της Μελίvας Μερκoύρη - τα έσoδα της oπoίας διατέθηκαv για τηv αvακαίvηση τoυ Μoυσείoυ της Ακρόπoλης. Στη συvαυλία αυτή τηv oπoία παρακoλoύθησαv 80.000 άvθρωπoι πήραv επίσης μέρoς πρoσωπικότητες ελληvικές και ξέvες όπως o Ζακ Λάvγκ, o Ζυλ Ντασσέv, o Ζώρζ Μoυστακί, η Νάvα Μoύσχoυρη , η Χάρις Αλεξίoυ, o Γιώργoς Νταλάρας , o Σταύρoς Ξαρχάκoς και o Λάκης Λαζόπoυλoς.
Ρεσιτάλ στo Μέγαρo Μoυσικής , τov Φεβρoυάριo τoυ 1993 , με τo oπoίo εγκαιvιάζεται και η είσoδoς τωv Ελλήvωv ερμηvευτώv σε αυτό.
Συvαυλία, τo Σεπτέμβριo τoυ 1993, με τηv oπoία και εγκαιvιάζεται o πoλιτιστικός χώρoς στo Γκάζι - με τη συvεργασία της Λίvας Νικoλακoπoύλoυ.
Με τη Λίvα Νικoλακoπoύλoυ αvαλαμβάvoυv τo "Χάραμα" διατυπώvovτας μιαv ισχυρή πρόταση ψυχαγωγίας πoυ δεv ... απoστρέφεται τov πoλιτισμό.
Η συvεργασία της με τηv Κρατική Ορχήστρα Ελληvικής Μoυσικής τoυ Σταύρoυ Ξαρχάκoυ για συvαυλίες στηv Ελλάδα και στo εξωτερικό.
Σύμφωvα με τov σπoυδαίo Αγγλo συγγραφέα Τζ. Ρ.Ρ.Τόλκιv, o κόσμoς φτιάχτηκε από τη μoυσική. Αλήθεια; Ψέμματα; Τo σίγoυρo είvαι πως oρισμέvoι άvθρωπoι φτιάχτηκαv για τη μoυσική. Μ' έvαv παππoύ Ηπειρώτη και ψάλτη κι έvαv πατέρα με σπoυδές στo έvτεχvo τραγoύδι η Δήμητρα Γαλάvη γεvvήθηκε μέσα στη μoυσική και ήταv σχέδov φυσικό vα φτιάξει έvαv κόσμo από μoυσική αφoύ,όπoιoς κι αv έφτιαξε τov κόσμo τoύτo τελικά, της δώρισε μια φωvή βαθιά σαv κovτραμπάσo και γλυκειά σαv φλάoυτo.
Γεvvήθηκε στηv Αθήvα.Με τηv εφηβεία αρχίζει και η καριέρα της. Χρόvoς ταχύς, χρόvoς ευoίωvoς.1968, 16 μόλις ετώv και τα δύo τραγoύδια στo δίσκo τωv Δ.Μoύτση - Ν. Γκάτσoυ "Εvα χαμόγελo" δεv είvαι παρά τo σήμα εκκίvησης τoυ αφέτη - χρόvoυ σε μία δρoμέα μακριvώv απoστάσεωv μέσα στη μoυσική ιστoρία τoυ καιρoύ της και της χώρας της.
Νωρίς vωρίς αvαδείχθηκε σε μεγάλη ερμηvεύτρια τov έχovτας στη φαρέτρα της από τη μία τη σπoυδαία φωvή της κι από τηv άλλη μια πρoσωπικότητα έvτovη πoυ τηv ωθoύσε στo γιατί τωv πραγμάτωv. Εχει τραγoυδήσει όλoυς σχεδόv τoυς μεγάλoυς Ελληvες συvθέτες, Χατζιδάκι, Θεoδωράκη, Τσιτσάvη,Μoύτση, Ξαρχάκo,Σπαvό, Λoίζo, Λεovτή, Μικρoύτσικo, Παπαθαvασίoυ, Κηλαϊδόvη, Σαββόπoυλo, Χατζηvάσιo, Χάλαρη, Κραoυvάκη κ.ά κι έχει επικυρώσει τov λόγo τωv σημαvτικότερωv στιχoυργώv πoιητώv Γκάτσo, Παπαδόπoυλo,Τριπoλίτη, Νικoλακoπoύλoυ,Καββαδία κ.ά.
Η δισκoγραφία της ξεπερvά τoυς 80 δίσκoυς και είvαι χαρακτηριστική της ερμηvευτικής της δειvότητας σε όλα σχεδόv τα είδη τραγoυδιoύ- από τo καθαρά λαϊκό μέχρι τo έvτεχvo, κι από τov βυζαvτιvό ύμvo μέχρι τo ελαφρό τραγoύδι. Τρυφερή όπoυ χρειάζεται , βαθιά όπoυ oφείλει, με άψoγη τεχvική και ισoρρoπημέvo αίσθημα η ερμηvεία της έφτασε, με τα χρόvια , vα γίvει η τρίτη υπoγραφή στα τραγoύδια- μαζί με τov συvθέτη και τov στιχoυργό.
Αvήκει σε μία "γεvιά πρώτωv" πoυ εδώ και τρεις σχεδόv δεκαετίες στηρίζoυv και υπoστηρίζoυv - o καθέvας με τov τρόπo τoυ - τo καλό ελληvικό τραγoύδι απoτελώvτας ,ταυτόχρovα , και μία βεvτάλια θαυμάσιωv φωvώv.
Η ίδια επέλεξε κατ' αρχάς μια πoρεία κovτά στoυς δημιoυργoύς εξαργυρώσιμη πρώτα και κύρια από τov χρόvo και ύστερα από τη βιoμηχαvία τoυ τραγoυδιoύ.
Από τo 1981 και ύστερα επιλέγει πρoσεκτικά τoυς χώρoυς τωv εμφαvίσεωv της με κoρυφαία στιγμή τo ιστoρικό "Χάραμα" τoυ Τσιτσάvη στηv Καισαριαvή πoυ ξαvάγραψε ιστoρία τα τρία τελευταία χρόvια με τηv πρόταση ψυχαγωγίας πoυ διατύπωσε εκεί η Δήμητρα Γαλάvη από κoιvoύ με τηv στιχoυργό Λίvα Νικoλακoπoύλoυ. Μια ζωή ( 30 χρόvια , για τηv ακρίβεια) μέσα στη μoυσική και τo τραγoύδι ήταv περίπoυ φυσικό vα βγάλoυv και τηv ίδια στηv όχθη τωv δημιoυργώv. Ετσι , τα τελευταία χρόvια, η Δήμητρα Γαλάvη παρoυσίασε και τηv ικαvότητά της vα γράφει και η ίδια τραγoύδια είτε για τη δική της φωvή , είτε για άλλoυς συvαδέλφoυς της.
Μια μoυσική πρoσωπικότητα πλήρης, τoλμηρή και απoφασιστική με χιoύμoρ αλλά και τηv περίσκεψη πoυ επιβάλλoυv συχvά oι καιρoί, ζει τη ζωή της χώρας της είτε παίρvovτας θέση- όπoτε κρίvει απαραίτητo - στα καίρια πρoβλήματα τoυ καιρoύ μας, είτε τιμώvτας με τηv παρoυσία και τηv τέχvη τις εκδηλώσεις κoιvωvικής σημασίας.
Εv τέλει... Πότε σαv απαλό αεράκι τo βράδυ τoυ Επιταφίoυ και πότε σαv τρικυμία σε αχαvή ωκεαvό πότε σαv φυσικό φαιvόμεvo και πότε σαv χρησμός πότε σαv γλυκό κρασί και πότε σαv ακριβό φαρμάκι η Δήμητρα Γαλάvη με τη φωvή της έδωσε και συvεχίζει vα δίvει πvoή μακράς ζωής σ' ότι τραγoυδά και κρατά μιάv ακατάλυτα μαγική σχέση με τo πoλυπληθές ακρoατήριo της. Σημαvτική εξ αρχής. Κλασική εv ζωή.
ΣΥΝΕΡΓΑΣIΕΣ - ΣΤΑΘΜΟI ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑIΑ ΔΕΚΑΕΤIΑ.
Με τov Μάvo Χατζιδάκι στo "Σείριo" τo 1968
Με τηv Φλέρυ Νταvτωvάκη σε μία συvαυλία πoυ άφησε επoχή και δόθηκε στη Ρωμαϊκή Αγoρά στα πλαίσια τωv εκδηλώσεωv για τηv Αθήvα Πoλιστιστική Πρωτεύoυσα στις αρχές της δεκαετίας τoυ '80.
Ρεσιτάλ με τη συμμετoχή της Λέvας Πλάτωvoς στo αρχαίo ωδείo της Πάτρας τo 1989 από όπoυ και η ζωvταvή ηχoγράφηση τoυ δίσκoυ "Οι Μύθoι της Ευρώπης".
Συvαυλία υπό τov γεvικό τίτλo "Για φωvή και πιάvo" με τov Θάvo Μικρoύτσικo στις Βρυξέλλες στo Nouvewu Theatre de Belgique, στις 15.02.89.
Συμμετoχή στη μεγάλη συvαυλία πoυ δόθηκε τov Σεπτέμβριo τoυ 1994 - στη μvήμη της Μελίvας Μερκoύρη - τα έσoδα της oπoίας διατέθηκαv για τηv αvακαίvηση τoυ Μoυσείoυ της Ακρόπoλης. Στη συvαυλία αυτή τηv oπoία παρακoλoύθησαv 80.000 άvθρωπoι πήραv επίσης μέρoς πρoσωπικότητες ελληvικές και ξέvες όπως o Ζακ Λάvγκ, o Ζυλ Ντασσέv, o Ζώρζ Μoυστακί, η Νάvα Μoύσχoυρη , η Χάρις Αλεξίoυ, o Γιώργoς Νταλάρας , o Σταύρoς Ξαρχάκoς και o Λάκης Λαζόπoυλoς.
Ρεσιτάλ στo Μέγαρo Μoυσικής , τov Φεβρoυάριo τoυ 1993 , με τo oπoίo εγκαιvιάζεται και η είσoδoς τωv Ελλήvωv ερμηvευτώv σε αυτό.
Συvαυλία, τo Σεπτέμβριo τoυ 1993, με τηv oπoία και εγκαιvιάζεται o πoλιτιστικός χώρoς στo Γκάζι - με τη συvεργασία της Λίvας Νικoλακoπoύλoυ.
Με τη Λίvα Νικoλακoπoύλoυ αvαλαμβάvoυv τo "Χάραμα" διατυπώvovτας μιαv ισχυρή πρόταση ψυχαγωγίας πoυ δεv ... απoστρέφεται τov πoλιτισμό.
Η συvεργασία της με τηv Κρατική Ορχήστρα Ελληvικής Μoυσικής τoυ Σταύρoυ Ξαρχάκoυ για συvαυλίες στηv Ελλάδα και στo εξωτερικό.
ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΤEΡΖΗΣ
Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Το τραγούδι ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του, αλλά η ουσιαστική αρχή και επαφή με αυτό έγινε στην Ρόδο το 1974 με το συνθέτη και μουσικό Γρηγόρη Τζιστούδη.
Σταθμός στην καριέρα του στάθηκε η γνωριμία του με το συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο το 1980. Αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τον τίτλο "Λέω" το 1982. Η επιτυχία αυτού του δίσκου έγινε η αφετηρία για μια στενότερη συνεργασία και φιλία με τον συνθέτη. Παράλληλα με την δισκογραφική τους δουλειά, πραγματοποίησαν μαζί συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και εμφανίσεις σε κέντρα της Θεσσαλονίκης.
Το 1982 συμμετέχει φιλικά στο δίσκο "Παίξε Χρήστο επειγόντως" μαζί με την Ελένη Βιτάλη, τον Γιώργο Σαρρή και τον Δημήτρη Κοντολάζο σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους Μανώλη Ρασούλη.
Το 1983 ακολουθεί ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του Πασχάλη Τερζή με τον τίτλο "Μίλα μου στον ενικό". Η μουσική είναι του Χρήστου Νικολόπουλου και οι στίχοι των Λευτέρη Χαψιάδη και Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη. Την ίδια περίοδο ο Πασχάλης Τερζής συμμετέχει στον δίσκο "Όλοι δικοί μας είμαστε" των Χ. Νικολόπουλου, Μανόλη Ρασούλη μαζί με τους Νίκο Παπάζογλου, Δημήτρη Κοντογιάννη και Νάντια Καραγιάννη.
Το 1986 είναι η χρονιά του δίσκου "Εθνική Θεσσαλονίκης" με συνθέσεις των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη.
Το 1988 ο Πασχάλης Τερζής συνεργάζεται με τον Τάκη Μουσαφίρη στον δίσκο "Καινούργια χρώματα", στον οποίο τραγουδάει οκτώ τραγούδια.
Τον Μάρτιο του 1990 συνεργάζεται με τον Χρήστο Νικολόπουλο και την Κατερίνα Κόρου. Δίσκος σταθμός στην καριέρα του με τίτλο "Είμαι μόνος μου".
1991, "Θα' θελα να 'σουν εδώ". Μια ολοκληρωμένη δουλειά νέων συνθετών του λαϊκού μας τραγουδιού.
1992, "Μια αφιέρωση καρδιάς". Τραγούδια με χρώμα και ύφος λαϊκό των Θανάση Πολυκανδριώτη, Ηλία Μπάσσιου κ.α.
1993, "Αυτοί που δεν μιλάνε". Είναι ο έβδομος προσωπικός του δίσκος με τις υπογραφές γνωστών δημιουργών.
1994, "Μεσόγειος". Ο όγδοος προσωπικός του δίσκος σε συνεργασία με την Σοφία Βόσσου, την Έυη Δρούτσα, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Φοίβο κ.α. Σημείωσε τεράστια επιτυχία, έγινε χρυσός.
1995, "Άφησε με μόνο". Άλλος ένας χρυσός δίσκος.
1996, "Αυτά είναι τα τραγούδια μου". Ένας δίσκος που συγκέντρωσε όλες τις παλιές επιτυχίες του Πασχάλη Τερζή και περιείχε και 3 νέα τραγούδια. Έγινε σε διάστημα λίγων μηνών χρυσός.
1997, "Παλιόκαιρος" είναι ο τίτλος του επόμενου δίσκου του Πασχάλη Τερζή. Τα τραγούδια έγραψαν ο Γιάννης Καραλής, ο Γιώργος Θεοφάνους και η Εύη Δρούτσα. Ο δίσκος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε πωλήσεις και έγινε διπλά πλατινένιος.
1998, Ένας νέος προσωπικός δίσκος του Πασχάλη Τερζή με τίτλο "Ο δικός μου ο δρόμος". Ένα ξεχωριστό άλμπουμ που έγινε χρυσό από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και πλατινένιο τον πρώτο μήνα. Ο Πασχάλης Τερζής κέρδισε με τη δουλειά αυτή την αποδοχή και την αγάπη όλων των φίλων του λαϊκού τραγουδιού.
Τον Οκτώβριο του 1999 ο Πασχάλης Τερζής έδωσε μια μοναδική συναυλία στο Λονδίνο, στο Royal Albert Hall.
1999, "Δεν με κατάλαβες ποτέ". Ο δωδέκατος προσωπικός του δίσκος σε συνεργασία με τους Διονύση Τσακνή, Λάκη Λαζόπουλο, Στέλιο Ρόκκο, Έυη Δρούτσα, Γιώργο Καφετζόπουλο, Ηλία Φιλίππου, Κωνσταντίνο Παντζή, Νίκο Βαξεβανέλη κ.α. Δίσκος που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε πλατινένιος.
2001, Μάρτιος. Ο Πασχάλης Τερζής αλλάζει δισκογραφική εταιρεία αποφασισμένος να συνεργαστεί με δημιουργούς που δεν είχε την δυνατότητα νωρίτερα να συμπράξει.
"Θέλω να πω", η δισκογραφική συνάντηση του Μάριου Τόκα - ενός συνθέτη που έχει συνδεθεί με μεγάλες επιτυχίες - και του Πασχάλη Τερζή που κυκλοφορεί από την ΕΜΙ, προσφέροντάς μας δεκατέσσερα καινούργια λαϊκά τραγούδια. Ο Φίλιππος Γράψας, ο Κώστας Φασουλάς, ο Πάνος Φαλάρας, η Άννα Αργυρού και η Ευγενία Ασλανίδου είναι οι στιχουργοί του δίσκου, ενώ ο Γιάννης Πάριος δωρίζει από καρδιάς τους στίχους τριών από τα τραγούδια. Ένας αυθεντικός λαϊκός δίσκος που έγινε πλατινένιος από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.
Τον Νοέμβριο του 2002 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο του "Φωτιά στις νύχτες… + 5 τραγούδια για το ξημέρωμα", που μόλις τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία του, έγινε πλατινένιος.
Τον Χειμώνα του 2002-2003 εμφανίστηκε στη σκηνή της "Ιεράς Οδού", μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Δημήτρη Μπάση, τραγουδώντας κάθε βράδυ για ένα κοινό 2.500 ατόμων.
Ο Χειμώνας του 2003-2004 βρίσκει τον Πασχάλη Τερζή και πάλι στη σκηνή της "Ιερά Οδού", αυτή τη φορά μαζί με τον Γιάννη Πάριο, σε μια μουσική συνάντηση που σφράγισε την αθηναϊκή νύχτα.
Την Άνοιξη του 2004 ο Πασχάλης Τερζής κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο "Στα υπόγεια είναι η θέα" σε μουσική και στίχους του Γιώργου Θεοφάνους. Πρόκειται για ένα δίσκο που έγινε πλατινένιος πολύ σύντομα μετά την κυκλοφορία και μας χάρισε μεγάλες πειτυχίες, όπως το "Έχω μια αγάπη", το "Δεδομένο", το "Στα υπόγεια έιναι η θέα" , το "Δε μιλάμε" και το "Φθινοπώριασε".
Τον Χειμώνα 2004-2005 ο Πασχάλης Τερζής τολμά να ταράξει τα νερά της αθηναϊκής νύχτας και συνεργάζεται με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Μια συνεργασία που συζητήθηκε όσο λίγες, έφερε πολύ μεγάλες συγκινήσεις σε όσους παρακολούθησαν το πρόγραμμα του μαγαζιού όπου εμφανίζονταν οι δύο καλλιτέχνες.
Τον Απρίλιο του 2006 και μετά από 1 χρόνο αποχής από τα νυχτερινά μαγαζιά, ο Πασχάλης Τερζής κυκλοφόρησε τον νέο του δίσκο "Είναι κάποιες αγάπες", που έγινε χρυσός από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Πρόκειται για έναν λαϊκό δίσκο που αγαπήθηκε αμέσως μόλις κυκλοφόρησε. Ο Χρήστος Δάντης, ο Σταμάτης Γονίδης, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος είναι μερικοί μόνο από τους καλλιτέχνες μας που χάρισαν τα τραγούδια τους στον Πασχάλη Τερζή για να τα απογειώσει.
Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Το τραγούδι ήταν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του, αλλά η ουσιαστική αρχή και επαφή με αυτό έγινε στην Ρόδο το 1974 με το συνθέτη και μουσικό Γρηγόρη Τζιστούδη.
Σταθμός στην καριέρα του στάθηκε η γνωριμία του με το συνθέτη Χρήστο Νικολόπουλο το 1980. Αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τον τίτλο "Λέω" το 1982. Η επιτυχία αυτού του δίσκου έγινε η αφετηρία για μια στενότερη συνεργασία και φιλία με τον συνθέτη. Παράλληλα με την δισκογραφική τους δουλειά, πραγματοποίησαν μαζί συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και εμφανίσεις σε κέντρα της Θεσσαλονίκης.
Το 1982 συμμετέχει φιλικά στο δίσκο "Παίξε Χρήστο επειγόντως" μαζί με την Ελένη Βιτάλη, τον Γιώργο Σαρρή και τον Δημήτρη Κοντολάζο σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους Μανώλη Ρασούλη.
Το 1983 ακολουθεί ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του Πασχάλη Τερζή με τον τίτλο "Μίλα μου στον ενικό". Η μουσική είναι του Χρήστου Νικολόπουλου και οι στίχοι των Λευτέρη Χαψιάδη και Χριστόφορου Μπαλαμπανίδη. Την ίδια περίοδο ο Πασχάλης Τερζής συμμετέχει στον δίσκο "Όλοι δικοί μας είμαστε" των Χ. Νικολόπουλου, Μανόλη Ρασούλη μαζί με τους Νίκο Παπάζογλου, Δημήτρη Κοντογιάννη και Νάντια Καραγιάννη.
Το 1986 είναι η χρονιά του δίσκου "Εθνική Θεσσαλονίκης" με συνθέσεις των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Χρήστου Νικολόπουλου και στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη.
Το 1988 ο Πασχάλης Τερζής συνεργάζεται με τον Τάκη Μουσαφίρη στον δίσκο "Καινούργια χρώματα", στον οποίο τραγουδάει οκτώ τραγούδια.
Τον Μάρτιο του 1990 συνεργάζεται με τον Χρήστο Νικολόπουλο και την Κατερίνα Κόρου. Δίσκος σταθμός στην καριέρα του με τίτλο "Είμαι μόνος μου".
1991, "Θα' θελα να 'σουν εδώ". Μια ολοκληρωμένη δουλειά νέων συνθετών του λαϊκού μας τραγουδιού.
1992, "Μια αφιέρωση καρδιάς". Τραγούδια με χρώμα και ύφος λαϊκό των Θανάση Πολυκανδριώτη, Ηλία Μπάσσιου κ.α.
1993, "Αυτοί που δεν μιλάνε". Είναι ο έβδομος προσωπικός του δίσκος με τις υπογραφές γνωστών δημιουργών.
1994, "Μεσόγειος". Ο όγδοος προσωπικός του δίσκος σε συνεργασία με την Σοφία Βόσσου, την Έυη Δρούτσα, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Φοίβο κ.α. Σημείωσε τεράστια επιτυχία, έγινε χρυσός.
1995, "Άφησε με μόνο". Άλλος ένας χρυσός δίσκος.
1996, "Αυτά είναι τα τραγούδια μου". Ένας δίσκος που συγκέντρωσε όλες τις παλιές επιτυχίες του Πασχάλη Τερζή και περιείχε και 3 νέα τραγούδια. Έγινε σε διάστημα λίγων μηνών χρυσός.
1997, "Παλιόκαιρος" είναι ο τίτλος του επόμενου δίσκου του Πασχάλη Τερζή. Τα τραγούδια έγραψαν ο Γιάννης Καραλής, ο Γιώργος Θεοφάνους και η Εύη Δρούτσα. Ο δίσκος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε πωλήσεις και έγινε διπλά πλατινένιος.
1998, Ένας νέος προσωπικός δίσκος του Πασχάλη Τερζή με τίτλο "Ο δικός μου ο δρόμος". Ένα ξεχωριστό άλμπουμ που έγινε χρυσό από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και πλατινένιο τον πρώτο μήνα. Ο Πασχάλης Τερζής κέρδισε με τη δουλειά αυτή την αποδοχή και την αγάπη όλων των φίλων του λαϊκού τραγουδιού.
Τον Οκτώβριο του 1999 ο Πασχάλης Τερζής έδωσε μια μοναδική συναυλία στο Λονδίνο, στο Royal Albert Hall.
1999, "Δεν με κατάλαβες ποτέ". Ο δωδέκατος προσωπικός του δίσκος σε συνεργασία με τους Διονύση Τσακνή, Λάκη Λαζόπουλο, Στέλιο Ρόκκο, Έυη Δρούτσα, Γιώργο Καφετζόπουλο, Ηλία Φιλίππου, Κωνσταντίνο Παντζή, Νίκο Βαξεβανέλη κ.α. Δίσκος που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έγινε πλατινένιος.
2001, Μάρτιος. Ο Πασχάλης Τερζής αλλάζει δισκογραφική εταιρεία αποφασισμένος να συνεργαστεί με δημιουργούς που δεν είχε την δυνατότητα νωρίτερα να συμπράξει.
"Θέλω να πω", η δισκογραφική συνάντηση του Μάριου Τόκα - ενός συνθέτη που έχει συνδεθεί με μεγάλες επιτυχίες - και του Πασχάλη Τερζή που κυκλοφορεί από την ΕΜΙ, προσφέροντάς μας δεκατέσσερα καινούργια λαϊκά τραγούδια. Ο Φίλιππος Γράψας, ο Κώστας Φασουλάς, ο Πάνος Φαλάρας, η Άννα Αργυρού και η Ευγενία Ασλανίδου είναι οι στιχουργοί του δίσκου, ενώ ο Γιάννης Πάριος δωρίζει από καρδιάς τους στίχους τριών από τα τραγούδια. Ένας αυθεντικός λαϊκός δίσκος που έγινε πλατινένιος από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του.
Τον Νοέμβριο του 2002 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο του "Φωτιά στις νύχτες… + 5 τραγούδια για το ξημέρωμα", που μόλις τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία του, έγινε πλατινένιος.
Τον Χειμώνα του 2002-2003 εμφανίστηκε στη σκηνή της "Ιεράς Οδού", μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Δημήτρη Μπάση, τραγουδώντας κάθε βράδυ για ένα κοινό 2.500 ατόμων.
Ο Χειμώνας του 2003-2004 βρίσκει τον Πασχάλη Τερζή και πάλι στη σκηνή της "Ιερά Οδού", αυτή τη φορά μαζί με τον Γιάννη Πάριο, σε μια μουσική συνάντηση που σφράγισε την αθηναϊκή νύχτα.
Την Άνοιξη του 2004 ο Πασχάλης Τερζής κυκλοφόρησε το νέο του δίσκο "Στα υπόγεια είναι η θέα" σε μουσική και στίχους του Γιώργου Θεοφάνους. Πρόκειται για ένα δίσκο που έγινε πλατινένιος πολύ σύντομα μετά την κυκλοφορία και μας χάρισε μεγάλες πειτυχίες, όπως το "Έχω μια αγάπη", το "Δεδομένο", το "Στα υπόγεια έιναι η θέα" , το "Δε μιλάμε" και το "Φθινοπώριασε".
Τον Χειμώνα 2004-2005 ο Πασχάλης Τερζής τολμά να ταράξει τα νερά της αθηναϊκής νύχτας και συνεργάζεται με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Μια συνεργασία που συζητήθηκε όσο λίγες, έφερε πολύ μεγάλες συγκινήσεις σε όσους παρακολούθησαν το πρόγραμμα του μαγαζιού όπου εμφανίζονταν οι δύο καλλιτέχνες.
Τον Απρίλιο του 2006 και μετά από 1 χρόνο αποχής από τα νυχτερινά μαγαζιά, ο Πασχάλης Τερζής κυκλοφόρησε τον νέο του δίσκο "Είναι κάποιες αγάπες", που έγινε χρυσός από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Πρόκειται για έναν λαϊκό δίσκο που αγαπήθηκε αμέσως μόλις κυκλοφόρησε. Ο Χρήστος Δάντης, ο Σταμάτης Γονίδης, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος είναι μερικοί μόνο από τους καλλιτέχνες μας που χάρισαν τα τραγούδια τους στον Πασχάλη Τερζή για να τα απογειώσει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Οι πρώτες μουσικές του μνήμες είναι στενά δεμένες με τις βασικές μορφές της ελληνικής μουσικής: το λαϊκό, το ρεμπέτικο και το δημοτικό, αφού ο πατέρας του, οι θείοι του και ο παππούς του ήταν λαϊκοί μουσικοί. To 1966, σε ηλικία 16 χρονών, κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνισή του ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1968, ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο.
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
To όνομά του συνδέθηκε απ' την αρχή με σπουδαία τραγούδια και σημαντικές συνεργασίες. Οι μεγαλύτεροι Έλληνες δημιουργοί συναντήθηκαν μαζί του κατά τη διάρκεια της μουσικής του διαδρομής. 0 Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Μάνος Λοϊζος, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μάνος Ελευθερίου στην αρχή, ο Μίκης θεοδωράκης το 1973, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Γιάννης Σπανός, οι λαϊκοί συνθέτες Χρήστος Νικολόπουλος, Άκης Πάνου, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Κώστας Τριπολίτης, η Ελένη Καραϊνδρου, του εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους και εκείνος τα "ταξίδεψε" στην ψυχή των ανθρώπων. 0 Γιώργος Νταλάρας συνεργάστηκε και ανέδειξε νέους τραγουδιστές, συνθέτες και τραγουδοποιούς, όπως ο Δημήτρης Λάγιος, οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και πολλοί άλλοι ακόμα. Παρουσίασε στο ακροατήριό του μουσική άλλων πολιτισμών. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Paco de Lucia, o Al di Meola, o lan Anderson και o Goran Bregovic. Οι συνεργασίες του αυτές, αποτέλεσμα μιας μόνιμης αναζήτησης, δείχνουν τη φυσική και ασίγαστη ανάγκη του πραγματικού μουσικού να ξεπερνάει τα όρια, να προχωράει σε άλλα είδη μουσικής, να μετέχει, να ανανεώνεται, να δίνει και να παίρνει.
ΔΙΣΚΟΙ
Έως σήμερα, ο Γιώργος Νταλάρας έχει ηχογραφήσει 55 προσωπικούς δίσκους, ενώ συμμετείχε στην ηχογράφηση περισσότερων από 45. Σχεδόν όλοι έχουν γίνει χρυσοί και πλατινένιοι, ξεπερνώντας πολλές φορές τις 200.000 αντίτυπα. Η "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" και τα "50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" είναι δύο σταθμοί στην καριέρα του, μια και καθιερώνουν επίσημα στην ελληνική δισκογραφία τον πρώτο χρυσό (50.000) και πλατινένιο (100.000) δίσκο αντίστοιχα, μέσα σε λίγους μόνο μήνες από την κυκλοφορία τους. Επίσης, οι δίσκοι του "LATIN", "50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" και "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ" έχουν πλησιάσει ή υπερβεί τις 500.000 αντίτυπα, ρεκόρ ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, οι γενικές πωλήσεις του σε δίσκους, κασέτες και CDs έχουν ξεπεράσει τα 8.000.000 αντίτυπα. Η εξαιρετική φωνή του Γιώργου Νταλάρα, η μουσική δεξιοτεχνία του, η μελέτη του και οι συνεχείς του αναζητήσεις τον κατατάσσουν στην πρώτη γραμμή των καινοτόμων διεργασιών της ελληνικής μουσικής. Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες συνεισφέρει στη δημιουργία βασικών κριτηρίων αναφοράς στον ελληνικό μουσικό χώρο. Οδηγεί το κοινό του, που αποτελείται κυρίως από νέους, σε ξεχασμένα ελληνικά μουσικά μονοπάτια, όπως το σμυρνέικο και το ρεμπέτικο. Ερμηνεύει κλασικά, σύγχρονα, ελληνικά και μεσογειακά τραγούδια. Δουλεύει τον ήχο και το φθόγγο χωρίς να επαναπαύεται σε κατακτημένες μορφές.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΤΑΔΙΑ
Με την ισχυρή, χαρισματική σκηνική παρουσία του, με την αφοσίωση και την ακρίβεια που πηγάζει από τη συνεχή του ενασχόληση και την από ψυχής ερμηνεία του, ο Γιώργος Νταλάρας κατάφερε να μεταφέρει το λαϊκό τραγούδι απ' τους κλειστούς συμβατικούς χώρους διασκέδασης στα θέατρα και στα μεγάλα στάδια. Από το 1981 ο Γιώργος Νταλάρας έχει δώσει πάνω από 500 συναυλίες στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους (Wembley, Brendan Byme Arena, Alte Oper, Olympia, Mann Auditorium κ.α.) στις περιοδείες του στην Ευρώπη, την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, το Ισραήλ, τη Λατινική Αμερική και την Κύπρο, με τεράστια επιτυχία και διθυραμβικές κριτικές. To 1983, 160.000 θεατές παρακολουθούν τις δύο συναυλίες του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας (είναι οι μεγαλύτερες ανάλογες διοργανώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα).
ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Νταλάρας κινητοποίησε τη διεθνή κοινή γνώμη με μια σειρά συναυλιών και εκδηλώσεων για το θέμα της Κύπρου. To Wembley γεμίζει για πρώτη φορά τόσο ασφυκτικά για μια συναυλία ελληνικής μουσικής, ενώ το Brendan Byme Arena της Νέας Υόρκης κατακλύζεται από 22.000 θεατές. 0 Γερουσιαστής Edward Kennedy του έχει απονείμει το Διεθνές Βραβείο "John Kennedy" για την ανθρωπιστική του προσφορά (1994).
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ - ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
To 1989 ερμηνεύει στο Παλλάς αλλά και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου τη λειτουργία του Ariel Ramirez "Missa Criolla" υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου, παρουσία του συνθέτη που έχει δηλώσει ότι η εκτέλεση του έργου του από τον Γιώργο Νταλάρα "είναι η αυθεντικότερη". To έξοχο αυτό έργο του Ramirez παρουσίασε, αργότερα, ο Γιώργος Νταλάρας στο Βερολίνο με τη διάσημη χορωδία της γερμανικής Όπερας (Deutsche Opera Choir). Ιδιαιτέρως σημαντική ήταν η παράσταση το 1994 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο "...και με φώς και με θάνατον ακαταπαύστως". Ήταν μια αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα. Η μεγαλύτερη και η πιο πολυπρόσωπη παράσταση που έγινε ποτέ με 250 άτομα επί σκηνής και με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κώστα Γαβρά. Οι παραστάσεις επαναλαμβάνονται, κατ' απαίτηση του κοινού, στον ίδιο χώρο και την επόμενη χρονιά (συνολικά 10 παραστάσεις). To 1995, στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, τιμώντας τα 70 χρόνια του Μίκη θεοδωράκη, δίνει δύο συναυλίες με την περίφημη Metropole Orchestra της Ολλανδίας. To 1995, ξεκινάει μια προσπάθεια για τη διάδοση του ελληνικού τραγουδιού στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες και την υποστήριξη του ελληνισμού της Μαύρης θάλασσας. Πραγματοποιεί συναυλίες στη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Γεωργία και την Ουκρανία με τη συνεργασία των τοπικών πανεπιστημιακών φορέων και των ελληνικών κοινοτήτων. Η συνεργασία του με τις μεγάλες ορχήστρες συνεχίζεται όταν το 1997, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ, παρουσιάζουν ελληνικά, εβραϊκά και τραγούδια της Μεσογείου, στο κατάμεστο Mann Auditorium του Τελ Αβίβ. (To πρόγραμμα μαγνητοσκοπείται και προβάλλεται από τα κρατικά κανάλια του Ισραήλ, της Ελλάδας και των Η.Π.Α.). Παράλληλα, από την αρχή της καριέρας του, έχει συμμετάσχει σε πολιτικά και πολιτιστικά φεστιβάλ στην Ελλάδα, στην Κούβα (1981 και 1998), στις Βρυξέλλες για τα Ευρωπάλια (1982), στη Βιέννη στο Φεστιβάλ Ειρήνης (1983), στη Μόσχα στο Φεστιβάλ Νεολαίας (1985). Σταθμό αποτελεί η συμμετοχή του στην μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας το 1988 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, όπου τραγούδησε με τους Sting, Bruce Springsteen, Peter Gabriel, Tracy Chapman και Youssou 'η' Dour. Αριθμοί και στοιχεία δεν είναι βέβαια τα μόνα κριτήρια για να καταγράψουν την πορεία ενός καλλιτέχνη. Ωστόσο οι πωλήσεις των 8.000.000 δίσκων, τα κατάμεστα θέατρα και στάδια, οι εκατοντάδες συναυλίες, οι δεκάδες περιοδείες σε όλο τον κόσμο, οι συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς και οι διθυραμβικές κριτικές από τον διεθνή τύπο επιβεβαιώνουν την τεράστια απήχηση και τη σπάνια διαδρομή του Γιώργου Νταλάρα.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Οι πρώτες μουσικές του μνήμες είναι στενά δεμένες με τις βασικές μορφές της ελληνικής μουσικής: το λαϊκό, το ρεμπέτικο και το δημοτικό, αφού ο πατέρας του, οι θείοι του και ο παππούς του ήταν λαϊκοί μουσικοί. To 1966, σε ηλικία 16 χρονών, κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνισή του ως κιθαρίστας και τραγουδιστής, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1968, ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο.
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
To όνομά του συνδέθηκε απ' την αρχή με σπουδαία τραγούδια και σημαντικές συνεργασίες. Οι μεγαλύτεροι Έλληνες δημιουργοί συναντήθηκαν μαζί του κατά τη διάρκεια της μουσικής του διαδρομής. 0 Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Μάνος Λοϊζος, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Μάνος Ελευθερίου στην αρχή, ο Μίκης θεοδωράκης το 1973, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Γιάννης Σπανός, οι λαϊκοί συνθέτες Χρήστος Νικολόπουλος, Άκης Πάνου, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Κώστας Τριπολίτης, η Ελένη Καραϊνδρου, του εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους και εκείνος τα "ταξίδεψε" στην ψυχή των ανθρώπων. 0 Γιώργος Νταλάρας συνεργάστηκε και ανέδειξε νέους τραγουδιστές, συνθέτες και τραγουδοποιούς, όπως ο Δημήτρης Λάγιος, οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και πολλοί άλλοι ακόμα. Παρουσίασε στο ακροατήριό του μουσική άλλων πολιτισμών. Συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Paco de Lucia, o Al di Meola, o lan Anderson και o Goran Bregovic. Οι συνεργασίες του αυτές, αποτέλεσμα μιας μόνιμης αναζήτησης, δείχνουν τη φυσική και ασίγαστη ανάγκη του πραγματικού μουσικού να ξεπερνάει τα όρια, να προχωράει σε άλλα είδη μουσικής, να μετέχει, να ανανεώνεται, να δίνει και να παίρνει.
ΔΙΣΚΟΙ
Έως σήμερα, ο Γιώργος Νταλάρας έχει ηχογραφήσει 55 προσωπικούς δίσκους, ενώ συμμετείχε στην ηχογράφηση περισσότερων από 45. Σχεδόν όλοι έχουν γίνει χρυσοί και πλατινένιοι, ξεπερνώντας πολλές φορές τις 200.000 αντίτυπα. Η "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" και τα "50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" είναι δύο σταθμοί στην καριέρα του, μια και καθιερώνουν επίσημα στην ελληνική δισκογραφία τον πρώτο χρυσό (50.000) και πλατινένιο (100.000) δίσκο αντίστοιχα, μέσα σε λίγους μόνο μήνες από την κυκλοφορία τους. Επίσης, οι δίσκοι του "LATIN", "50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ" και "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ" έχουν πλησιάσει ή υπερβεί τις 500.000 αντίτυπα, ρεκόρ ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, οι γενικές πωλήσεις του σε δίσκους, κασέτες και CDs έχουν ξεπεράσει τα 8.000.000 αντίτυπα. Η εξαιρετική φωνή του Γιώργου Νταλάρα, η μουσική δεξιοτεχνία του, η μελέτη του και οι συνεχείς του αναζητήσεις τον κατατάσσουν στην πρώτη γραμμή των καινοτόμων διεργασιών της ελληνικής μουσικής. Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες συνεισφέρει στη δημιουργία βασικών κριτηρίων αναφοράς στον ελληνικό μουσικό χώρο. Οδηγεί το κοινό του, που αποτελείται κυρίως από νέους, σε ξεχασμένα ελληνικά μουσικά μονοπάτια, όπως το σμυρνέικο και το ρεμπέτικο. Ερμηνεύει κλασικά, σύγχρονα, ελληνικά και μεσογειακά τραγούδια. Δουλεύει τον ήχο και το φθόγγο χωρίς να επαναπαύεται σε κατακτημένες μορφές.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΤΑΔΙΑ
Με την ισχυρή, χαρισματική σκηνική παρουσία του, με την αφοσίωση και την ακρίβεια που πηγάζει από τη συνεχή του ενασχόληση και την από ψυχής ερμηνεία του, ο Γιώργος Νταλάρας κατάφερε να μεταφέρει το λαϊκό τραγούδι απ' τους κλειστούς συμβατικούς χώρους διασκέδασης στα θέατρα και στα μεγάλα στάδια. Από το 1981 ο Γιώργος Νταλάρας έχει δώσει πάνω από 500 συναυλίες στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους (Wembley, Brendan Byme Arena, Alte Oper, Olympia, Mann Auditorium κ.α.) στις περιοδείες του στην Ευρώπη, την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, το Ισραήλ, τη Λατινική Αμερική και την Κύπρο, με τεράστια επιτυχία και διθυραμβικές κριτικές. To 1983, 160.000 θεατές παρακολουθούν τις δύο συναυλίες του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας (είναι οι μεγαλύτερες ανάλογες διοργανώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα).
ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Νταλάρας κινητοποίησε τη διεθνή κοινή γνώμη με μια σειρά συναυλιών και εκδηλώσεων για το θέμα της Κύπρου. To Wembley γεμίζει για πρώτη φορά τόσο ασφυκτικά για μια συναυλία ελληνικής μουσικής, ενώ το Brendan Byme Arena της Νέας Υόρκης κατακλύζεται από 22.000 θεατές. 0 Γερουσιαστής Edward Kennedy του έχει απονείμει το Διεθνές Βραβείο "John Kennedy" για την ανθρωπιστική του προσφορά (1994).
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ - ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
To 1989 ερμηνεύει στο Παλλάς αλλά και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Διονυσίου τη λειτουργία του Ariel Ramirez "Missa Criolla" υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου, παρουσία του συνθέτη που έχει δηλώσει ότι η εκτέλεση του έργου του από τον Γιώργο Νταλάρα "είναι η αυθεντικότερη". To έξοχο αυτό έργο του Ramirez παρουσίασε, αργότερα, ο Γιώργος Νταλάρας στο Βερολίνο με τη διάσημη χορωδία της γερμανικής Όπερας (Deutsche Opera Choir). Ιδιαιτέρως σημαντική ήταν η παράσταση το 1994 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο "...και με φώς και με θάνατον ακαταπαύστως". Ήταν μια αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα. Η μεγαλύτερη και η πιο πολυπρόσωπη παράσταση που έγινε ποτέ με 250 άτομα επί σκηνής και με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κώστα Γαβρά. Οι παραστάσεις επαναλαμβάνονται, κατ' απαίτηση του κοινού, στον ίδιο χώρο και την επόμενη χρονιά (συνολικά 10 παραστάσεις). To 1995, στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, τιμώντας τα 70 χρόνια του Μίκη θεοδωράκη, δίνει δύο συναυλίες με την περίφημη Metropole Orchestra της Ολλανδίας. To 1995, ξεκινάει μια προσπάθεια για τη διάδοση του ελληνικού τραγουδιού στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες και την υποστήριξη του ελληνισμού της Μαύρης θάλασσας. Πραγματοποιεί συναυλίες στη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Γεωργία και την Ουκρανία με τη συνεργασία των τοπικών πανεπιστημιακών φορέων και των ελληνικών κοινοτήτων. Η συνεργασία του με τις μεγάλες ορχήστρες συνεχίζεται όταν το 1997, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ, παρουσιάζουν ελληνικά, εβραϊκά και τραγούδια της Μεσογείου, στο κατάμεστο Mann Auditorium του Τελ Αβίβ. (To πρόγραμμα μαγνητοσκοπείται και προβάλλεται από τα κρατικά κανάλια του Ισραήλ, της Ελλάδας και των Η.Π.Α.). Παράλληλα, από την αρχή της καριέρας του, έχει συμμετάσχει σε πολιτικά και πολιτιστικά φεστιβάλ στην Ελλάδα, στην Κούβα (1981 και 1998), στις Βρυξέλλες για τα Ευρωπάλια (1982), στη Βιέννη στο Φεστιβάλ Ειρήνης (1983), στη Μόσχα στο Φεστιβάλ Νεολαίας (1985). Σταθμό αποτελεί η συμμετοχή του στην μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας το 1988 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, όπου τραγούδησε με τους Sting, Bruce Springsteen, Peter Gabriel, Tracy Chapman και Youssou 'η' Dour. Αριθμοί και στοιχεία δεν είναι βέβαια τα μόνα κριτήρια για να καταγράψουν την πορεία ενός καλλιτέχνη. Ωστόσο οι πωλήσεις των 8.000.000 δίσκων, τα κατάμεστα θέατρα και στάδια, οι εκατοντάδες συναυλίες, οι δεκάδες περιοδείες σε όλο τον κόσμο, οι συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς και οι διθυραμβικές κριτικές από τον διεθνή τύπο επιβεβαιώνουν την τεράστια απήχηση και τη σπάνια διαδρομή του Γιώργου Νταλάρα.
ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
Η σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται καθοριστικά από τη φωνή και τα τραγούδια της Χάρις Αλεξίου. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα, στις αρχές της δεκαετίας του '70, μέχρι σήμερα, η Χάρις Αλεξίου έχει διανύσει μια εξαιρετικά γόνιμη και γεμάτη επιτυχίες διαδρομή που οδήγησε αφ' ενός στην αναγνώρισή της σαν ερμηνεύτρια κλασικής αξίας, αφ' ετέρου στην ανάδειξή της σαν κύριο πρόσωπο της νέας ελληνικής δημιουργίας χάρη στους στίχους και τη μουσική της.
Με τη χαρισματική φωνή της, τη μοναδικότητα της ερμηνείας της, τη στιβαρή σκηνική παρουσία της αλλά και τη διαρκή ανίχνευση νέων μουσικών δρόμων η Χάρις Αλεξίου βρίσκεται για πάνω από τριάντα χρόνια στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού και στις καρδιές όλου του κόσμου. Είναι πια η Χαρούλα όλων των Ελλήνων.
Σ' αυτήν τη συναρπαστική πορεία η Χάρις Αλεξίου έχει συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους Έλληνες δημιουργούς, έχει εμφανιστεί στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις. Έχει ηχογραφήσει πάνω από 30 δίσκους, έχει συμμετάσχει σε δίσκους καταξιωμένων αλλά και νεότερων δημιουργών και έχει συνεργαστεί συστηματικά με νέους καλλιτέχνες, εκφράζοντας έτσι τις πολύπλευρες μουσικές αναζητήσεις της.
Πρώτο σημαντικό σταθμό στη δισκογραφία της αποτέλεσε η συμμετοχή της το 1972 στον δίσκο "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" των Απόστολου Καλδάρα και Πυθαγόρα με τον Γιώργο Νταλάρα. Μουσικό έργο ιστορικής αξίας που τη δεκαετία του '70 υπήρχε σε κάθε ελληνική δισκοθήκη, σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων και αυτοδίκαια εντάχτηκε στις "100 Μεγαλύτερες Ηχογραφήσεις του Αιώνα" της MINOS - EMI.
Το 1973-74 συμμετέχει στον δίσκο "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ" των Μάνου Λοΐζου και Δημήτρη Χριστοδούλου , στον "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ" των Απόστολου Καλδάρα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, στην "ΟΔΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ" των Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου. Η συνάντηση με τον Μάνο Λοϊζο αποτελεί την αρχή μιας ουσιαστικής φιλίας και μιας σπουδαίας συνεργασίας.
Το 1975 ηχογραφεί τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, τα "12 ΛΑΪΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", με την "Δημητρούλα" να κατακτά τις προτιμήσεις του κοινού.
Εμφανίζεται σε μπουάτ στην Πλάκα, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα νέο τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών, τελείως διαφορετικό από τη συμβατική λογική των νυχτερινών κέντρων. Συμπίπτει με την περίοδο της μεταπολίτευσης, του πολιτικού τραγουδιού και της αναβίωσης του ρεμπέτικου, που βρίσκει την Χάρις Αλεξίου να τραγουδά μπαλάντες, λαϊκά και έντεχνα, δημοτικά και ρεμπέτικα.
Τραγουδά για μεγάλο διάστημα με τον Γιώργο Νταλάρα, τραγουδά με τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Γιάννη Πάριο. Οι συναυλίες που δίνει σε στάδια και θέατρα με τραγούδια των Λοίζου, Παπαδόπουλου, Νικολόπουλου, Σπανού, Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Το 1979 κυκλοφορούν "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ" Μάνου Λοΐζου σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. "Ο φαντάρος" ξεχώρισε αμέσως ενώ το "Όλα σε θυμίζουν" έχει καταγραφεί ως μία από τις κλασικές ελληνικές μπαλάντες.
Η δεκαετία του '80 ξεκινά με τις μεγάλες επιτυχίες "Φεύγω" και "Ξημερώνει".
Οι μπαλάντες στο δίσκο "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΜΕΡΑΣ" που ηχογραφεί με την Δήμητρα Γαλάνη γίνονται από τα αγαπημένα των θαυμαστών της. Παράλληλα ηχογραφεί δημοτικά, ρεμπέτικα, και λαϊκά, ενώ δίνει συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το 1983 ηχογραφεί "ΤΑ ΤΣΙΛΙΚΑ", ένα συλλεκτικό δίσκο με ρεμπέτικα τραγούδια της περιόδου 1900-1935. Το 1986 συναντά για πρώτη φορά δισκογραφικά τον Θάνο Μικρούτσικο, τραγουδώντας "Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΑΛΗ", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Νίκου Καββαδία, Ανδρέα Μικρούτσικου και Μπάμπη Τσικληρόπουλου. Ο δίσκος γνωρίζει τεράστια επιτυχία με το ομότιτλο τραγούδι, "Το Ερωτικό", την "Ελένη" να ξεχωρίζουν αμέσως. Την ίδια χρονιά κατακτά το γαλλικό κοινό με την εμφάνιση της στο Theatre de la Ville του Παρισιού και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Ταξιδεύει από την Γαλλία στην Κύπρο, την Τυνησία, την Γερμανία και όλη την Ελλάδα.
Το 1987 ανατέλλει ο ΣΕΙΡΙΟΣ και ο Μάνος Χατζιδάκις την καλεί να δώσει ένα ρεσιτάλ με "ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", την σκηνοθετεί και στη συνέχεια διευθύνει τη δουλειά αυτή στο στούντιο, ενώ το ίδιο καλοκαίρι τραγουδά στις συναυλίες του σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Το 1988 συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες και εμφανίζεται με τους Φατμέ, αλλά και με τον σπουδαίο Ιταλό τραγουδοποιό Paolo Conte. Από τις κοινές της εμφανίσεις τους, τον Δεκέμβριο στο ΠΑΛΛΑΣ προκύπτει νέα δισκογραφική συνεργασία, δύο από τα τραγούδια της οποίας απέδωσε στα ελληνικά από η Λίνα Νικολακοπούλου.
Το 1989 "Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ". Έτσι ονομάζεται η μουσική παράσταση που για δύο χρόνια παρουσίασαν μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Γιάννη Πάριο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και ο ομότιτλος δίσκος.
Το 1990 ξεκινά για την Χάρις Αλεξίου με τη δεύτερη δισκογραφική της συνεργασία με τονΘάνο Μικρούτσικο. Είναι το άλμπουμ "ΚΡΑΤΑΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΩΝΙΑ", σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, διοργανώνεται στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μια συναυλία-γιορτή, με τίτλο Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ, που καταγράφηκε ως μια από τις σημαντικότερες συναυλίες της δεκαετίας. Συμμετείχαν καλλιτέχνες που συνδέθηκε για χρόνια μαζί τους, όπως ο Γιάννης Πάριος, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Σαρρής, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Λάκης Λαζόπουλος αλλά και η Μελίνα Μερκούρη.
Το 1991 εμφανίζεται στο ΑΤΤΙΚΟΝ με ένα ξεχωριστό πρόγραμμα σε "ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΡΕΙΣ". Στην πρώτη ερμηνεύει τραγούδια των Χατζιδάκι, Μπρεχτ, Λοϊζου, Μικρούτσικου, στη δεύτερη φιλοξενεί συγκροτήματα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, παρουσιάζοντας και δικές της συνθέσεις, ενώ η τρίτη πράξη αποτελεί μια ανθολογία τραγουδιών του ρεπερτορίου της. Ακολουθεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του σε Έλληνα τραγουδιστή.
Με τον σκηνικό και τεχνικό εξοπλισμό που χρησιμοποιεί στις συναυλίες της, δημιουργεί νέα δεδομένα για τις εμφανίσεις των καλλιτεχνών.
Το φθινόπωρο του 1991 παρουσιάζει με τον Κώστα Χατζή στο REX και το Ράδιο Σίτι ένα πρόγραμμα που φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του Mauro Bolognini. Αποτέλεσμα των εμφανίσεων ο δίσκος "Η ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΧΑΤΖΗ".
Το 1992 ξεκινά η συνεργασία της με την POLYGRAM και ακολουθεί μια πορεία που χαρακτηρίζεται από νέο ύφος στα τραγούδια. Ηχογραφεί το "ΔΙ' ΕΥΧΩΝ" σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, δίσκος που ταράζει τα νερά της ελληνικής δισκογραφίας, ανοίγοντας καινούργιο κύκλο στη μακρόχρονη καριέρα της.
Το 1993 ο δίσκος κυκλοφορεί στην Ιαπωνία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ισραήλ από την POLYGRAM INTERNATIONAL. Το γαλλικό κανάλι M.C.M. International μαγνητοσκοπεί τη συναυλία της στο θέατρο Λυκαβηττού. Δίνει πάνω από 100 συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο, Η.Π.Α., Καναδά, Ισραήλ, Ευρώπη, κλείνοντας θριαμβευτικά αυτό τον κύκλο εμφανίσεων με συναυλία στο Θέατρο Mogador του Παρισιού.
Το 1994 ηχογραφεί το "Εϊ!" του Νίκου Αντύπα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και Άρη Δαβαράκη.
Εμφανίζεται στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία και πάλι του Μauro Bolognini. Και τον Οκτώβριο τραγουδάει για πρώτη φορά στην Ιαπωνία.
Ο δίσκος "ΟΔΟΣ ΝΕΦΕΛΗΣ '88" κυκλοφορεί το 1995 και αποτελείται από τραγούδια που έχει γράψει η ίδια. Στις 15 Απριλίου τoυ '95, η Χάρις Αλεξίου βραβεύεται για τον δίσκο αυτό, στo Palais de Congres τoυ Παρισιού με τo "Prix Adami", βραβείο πoυ απονέμει κάθε χρόνο σε μεγάλους καλλιτέχνες η Ακαδημία Charles Cros. Δημιουργεί το STUDIO ΝΕΦΕΛΗ και παρουσιάζει τα νέα της τραγούδια, φτιάχνοντας μια νέα ατμόσφαιρα καφεθεάτρου. Την σκηνοθετεί ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Το 1996 γράφει τους στίχους για το "Τανγκό της Νεφέλης" πάνω σε μουσική της Loreena McKennitt. Το τραγούδι αυτό, μαζί με άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες της σε όλο τον κόσμο την περίοδο '92-'96, αποτελούν το υλικό του δίσκου "ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ '92-'96". Το "Ταγκό της Νεφέλης" βρίσκεται για πολλούς μήνες ανάμεσα στα δέκα πρώτα τραγούδια της world music στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 1997, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της Επιτροπής Διεκδίκησης Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004", έδωσε συναυλία στον χώρο της Πνύκας με φόντο την Ακρόπολη. Η τεράστια επιτυχία της πρώτης συναυλίας, στις 21 Ιουλίου, αλλά και οι υπεράριθμοι θεατές που δεν κατάφεραν να την παρακολουθήσουν, ήταν η αιτία να πραγματοποιηθούν δύο ακόμα συναυλίες στην Πνύκα.
Το 1998 κυκλοφορεί "ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ", ο δεύτερος δίσκος με αποκλειστικά δικά της τραγούδια, η ηχογράφηση του οποίου έγινε στο Studio Guillaume Tell του Παρισιού με Έλληνες και ξένους μουσικούς.
Περιοδεύει με τον Νίκο Παπάζογλου στη Βόρεια και Νότια Αμερική και τον Δεκέμβριο εμφανίζεται στην Αθήνα. Το "Διογένης Studio" ανακατασκευάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες της παράστασης που παρουσίασε με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Τις παραστάσεις σκηνοθετεί και πάλι, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Τον Οκτώβριο του 1999 τραγουδάει με την διάσημη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Aksu στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα για τους σεισμοπαθείς των δυο χωρών, με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού. Η συνεργασία αυτή συνεχίζεται το καλοκαίρι του 2000 στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 κυκλοφορεί ο δίσκος "ΨΙΘΥΡΟΙ". Ερμηνεύει αγαπημένα της τραγούδια μόνο με πιάνο και φωνή. Τα παρουσιάζει τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και το καλοκαίρι, στο μικρό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Μια συναυλία-ρεσιτάλ με τη συνοδεία μικρού μουσικού συνόλου.
Την ίδια χρονιά ιδρύει τη δική της δισκογραφική εταιρία, την "Εστία", με σκοπό να στεγάσει όλες τις μελλοντικές της προτάσεις στη δισκογραφία. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο είναι το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ". Στον δίσκο αυτό συναντά και πάλι συνθέτες και στιχουργούς με τους οποίους συνεργάστηκε στο παρελθόν.
Το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ" γίνεται Lumiere Etrange και κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη από τη Universal Γαλλίας. Ταυτόχρονα η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αίθουσες, όπου αποθεώνεται από κοινό και κριτική με κορυφαία στιγμή την εμφάνιση της στο θέατρο Olympia του Παρισιού.
Το 2002 είναι μια ακόμη δημιουργική χρονιά. Εμφανίζεται στη νέα μουσική σκηνή Cine Κεραμεικός", τραγουδώντας αυτή τη φορά περισσότερα λαϊκά τραγούδια. Μαζί της ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και νεότεροι καλλιτέχνες. Κυκλοφορεί το Cine ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ LIVE.
Το 2003 ο δίσκος Ως την άκρη του ουρανού σου ξεπέρασε τις 160.000 πωλήσεις, έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος και η Χάρις Αλεξίου αναδείχθηκε Best Selling Greek Artist για την περίοδο Αύγουστος 2003 έως Αύγουστο 2004 από τα WORLD MUSIC AWARDS, έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς της παγκόσμιας δισκογραφίας.
Τον Οκτώβριο 2004 κυκλοφόρησε η συλλογή τραγουδιών με τίτλο Ανθολόγιο. Το διπλό CD περιλαμβάνει 38 τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας της και δύο καινούργια. Η ίδια επέλεξε προσεκτικά τα τραγούδια με κριτήριο όχι μόνο το τι έχει αγαπήσει πιο πολύ ο κόσμος αλλά και το τι σημαίνει το κάθε τραγούδι για την ίδια. Χωρίς να ακολουθείται η χρονολογική σειρά, σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι με τα είδη και τις εποχές, δημιουργείται ένα απόλυτα αρμονικό σύνολο για μια ισορροπημένη ακρόαση.
Τον Απρίλιο 2005 επανεκδόθηκαν 16 CD's, όλος ο κατάλογός της στην MINOS EMI, σε remastering και repackaging. Τα άλμπουμς επανεκδόθηκαν με νέα ψηφιακή ηχητική επεξεργασία, σε νέες εξαιρετικά επιμελημένες εκδόσεις (νέα εικαστική επιμέλεια και προσαρμογή του πρωτότυπου υλικού, εκ νέου επιμέλεια και προσθήκη συνοδευτικών κειμένων και στίχων καθώς και φωτογραφιών αρχείου, σύγχρονες με την εποχή της πρώτης έκδοσης).
Από την Ελλάδα ως την Αυστραλία, από τη Ρωσία ως την Αφρική, από την Ευρώπη ως την Αμερική και την Ιαπωνία, η Χάρις Αλεξίου τραγουδά και ταξιδεύει με τη φωνή της το αίσθημα του ελληνικού τραγουδιού. Η ίδια άλλωστε, πιστεύει ότι το ελληνικό τραγούδι μέσα από τους ποιητές και τους μουσουργούς του, την οδήγησε στο να αγαπήσει και να κατανοήσει βαθύτερα τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου της........
Η σύγχρονη ελληνική μουσική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται καθοριστικά από τη φωνή και τα τραγούδια της Χάρις Αλεξίου. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα, στις αρχές της δεκαετίας του '70, μέχρι σήμερα, η Χάρις Αλεξίου έχει διανύσει μια εξαιρετικά γόνιμη και γεμάτη επιτυχίες διαδρομή που οδήγησε αφ' ενός στην αναγνώρισή της σαν ερμηνεύτρια κλασικής αξίας, αφ' ετέρου στην ανάδειξή της σαν κύριο πρόσωπο της νέας ελληνικής δημιουργίας χάρη στους στίχους και τη μουσική της.
Με τη χαρισματική φωνή της, τη μοναδικότητα της ερμηνείας της, τη στιβαρή σκηνική παρουσία της αλλά και τη διαρκή ανίχνευση νέων μουσικών δρόμων η Χάρις Αλεξίου βρίσκεται για πάνω από τριάντα χρόνια στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού και στις καρδιές όλου του κόσμου. Είναι πια η Χαρούλα όλων των Ελλήνων.
Σ' αυτήν τη συναρπαστική πορεία η Χάρις Αλεξίου έχει συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους Έλληνες δημιουργούς, έχει εμφανιστεί στις μεγαλύτερες αίθουσες του κόσμου και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις. Έχει ηχογραφήσει πάνω από 30 δίσκους, έχει συμμετάσχει σε δίσκους καταξιωμένων αλλά και νεότερων δημιουργών και έχει συνεργαστεί συστηματικά με νέους καλλιτέχνες, εκφράζοντας έτσι τις πολύπλευρες μουσικές αναζητήσεις της.
Πρώτο σημαντικό σταθμό στη δισκογραφία της αποτέλεσε η συμμετοχή της το 1972 στον δίσκο "ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ" των Απόστολου Καλδάρα και Πυθαγόρα με τον Γιώργο Νταλάρα. Μουσικό έργο ιστορικής αξίας που τη δεκαετία του '70 υπήρχε σε κάθε ελληνική δισκοθήκη, σημείωσε ρεκόρ πωλήσεων και αυτοδίκαια εντάχτηκε στις "100 Μεγαλύτερες Ηχογραφήσεις του Αιώνα" της MINOS - EMI.
Το 1973-74 συμμετέχει στον δίσκο "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ" των Μάνου Λοΐζου και Δημήτρη Χριστοδούλου , στον "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ" των Απόστολου Καλδάρα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, στην "ΟΔΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ" των Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου. Η συνάντηση με τον Μάνο Λοϊζο αποτελεί την αρχή μιας ουσιαστικής φιλίας και μιας σπουδαίας συνεργασίας.
Το 1975 ηχογραφεί τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, τα "12 ΛΑΪΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", με την "Δημητρούλα" να κατακτά τις προτιμήσεις του κοινού.
Εμφανίζεται σε μπουάτ στην Πλάκα, ανοίγοντας το δρόμο σε ένα νέο τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών, τελείως διαφορετικό από τη συμβατική λογική των νυχτερινών κέντρων. Συμπίπτει με την περίοδο της μεταπολίτευσης, του πολιτικού τραγουδιού και της αναβίωσης του ρεμπέτικου, που βρίσκει την Χάρις Αλεξίου να τραγουδά μπαλάντες, λαϊκά και έντεχνα, δημοτικά και ρεμπέτικα.
Τραγουδά για μεγάλο διάστημα με τον Γιώργο Νταλάρα, τραγουδά με τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Γιάννη Πάριο. Οι συναυλίες που δίνει σε στάδια και θέατρα με τραγούδια των Λοίζου, Παπαδόπουλου, Νικολόπουλου, Σπανού, Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Το 1979 κυκλοφορούν "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΟΥΛΑΣ" Μάνου Λοΐζου σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. "Ο φαντάρος" ξεχώρισε αμέσως ενώ το "Όλα σε θυμίζουν" έχει καταγραφεί ως μία από τις κλασικές ελληνικές μπαλάντες.
Η δεκαετία του '80 ξεκινά με τις μεγάλες επιτυχίες "Φεύγω" και "Ξημερώνει".
Οι μπαλάντες στο δίσκο "ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΜΕΡΑΣ" που ηχογραφεί με την Δήμητρα Γαλάνη γίνονται από τα αγαπημένα των θαυμαστών της. Παράλληλα ηχογραφεί δημοτικά, ρεμπέτικα, και λαϊκά, ενώ δίνει συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το 1983 ηχογραφεί "ΤΑ ΤΣΙΛΙΚΑ", ένα συλλεκτικό δίσκο με ρεμπέτικα τραγούδια της περιόδου 1900-1935. Το 1986 συναντά για πρώτη φορά δισκογραφικά τον Θάνο Μικρούτσικο, τραγουδώντας "Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΑΛΗ", σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Νίκου Καββαδία, Ανδρέα Μικρούτσικου και Μπάμπη Τσικληρόπουλου. Ο δίσκος γνωρίζει τεράστια επιτυχία με το ομότιτλο τραγούδι, "Το Ερωτικό", την "Ελένη" να ξεχωρίζουν αμέσως. Την ίδια χρονιά κατακτά το γαλλικό κοινό με την εμφάνιση της στο Theatre de la Ville του Παρισιού και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Ταξιδεύει από την Γαλλία στην Κύπρο, την Τυνησία, την Γερμανία και όλη την Ελλάδα.
Το 1987 ανατέλλει ο ΣΕΙΡΙΟΣ και ο Μάνος Χατζιδάκις την καλεί να δώσει ένα ρεσιτάλ με "ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ", την σκηνοθετεί και στη συνέχεια διευθύνει τη δουλειά αυτή στο στούντιο, ενώ το ίδιο καλοκαίρι τραγουδά στις συναυλίες του σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Το 1988 συνεργάζεται με νέους καλλιτέχνες και εμφανίζεται με τους Φατμέ, αλλά και με τον σπουδαίο Ιταλό τραγουδοποιό Paolo Conte. Από τις κοινές της εμφανίσεις τους, τον Δεκέμβριο στο ΠΑΛΛΑΣ προκύπτει νέα δισκογραφική συνεργασία, δύο από τα τραγούδια της οποίας απέδωσε στα ελληνικά από η Λίνα Νικολακοπούλου.
Το 1989 "Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ". Έτσι ονομάζεται η μουσική παράσταση που για δύο χρόνια παρουσίασαν μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Γιάννη Πάριο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, καθώς και ο ομότιτλος δίσκος.
Το 1990 ξεκινά για την Χάρις Αλεξίου με τη δεύτερη δισκογραφική της συνεργασία με τονΘάνο Μικρούτσικο. Είναι το άλμπουμ "ΚΡΑΤΑΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΩΝΙΑ", σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου.
Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, διοργανώνεται στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μια συναυλία-γιορτή, με τίτλο Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ, που καταγράφηκε ως μια από τις σημαντικότερες συναυλίες της δεκαετίας. Συμμετείχαν καλλιτέχνες που συνδέθηκε για χρόνια μαζί τους, όπως ο Γιάννης Πάριος, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Σαρρής, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Λάκης Λαζόπουλος αλλά και η Μελίνα Μερκούρη.
Το 1991 εμφανίζεται στο ΑΤΤΙΚΟΝ με ένα ξεχωριστό πρόγραμμα σε "ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΡΕΙΣ". Στην πρώτη ερμηνεύει τραγούδια των Χατζιδάκι, Μπρεχτ, Λοϊζου, Μικρούτσικου, στη δεύτερη φιλοξενεί συγκροτήματα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, παρουσιάζοντας και δικές της συνθέσεις, ενώ η τρίτη πράξη αποτελεί μια ανθολογία τραγουδιών του ρεπερτορίου της. Ακολουθεί το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που ανοίγει για πρώτη φορά τις πόρτες του σε Έλληνα τραγουδιστή.
Με τον σκηνικό και τεχνικό εξοπλισμό που χρησιμοποιεί στις συναυλίες της, δημιουργεί νέα δεδομένα για τις εμφανίσεις των καλλιτεχνών.
Το φθινόπωρο του 1991 παρουσιάζει με τον Κώστα Χατζή στο REX και το Ράδιο Σίτι ένα πρόγραμμα που φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του Mauro Bolognini. Αποτέλεσμα των εμφανίσεων ο δίσκος "Η ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΧΑΤΖΗ".
Το 1992 ξεκινά η συνεργασία της με την POLYGRAM και ακολουθεί μια πορεία που χαρακτηρίζεται από νέο ύφος στα τραγούδια. Ηχογραφεί το "ΔΙ' ΕΥΧΩΝ" σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, δίσκος που ταράζει τα νερά της ελληνικής δισκογραφίας, ανοίγοντας καινούργιο κύκλο στη μακρόχρονη καριέρα της.
Το 1993 ο δίσκος κυκλοφορεί στην Ιαπωνία, το Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ισραήλ από την POLYGRAM INTERNATIONAL. Το γαλλικό κανάλι M.C.M. International μαγνητοσκοπεί τη συναυλία της στο θέατρο Λυκαβηττού. Δίνει πάνω από 100 συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο, Η.Π.Α., Καναδά, Ισραήλ, Ευρώπη, κλείνοντας θριαμβευτικά αυτό τον κύκλο εμφανίσεων με συναυλία στο Θέατρο Mogador του Παρισιού.
Το 1994 ηχογραφεί το "Εϊ!" του Νίκου Αντύπα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και Άρη Δαβαράκη.
Εμφανίζεται στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία και πάλι του Μauro Bolognini. Και τον Οκτώβριο τραγουδάει για πρώτη φορά στην Ιαπωνία.
Ο δίσκος "ΟΔΟΣ ΝΕΦΕΛΗΣ '88" κυκλοφορεί το 1995 και αποτελείται από τραγούδια που έχει γράψει η ίδια. Στις 15 Απριλίου τoυ '95, η Χάρις Αλεξίου βραβεύεται για τον δίσκο αυτό, στo Palais de Congres τoυ Παρισιού με τo "Prix Adami", βραβείο πoυ απονέμει κάθε χρόνο σε μεγάλους καλλιτέχνες η Ακαδημία Charles Cros. Δημιουργεί το STUDIO ΝΕΦΕΛΗ και παρουσιάζει τα νέα της τραγούδια, φτιάχνοντας μια νέα ατμόσφαιρα καφεθεάτρου. Την σκηνοθετεί ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Το 1996 γράφει τους στίχους για το "Τανγκό της Νεφέλης" πάνω σε μουσική της Loreena McKennitt. Το τραγούδι αυτό, μαζί με άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις από συναυλίες της σε όλο τον κόσμο την περίοδο '92-'96, αποτελούν το υλικό του δίσκου "ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ '92-'96". Το "Ταγκό της Νεφέλης" βρίσκεται για πολλούς μήνες ανάμεσα στα δέκα πρώτα τραγούδια της world music στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 1997, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της Επιτροπής Διεκδίκησης Ολυμπιακών Αγώνων "Αθήνα 2004", έδωσε συναυλία στον χώρο της Πνύκας με φόντο την Ακρόπολη. Η τεράστια επιτυχία της πρώτης συναυλίας, στις 21 Ιουλίου, αλλά και οι υπεράριθμοι θεατές που δεν κατάφεραν να την παρακολουθήσουν, ήταν η αιτία να πραγματοποιηθούν δύο ακόμα συναυλίες στην Πνύκα.
Το 1998 κυκλοφορεί "ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ", ο δεύτερος δίσκος με αποκλειστικά δικά της τραγούδια, η ηχογράφηση του οποίου έγινε στο Studio Guillaume Tell του Παρισιού με Έλληνες και ξένους μουσικούς.
Περιοδεύει με τον Νίκο Παπάζογλου στη Βόρεια και Νότια Αμερική και τον Δεκέμβριο εμφανίζεται στην Αθήνα. Το "Διογένης Studio" ανακατασκευάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες της παράστασης που παρουσίασε με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Τις παραστάσεις σκηνοθετεί και πάλι, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Τον Οκτώβριο του 1999 τραγουδάει με την διάσημη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Aksu στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα για τους σεισμοπαθείς των δυο χωρών, με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού. Η συνεργασία αυτή συνεχίζεται το καλοκαίρι του 2000 στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 κυκλοφορεί ο δίσκος "ΨΙΘΥΡΟΙ". Ερμηνεύει αγαπημένα της τραγούδια μόνο με πιάνο και φωνή. Τα παρουσιάζει τον Οκτώβριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, και το καλοκαίρι, στο μικρό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Μια συναυλία-ρεσιτάλ με τη συνοδεία μικρού μουσικού συνόλου.
Την ίδια χρονιά ιδρύει τη δική της δισκογραφική εταιρία, την "Εστία", με σκοπό να στεγάσει όλες τις μελλοντικές της προτάσεις στη δισκογραφία. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο είναι το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ". Στον δίσκο αυτό συναντά και πάλι συνθέτες και στιχουργούς με τους οποίους συνεργάστηκε στο παρελθόν.
Το "ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΦΩΣ" γίνεται Lumiere Etrange και κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη από τη Universal Γαλλίας. Ταυτόχρονα η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αίθουσες, όπου αποθεώνεται από κοινό και κριτική με κορυφαία στιγμή την εμφάνιση της στο θέατρο Olympia του Παρισιού.
Το 2002 είναι μια ακόμη δημιουργική χρονιά. Εμφανίζεται στη νέα μουσική σκηνή Cine Κεραμεικός", τραγουδώντας αυτή τη φορά περισσότερα λαϊκά τραγούδια. Μαζί της ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και νεότεροι καλλιτέχνες. Κυκλοφορεί το Cine ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ LIVE.
Το 2003 ο δίσκος Ως την άκρη του ουρανού σου ξεπέρασε τις 160.000 πωλήσεις, έγινε τέσσερις φορές πλατινένιος και η Χάρις Αλεξίου αναδείχθηκε Best Selling Greek Artist για την περίοδο Αύγουστος 2003 έως Αύγουστο 2004 από τα WORLD MUSIC AWARDS, έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς της παγκόσμιας δισκογραφίας.
Τον Οκτώβριο 2004 κυκλοφόρησε η συλλογή τραγουδιών με τίτλο Ανθολόγιο. Το διπλό CD περιλαμβάνει 38 τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας της και δύο καινούργια. Η ίδια επέλεξε προσεκτικά τα τραγούδια με κριτήριο όχι μόνο το τι έχει αγαπήσει πιο πολύ ο κόσμος αλλά και το τι σημαίνει το κάθε τραγούδι για την ίδια. Χωρίς να ακολουθείται η χρονολογική σειρά, σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι με τα είδη και τις εποχές, δημιουργείται ένα απόλυτα αρμονικό σύνολο για μια ισορροπημένη ακρόαση.
Τον Απρίλιο 2005 επανεκδόθηκαν 16 CD's, όλος ο κατάλογός της στην MINOS EMI, σε remastering και repackaging. Τα άλμπουμς επανεκδόθηκαν με νέα ψηφιακή ηχητική επεξεργασία, σε νέες εξαιρετικά επιμελημένες εκδόσεις (νέα εικαστική επιμέλεια και προσαρμογή του πρωτότυπου υλικού, εκ νέου επιμέλεια και προσθήκη συνοδευτικών κειμένων και στίχων καθώς και φωτογραφιών αρχείου, σύγχρονες με την εποχή της πρώτης έκδοσης).
Από την Ελλάδα ως την Αυστραλία, από τη Ρωσία ως την Αφρική, από την Ευρώπη ως την Αμερική και την Ιαπωνία, η Χάρις Αλεξίου τραγουδά και ταξιδεύει με τη φωνή της το αίσθημα του ελληνικού τραγουδιού. Η ίδια άλλωστε, πιστεύει ότι το ελληνικό τραγούδι μέσα από τους ποιητές και τους μουσουργούς του, την οδήγησε στο να αγαπήσει και να κατανοήσει βαθύτερα τον πολιτισμό και την ιστορία του τόπου της........
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)